Chapter Text
O sabah pastel mavi bir kazak ve buz rengi bol jean giymişti. İş yerinde bir sürü gereksiz kişiyle ve meseleyle uğraşacak olsa da sanki bunları düşünerek sabahın erken saatlerinde motivasyonunu kaybetmemek için elinden geleni yapıyordu. Konverslerini hızlıca giydi ve sırt çantasını omzuna atarak evinden çıktı. Genç çocuk üniversiteyi neredeyse yeni bitirmişti bu nedenle oldukça düşük maaşla bir animasyon şirketinde işe başlamıştı. Emeklerinin karşılığı olan parayı alıyor muydu? Asla alamıyordu ve bunun üzerine tüm şirket yemekleri, üstlerinin getir götür işleri ve üzerine bıraktıkları iş yüküyle uğraşmak zorunda kalıyordu. Onun için en zoru buydu çünkü karakteri insanları sürekli alttan alan ve dalkavukluk yapan biri gibi şekillenmemişti. Tüm bunların yanında işe mecburdu. Üniversiteden kalan borçlar ve artık kendi ayakları üzerinde duran her yetişkin gibi kira, faturalar ve yaşam masraflarını karşılamak için bir işe ihtiyacı vardı. Yani iş ve beraberinde getirdikleri ne kadar dayanılmaz olursa olsun katlanmaya devam edecekti.
Yirmi dakikalık yürüme mesafesini hızlı adımlarıyla kısaltmaya çalışan çocuk bir yandan da akşamdan hazırladığı sandviçini yerken etrafın kararmaya başladığını ve bununla beraber etraftaki insanlardan kimisinin çığlık atarak koşmaya başladıklarını kimisinin ise gökyüzüne bakarak oldukları yerde donup kaldıklarını fark etti. Sıradan bir iş günü sabahında bu yaşanmazdı ve Seonghyeon bir şeylerin ters gittiğini hızlıca fark etti. Ağzında yemekte olduğu sandviçi ile korkarak yukarıya doğru baktı. Gökyüzünden dünyaya büyük bir cisim yaklaşıyordu bu cisim dünyanın tüm ışığını saniyeler içerisinde kendi gölgesiyle yok ederek daha da büyüyor gibiydi.
Seonghyeon işte o an ‘ah işte bu kadarmış’ diye içinden geçirdi. Bu sefil hayat için fazla şık bir ölüm şekliydi ve neredeyse sadece yazdığı çizgi romanlarda var olabilecek bir olay kadar absürt bir durumla hayatı son buluyordu. Ama en azından kamyon çarpmamıştı.