Work Text:
Author's Notes:
Bazen bir şeylerin sonunu görmek beni rahatlatıyor. Yarım kalmayacağını bilmek.. Bu yüzden kısa bir hikaye yazmak istedim ve açıkçası bunu ben de beklemiyordum. Yazarken adeta hissettim. Umarım siz de beğenirsiniz. :)
O benimdi,ben de onun.. Ama bu gece gözlerinde göremediğim sevgi beni korkutmuştu. Sevdiğim adama ne oldu böyle? Alışkındım yalnızken kendi olmasına. Şimdi onlar gibi görünmeliydi, biliyordum. Yanımdaki kişi beni çekerek “Hadi gidelim” dediğinde onu duymuyordum, sadece sürükleniyordum onunla. O gri gözleri bir daha unutmayacağımı biliyordum. Benim “sevgi” dediğim mavilikleri kaybolmuş karanlık adeta yayılmıştı gözlerine. Her zaman umutlu olan ben, şu an hiçbir şey umut edemiyordum. Bitmişti. Sözle söylediğinde inanmamıştım. O zamanlar gözlerinde hâlâ sevgi vardı. Ayrılmak zorunda olduğumuzu biliyordum. Bu yüzden karşı çıkmamıştım. Hala sevdiğini düşünüp avutuyordum kendimi. Bugüne kadar..
- Baksana nasıl kaçıyorlar Draco, dedi Blaise. Sesi keyifliydi.
-Bırak şunları Blaise. Bay “Seçilmiş” ile bir bulanıktan ne beklenir ki.. Weasley’i sırtından vurmaya gidiyorlardır. Ama bir dakika sırtından vurulacak bir Weasley kalmadı ki artık.
Bardağı taşıran son damla olmuştu bu. Harry kolumu bırakıp arkasına döndü. Asasını Draco’ya doğrulturken yavaşça elimi kaldırdım. Bu Harry’e yetmişti. Savaşta Ron ile Ginny’yi kaybettikten sonra sadece ikimiz anlıyorduk birbirimizi. Harry tekrar koluma girerken Draco’ya bir bakış attım. Gözlerinde bir anlık şaşırma ve kırgınlık gördüğüme yemin edebilirdim çünkü artık benim gözlerimde de sevgi yoktu. Onun hep en çok sevdiği yerim olduğunu söylediği gözlerimin kahverengisinin siyahlaştığını ben de hissediyordum. Harry’nin hareket etmesiyle gerçek dünyaya döndüm. İkimiz cisimlenirken kalbimi unuttuğumu biliyordum.
Geçen sene
-Onu çok seviyorum.
Portre parolayı duyunca kenara çekildi. Okul başkanlarının –yani Draco ve benim- odama girdiğimde gözlerim onu görmek için can atıyordu. Onu koltukta otururken görünce elimde olmadan gülümsemiştim.
-Aşkım ben geldim.
Yanına otururken konuşmaya devam ettim. Herhalde bu yüzden fark etmemiştim ondaki değişimi.
-Harry ile Ron’u hallettim.Ginny’nin de başka planları varmış.Yarın bütün gün bizim. Bu geçirdiğimiz en güzel cumartesi olacak.
-Bu gizli ilişkiden sıkıldım artık,dediğinde Draco aptal gibi bakakaldım ona.Şaka yapıyor olmalıydı. Evet evet,şakaydı bu.
-Şakanın sırası değil Draco.
-Ben şaka yapmıyorum Granger.
Granger!.. Dünya başıma yıkılmıştı sanki. Biraz geriledim.Başından beri yere diktiği gözlerini kaldırma cesaretini göstermişti sonunda. Sözleri ne kadar soğuk olsa da gözleri beni rahatlatmıştı. Beni seviyordu ama böyle olması gerektiğini ikimiz de biliyorduk. O her zamanki gibi bunu bir Malfoy olarak çözmeye, beni kendinden soğutmaya çalışıyordu.
-Ayrılmamız gerekiyorsa ayrılırız Draco. Ama senden son bir ricam var. Bana yalan söyleme.
Kendini zor tuttuğunu görebiliyordum. Onu hiç ağlarken görmemiştim. Görmemi istemediğini de biliyordum. Ona o kadar konsantre olmuştum ki yanağımdan süzülen yaşları yeni fark etmiştim.
-Yapamayız Hermione. Bunu daha önce konuşmuştuk. Zamanı geldi.
-Biliyorum sevgilim. Ama savaş bitince..
-Anlamıyorsun değil mi? Sağ kurtulmamız mucize. Birimiz varken diğeri olmayacak. Biz ayrı taraflardayız.
-Böyle söyleme. Senin gerçek tarafını biliyorum. Sadece kendine dikkat et. Savaş bitince görüşürüz sevgilim.
Draco’nun yine itiraz edeceğini anladığımda öne doğru eğildim. Dudaklarımız birleşirken söyleyeceklerini yuttuğunu hissediyordum. Yoksa yuttukları hıçkırıkları mıydı benim gibi, emin değilim.
-Kalbim hep seninle olacak Draco. İstesen de istemesen de hep seninle kalacak.
-Kalbim hep seninle olacak Hermione.
Yanından ayrıldım.Dışarı çıkarken hiç arkama bakmamıştım. Artık bitti. Gözyaşlarımı içime akıttım. Ben Gryffindorluyum.. Ne arkadaşlarımın ne de onun beni böyle görmesine izin vermeyeceğim. Onun için.. Bundan sonra aldığım her nefes onun için. Çünkü kalbi benimle..
Bu gece
Aynı günü yaşadım sanki. Aynı acı.. Sana git derken gitmeni istememiştim o gün. Ama gidilmesi gerektiğini ikimiz de biliyorduk. Bu yüzden “Gitme. Seni seviyorum.” diyememiştim. Şimdi yine gidiyorsun. Böyle demek, böyle davranmak istememiştim. Savaştan sonraki ilk karşılaşmamızı böyle hayal etmemiştim. Seni onun yanında görmek mi yoksa bunca zaman yanında olamamak mı sinirlendirdi beni bilmiyorum. Birden ağzımdan çıktı sözler.. Seni kırmak istememiştim ama kırılmıştın hissediyordum. O güzelim kahverengiler siyaha dönüşürken içim acımıştı. Parçalanacak bir kalbim yoktu ama. Çünkü onu sana vermiştim. Sen beni ikinci defa öldürmek için giderken ben yine “Gitme.” diyemedim. “Seni seviyorum.” Böylesi daha iyiydi ikimiz için de. Savaştan kalan izler hâlâ yeniydi. İkimizin de tahammülü yoktu bir savaşa daha. Ben bir kez daha öldüm bugün. Ama merak etme sevgilim, iyi olacağım. Bundan sonra aldığım her nefes senin için, her şey senin için. Çünkü yaşattığım kalp senin. Çünkü kalbin benimle..
End Notes:
Umarım beğenmişsinizdir :) Bu arkadaşınızın yorum beklediğini unutmayınız. Yorum atmayı düşünenlere şimdiden çok teşekkür ediyorum. :)