Archive of Our Own ^omega

Chapter Text

BUSY SI ERI mag-ayos ng mga gamit na dadalhin niya para sa pag-sleep over niya sa bahay ng nobyo. Excited na siya since ito ang unang beses. Napapayag niya rin si Baekhyun sa wakas kahit na wala naman talaga kasi siyang gagawin dahil may trabaho ito. Basta gusto niya lang na nandon siya. Kahit panoorin niya lang ito magdamag.

“Ang pogi niya pa naman lalo kapag nag-e-English tapos galit,” bulong niya sa sarili habang sinasarado ang bag na dadalhin.

Nakita niya na si Baekhyun na magtrabaho one time noong sinurprise niya ito last month ng monthsary nila pero saglit lang. Nagulat kasi itong nandon siya tapos non nung break na nito, pinahatid pa siya pauwi sa mga kaibigan nito. Nagalit pa nga non si Jongdae dahil ginising talaga ito ni Baekhyun para may kasama si Kyungsoo na ihatid siya.

Baekhyun just kissed her on the forehead that time at nagpasalamat sa mga dala niyang pagkain tapos pinauwi na siya. Bukas daw ito babawi and true to that, she woke up that morning with her boyfriend cooking their breakfast in her kitchen.

Siya lang kasi mag-isa ang nakatira sa apartment na tinutuluyan niya tapos binigyan niya ng extra susi si Baekhyun para kapag pupunta ito, makakapasok ito sa bahay niya. That morning was one of her happiest moments with him.

Nag-sorry pa nga ito sa attitude nito nung nakaraang gabi kasi pinauwi siya nito despite her effort. Actually, hindi naman siya nagtampo kasi alam niya naman at desisyon niyang puntahan si Baekhyun nung araw gabi na ‘yon dahil busy sila sa school maghapon at nung gabi, may trabaho pa ito. Buti na nga lang at rest day nito kinabukasan at wala rin silang pasok sa school kaya maghapon lang sila doon sa apartment niya.

Pagkatapos nilang mag-breakfast, pinatulog niya muna si Baekhyun sa kwarto niya. Tapos nagligpit siya ng mga kalat, naglaba ng mga damit niya at pagkatapos nagluto siya ng pang-lunch nila. Tumabi pa siya sa nobyo niyang mahimbing ang tulog non.

Baekhyun is a heavy sleeper. Or siguro dahil lang talaga sa pagod madalas at kulang ito sa tulog lagi dahil nga magkasabay itong nagtatrabaho at nag-aaral. Minsan, si Eri na ang napapagod para dito pero never niyang narinig itong nagreklamo.

Nang magising si Baekhyun na nakatitig siya rito, ngumiti lang ito sa kanya at hinalikan sa noo at sinabing, “Thank you for waiting. Date tayo?” 

At iyon. Nakabawi na ito sa 5th monthsary nila last month na hindi nila na-celebrate sa mismong araw.

Ngayon naman, hindi talaga kaya kasi kahit walang pasok si Baekhyun sa trabaho, marami naman itong gagawing schoolworks kaya sabi niya doon na lang siya sa tabi nito. Home date na lang.

She’s okay not going out or going to a fancy place as long as she gets to see him. Alam ni Eri talaga na sobrang mahal na mahal niya si Baekhyun. 

Years of knowing him, the feeling of seeing him the first time didn't change. May sparks pa rin, nandon pa rin ‘yung kilig.

Inayos niya ang bag at saka nag-check ng mga saksakan bago siya lumabas ng bahay. Ang text ng boyfriend niya, ipapasundo raw siya nito kay Kyungsoo.

Hindi naman na siya naghintay nang matagal dahil ilang minuto lang, may pumarada ng kotse sa tapat niya at agad siyang sumakay sa passenger seat.

“Thanks sa pagsundo,” bungad niya kay Kyungsoo at ngumiti pa.

“Wala ‘yon ano ka ba,” nakangiting sabi nito. “Fasten your seatbelt. Lagot ako kay Baekhyun kapag napano ka.”

Napangiti naman siyang sumunod. Dito talaga siya kuhang kuha ng boyfriend niya, eh. Kapag nararamdaman niya ‘yung pag-alaga nito sa kanya through other people. Kasi to be honest, kulang na kulang sila ni Baekhyun sa oras at swerte na ‘yung magkasabay silang mag-lunch or meryenda sa school ng isa hanggang dalawang beses sa isang linggo pero never naramdaman ni Eri na nagkukulang si Baekhyun kasi kahit hindi ito physically present madalas, hindi naman nawawala ‘yung mga paalala nito sa text o minsan tatawag pa ito sa kanya. Pero most of the time talaga, si Jongdae o si Kyungsoo ang pagagawain nito ng mga bagay na hindi nito magawa for her.

Tulad nito. O minsan kapag iba siyang kailangan at hindi ito pwede, Baekhyun will send one of his friends to help her. If that is not love, she does not know what it is. Kasi kahit si Baekhyun aminado sa mga pagkukulang nito sa kanya at sa relasyon nila pero hindi naman na ‘yon importante kay Eri. Basta kasama niya ito sa bawat araw, hindi man literal, ayos na siya. 

Si Baekhyun na talaga ang nakikita niyang makakasama niya sa future.

“Busy si Baek ngayon, eh. Natambakan ng school works kaya buti na lang talaga na-approve ‘yung leave niya ng tatlong araw. Makakapagpahinga rin siya kahit papano,” sabi ni Kyungsoo habang nagmamaneho na ito.

“Sabi ko kasi sa kanya tutulungan ko na siya pero ayaw niya naman,” sabi niya rin. “Pero kaya niya ‘yon. Si Baekhyun ‘yon, eh.”

Natawa si Kyungsoo. “Oo kaya niya ‘yon. Si Baekhyun pa ba.”

They both knew her boyfriend’s story. 

Ilang minuto lang, nakarating na sila sa apartment na tinutuluyan nila Kyungsoo, Jongdae, at Baekhyun. To make the long story short, buti na lang pumayag na ang boyfriend niyang tumira kasama ang mga kaibigan nito.

Bumaba siya kaagad dala ang mga gamit niya. Pagpasok niya sa loob, nadatnan niyang nandoon si Jongdae kasama si Minseok na nanonood ng movie. Binati niya ang dalawa bago siya nagpaalam na tutuloy na siya sa kwarto ni Baekhyun.

Maingat ang bawat kilos ni Eri. Pagpasok niya pa lang sa kwarto ng nobyo, nadatnan niya itong nakayuko sa study table nito. May hawak pa itong ballpen sa isang kamay.

“Ay tulog na..” mahinang sabi niya.

Napatingin siya sa wrist watch at nakita niyang alas dos na pala. Kaninang umaga nung magkausap sila sa video call habang pinipilit niya ito, gumagawa na ito school works eh. Nakatulugan na nito iyon.

Binaba niya muna ang dalang bag sa isang upuan doon tapos maingat niyang kinuha ang ballpen sa kamay nito. Tulog na tulog si Baekhyun kaya hindi alam ni Eri kung gigisingin niya ba o ano. Pero sasakit naman ang batok nito kung hahayaan niya itong matulog nang nakaganito lang. Kaya sa huli, marahan niyang tinapik ang pisngi nito.

“Babe…” mahinang tawag niya.

She poke his cheek.

“Babe, gising ikaw. Lipat ka sa kama..”

Naalimpungatan na si Baekhyun. Pagdilat nito, disoriented pa itong tumingin sa kanya at ilang saglit pa, nagising na talaga ito.

“Nandito ka na pala…” sabi nito saka tumayo. “Sorry nakatulog na pala ako. Kanina ka pa?” Naghikab pa ito at niligpit ang mga gamit na nasa study table.

“Kararating lang po namin,” sagot niya.

Na-miss niya talaga ang nobyo kaya yumakap siya rito mula sa likuran.

“I miss you…” bulong niya. Nilapat niya pa ang pisngi sa likod nito.

Hinawakan naman agad ni Baekhyun ang kamay niya saka ito humarap at niyakap na rin siya. Matangkad ito sa kanya kaya nakatingala na siya rito ngayon. “Hi babe.. na-miss ko po ikaw.”

Ngumiti naman si Baekhyun. “Na-miss din kita, pretty.”

Nag-iwas naman siya ng tingin. Ano ba ‘to…

They stayed in that position for a while. Nakayakap sa isa’t isa at nakahilig ang ulo niya sa pagitan ng leeg at balikat nito. Hanggang sa maya maya pa, naramdaman niya ang paulit-ulit na paghalik nito sa sentido niya.

“Happy six months. I love you.”

Agad napaangat ang tingin niya kay Baekhyun. Nakatingin lang din ito sa kanya at may pagsuyo sa mga mata nito.

“I love you, too. Happy monthsary!” Ngumiti siya. “Ikaw ah. Ang random. Bakit po?” Tanong niya.

Bihira kasi talaga ‘yung ganito. Sa sobrang tahimik ng boyfriend niya, bago ‘yung mga ganitong bagay sa kanya. Ramdam naman niyang mahal siya ni Baekhyun pero kapag talaga nauuna itong magsabi sa kanya, nagugulat pa rin siya. At syempre, sobrang kinikilig din.

Boyfriend niya na si Baekhyun pero crush na crush na niya pa rin ito.

“Wala naman. Hindi ko na kasi laging nasasabi sa’yo at lagi na rin akong busy. Sorry, babe..” medyo lumungkot ang tono nito.

“Hey ano ba,” inangat niya ang baba nito para magsalubong ulit ang tingin nila. “‘Di ba sabi ko naman nandito lang ako?”

Tumango ito at medyo ngumiti na nang kaunti.

“Do what you love doing, babe. I’m here. I will wait for you.” At wala siyang planong umalis.

“Hindi ka napapagod?”

This time, dalawang kamay niya na ang ginamit niya para hawakan ang magkabilang pisngi nito.

“Saan mo naman ‘yan nakuha, Mr. Byun?” Nakakunot noong tanong niya. “Ano bang sabi ko?”

“Kasi Eri, baka napapagod ka na sa set-up natin—“

“I love you,” putol niya rito. 

“Eri…”

Ngumiti siya. “I love you. I love you. I love you. Dito lang ako.”

Nang ngumiti ito at nakita niya na rin ang kislap sa mga mata nito dahil sa sinabi niya, kusang pumikit na ang mga mata ni Eri. Hindi na siya nagulat nang maramdaman niya ang paghalik nito sa labi niya.

This is not their first kiss but it always feels like the first. The warmth, the comfort, and the feeling of being in love with this man… Eri could not ask for more.

It lasted for about a minute or so. When he finally let go of her lips, he kissed her forehead after.

“Just wait for me, Eri. I will make your wait worthwhile. Para sa future natin ‘to,” sabi nito habang nakatingin nang diretso sa mga mata niya.

Napangiti lang siya at nag-iwas ng tingin. Sandali lang kasi, kinikilig pa siya!

“Dapat lang po. Marami tayong pupuntahan kapag graduate na tayo, okay? Dadalhin pa kita sa Bicol para makita mo ulit si Daddy!” sabi niya.

“Of course, babe.”

Her father died last year and that was very devastating for her. The good thing is, Baekhyun was there.

It’s kind of a long story kung paano sila nagkakilala pero to make the long story short, dahil talaga kay Minseok kung bakit sila nagkakilala dahil kaklase niya ang huli. One time na pinuntahan ni Jongdae si Minseok sa room nila kasama nito si Baekhyun and Eri can still remember kung paano siya natulala sa huli. Sobrang hindi niya ‘yon malilimutan kaya talagang kinulit niya si Minseok malaman lang ang pangalan nito. Hanggang sa hindi niya alam kung paano nangyari pero naging textmate na sila at iyon, naging close na sila sa mula first year second semester hanggang sa niligawan na siya ni Baekhyun nung second year na sila.

Kahit talagang sigurado na si Eri sobrang gustong gusto niya ito, hindi naman siya nagpadalos dalos. Sasagutin niya na sana last year pa si Baekhyun kaso iyon nga, nangyari iyong sa Daddy niya kaya medyo nawala siya talaga sa hulog non. Muntik na siyang mag-stop sa pag-aaral sa totoo lang. But Baekhyun was there. Ever patient that he is, he was always there during Eri’s darkest time. Kahit hindi parating physically present dahil nga busy rin itong magtrabaho at mag-aral nang magkasabay.

Kaya bago sila mag-third year, sinagot niya na ito. He waited long enough for her. Kaya itong sinasabi ni Baekhyun na baka mapagod siya? It will never happen. She will reciprocate the love and support she received from him when she was at her lowest.

“Kain muna tayo. Anong kinain mo ba kaninang lunch?” tanong nito.

Hinawakan ang kamay niya at hinatak siya palabas ng kwarto kaya tahimik na sumunod lang siya.

“Nagpa-deliver lang po ako ng Jollibee,” bulong niya.

Pagagalitan siya nito in three, two, one—

“Na naman?” Nilingon pa siya nito.

“Sorry na. Tinatamad ako magluto po, excited akong makita ka eh,” ngumiti pa siya pero inirapan lang siya nito! Natawa tuloy siya. “Ang sungit mo naman po.”

“Sabi ko sa’yo Erielle tantanan mo ‘yang kaka-fast food mo, ha. Nung isang araw ka lang nag-mcdo tas ngayon ayan na naman,” sabi nito.

Hindi na siya kumibo at nagpahatak na lang dito kasi hawak pa rin nito ang kamay niya.

Nadatnan nila ang mga kaibigan nito sa sala. Nandon na rin si Jongin, ‘yung boyfriend ni Kyungsoo. Bumati lang saglit si Baekhyun pati siya at hinatak na talaga siya nito sa kusina at pinaupo sa dining area.

“Diyan ka lang. Papakainin kita ng tamang pagkain,” sabi nito.

Kapag talaga masungit si Baekhyun sa kanya natatawa pa siya, eh. Ewan niya pero hindi naman most of the time. Kapag lang ganitong lagi siyang nagpapasaway. Sinasadya niya kasi dumadaldal si Baekhyun at some point. Humahaba ang mga sinasabi nito kaya minsan sasadyain niya talaga kasi gustong gusto niyang naririnig ang boses nito.

Nakakalma siya, eh.

“Hindi ka magpa-fast food hanggang next week, Eri ha. Sinasabi ko talaga sa’yo,” sabi nito habang may hinihiwang kung sa may kitchen counter.

Hindi niya masyadong nakikita kasi nakatalikod ito sa kanya at tinatamad naman siyang tumayo para tingnan.

“Hindi na nga uulit po,” sabi niya saka tumawa. “Ano pong gagawin niyo?”

“Basta. Hintayin mo lang.”

“Ang sungit,” sabi niya.

Hindi na sumagot si Baekhyun kaya kinuha niya na lang ang cellphone na nasa bulsa ng suot niya hoodie.

Pasimple niyang pinic-ture-an ito. Tapos ipo-post niya sa private account niya sa instagram. Ayaw ni Baekhyun na pini-picture-an ito kaya ng halos lahat ng kuha niya rito kahit noong magkaibigan pa lang sila, puro stolen lang. Bihira lang din silang magka-picture.

Parang once a month lang kada monthsary nila.

Pero kapag binisita ang gallery niya, punong puno iyon ng pictures ni Baekhyun. Madalas, tulog ito sa mga kuha niya. May mga pagkakataon kasi na sasadyain niyang puntahan si Baekhyun sa apartment ng mga ito kapag vacant hours niya sa school tapos wala itong pasok. Mostly, tulog si Baekhyun kaya hindi nito alam na nandon siya.

Dahil malapit lang naman ang school nila kung saan nakatira ito at ang mga kaibigan, doon siya tumatambay. She will lay down beside him hanggang sa matapos ang vacant hours niya. Hindi laging alam ni Baekhyun ‘yon. Minsan kapag nagigising ito na nandon siya, magugulat pa ito kasi hindi raw talaga siya nito nararamdaman. May pagkakataon din na pagsasabihan siya nitong huwag na siyang pumunta kasi hassle pa sa kanya.

Iyon ‘yung pinag-aawayan nila minsan kasi while Eri makes time for him in every manner possible, Baekhyun wanted her to take rest. Kasi magkikita naman daw sila sa ‘free time’ na sobrang labong mangyari dahil hindi tugma ang schedules nila. Kapag nagtampo na siya, it’s always Baekhyun who will surrender. Pero minsan, hindi rin.

Kapag gumagana ang pagiging immature niya, hindi siya nito kikibuin. Baekhyun will take the blame if he knows that a serious matter needs to be addressed but when it’s her “kaartehan only” that’s kicking, talagang aabot sila kahit ilang araw na hindi mag-usap kasi hindi talaga siya nito susuyuin.

Nevertheless, the good morning and good night messages from her boyfriend will never be absent. Pati ‘yung simpleng “kumain ka na” at “ingat ka”, never nawala. Kaya siya na rin ang sumusuko para mag-sorry dahil kasalanan niya naman. Baekhyun is the busiest person he knows as of the moment but he never fails to prove what love language he can give her. It’s time. Sobrang halaga ng bawat minuto kay Baekhyun kaya kahit segundo lang ang mabigay kay Eri, thankful na siya. Because not everyone is willing to give time and will make effort to do it.

Kapag naging successful sila sa future, gusto niya ng maraming anak kay Baekhyun. Three upto four children siguro. Pareho silang only child kaya gusto niya ng malaking pamilya. Thinking about what their future together would look like excites her.

“Ubusin mo ‘to. Kapag hindi mo kinain, ihahatid kita pauwi sinasabi ko sa’yo.”

Napatol ang daydream niya at napaangat ang tingin kay Baekhyun sabay sa platong binaba nito sa tapat niya. Agad siyang napalabi.

“Vegetable salad, babe? Really?”

For the record, pareho silang hindi kumakain ng gulay.

“It’s good for you. Lalo na at puro ka fast food. Nakadalawa ka ngayong linggo,” sabi nito saka umupo sa tapat niya. “Finish that. Please.”

Lihim siyang napangiti kasi nag-please nga ito pero napaka-bossy naman ng dating.

“Konti lang ‘yan, bumawas lang ako sa lulutuin ni Kyungsoo mamaya kaya ubusin mo na.”

Umangat ang tingin niya rito. “But I don’t like veggies po.”

“I know.”

Mas lumabi siya. “Eh bakit mo ‘to ipapakain sa’kin?”

“It’s good for you.”

“Eh ikaw nga, hindi ka kumakain nito?”

To her surprise, inagaw nito sa kanya ang tinidor na kahahawak niya lang at kumuha ng gulay doon sa diniretso sa bibig nito.

“Happy?” Baekhyun asks as he munches the food.

Napangiti naman si Eri. “You really love me, huh.”

He swallows the food first. “Syempre naman. Aabot ba tayo rito kung hindi?”

There goes the butterflies again…

“Babe naman…”

Natawa ito. “Finish that up. Huwag mo ako linlangin, I’m watching you.”

“Share tayo?” Hirit niya pa.

Weakness point niya talaga ‘to. Naiiyak siya kapag pinipilit siyang kumain ng gulay pero kung kapalit nito ay paglambing ni Baekhyun sa kanya, maybe it’s worth a try. No, not ‘maybe’.

Everything with Baekhyun is worth it.

“Sige. Kada tatlong kain mo, I’ll take one bite,” pagpayag nito.

“‘Di ba unfair ‘yon?” sabi niya habang tumutusok ng mga kakaining gulay.

Kapag namili pa siya, baka dagdagan pa ni Baekhyun eh.

“Sinong nag-fast food, ako ba?”

Umiling siya saka inirapan ito. Ngumisi naman ang nobyo kaya nag-iwas siya ng tingin. Ang pogi, ano ba!

Tumayo si Baekhyun para ikuha siya ng tubig at pagbalik nito, nagulat siya ng tumabi na ito sa kanang side niya.

“Akin na nga,” biglang sabi nito.

“Hm?” sabi niya habang mabagal na nginunguya ang gulay sa bibig. Baka pwedeng isali rin sa love language ‘to?

Hay. Things she’ll do for love…

Inagaw ni Baekhyun ang hawak niya tinidor.

“You’ll feed me?” tanong niya namg ma-realize ang sinabi nito.

“Yes po.”

Mas lumawak naman ang ngiti niya. Suddenly, Eri feels that vegetable salad is her favorite food at this moment.

Nang makatatlo na ito sa pagsubo sa kanya, akmang ito naman ang susubo ng pagkain pero inagaw niya iyon dito.

“I’ll feed you, too!” sabi niya.

“Ako na, Eri.“

“No.”

Sinubuan niya na ito kahit pa ayaw nitong tanggapin nung una.

“Don’t be shy, babe! Hindi naman tayo makikita ng friends mo dahil busy sila,” sabi niya saka tumawa.

Napailing na lang ito habang nginunguya ang pagkaing sinubo niya.

“I love you!” sabi niya saka humalik sa pisngi nito sana pero Baekhyun turn his head kaya naman sa labi nito lumapat ang halik niya.

Agad siyang napalayo.

“Ay—“ napakamot siya sa pisngi. “Babe, ano..”

Narinig niyang natawa ito. “Ano?”

“Ihhh…”

Hindi kasi talaga sila madikit na couple kaya kapag ganito, naninibago siya talaga. They’re not at that level yet. Hindi rin sila laging nagki-kiss kasi nga bihira naman din silang magkita. Hindi nila napag-uusapan ‘to. Pero once, narinig niya na usapan nila Baekhyun at ng mga kaibigan nito ‘ iyon’ tapos inaway lang ng nobyo niya ang dalawa dahil nandon daw siya at baka marinig niya. She’s innocent but not that naive. She’s aware of those things.

Pero syempre, hindi naman nga nila napag-uusapan ni Baekhyun at behave lang talaga sila kaya hindi rin siya komportable.

“Ikaw ha. Kapag ako humalik sa’yo, makikita mo.”

Natigilan siya. “A-alin?”

He mysteriously smiled. “Secret.”

Sasagot pa sana siya pero sinubuan na siya nito ulit. Wala naman na siyang nagawa hanggang sa naubos na nila iyon. Pagtapos, hinugasan na ni Baekhyun ang pinagkainan nila pati ang mga ginamit nito kanina. Nasa tabi lang siya nito.

“Punta ka sa sala, makinood ka kina Jongdae. May tatapusin lang ako tapos I'll join you na rin.”

Umiling siya. “Ayaw. Gusto ko sa tabi mo lang ako.”

“Ay clingy mo naman po.”

Natawa siya at mas tumabi rito.

“Babe, tulog ka muna after nito.”

“May gagawin pa ako, Eri.”

“I know po. But sleep ka muna. Kanina ka pa may ginagawa. Ako na napapagod para sa’yo, eh.”

Nagpatuloy ito sa pagbanlaw ng plato. “Kaya ko naman at nakatulog na rin ako kanina bago ka dumating ‘di ba? Dalawang topic na lang ‘yon. Give me an hour and a half. Kapag natapos ko, we’ll do anything you want.”

Napatingala siya rito. “Weh?”

Niyuko siya nito. “Yes po,” nakangiting sagot nito.

“Yehey!” Well, may isa lang siyang gustong gawin.

Nang matapos itong maghugas, bumalik na sila sa kwarto nito. Nagsimula ulit ang nobyo niyang gawin ang paper works nito nakaupo lang din siya sa tabi nito. Ang gulo gulo niya pa nga dahil hindi siya makakuha ng tamang pwesto.

“Higa ka na lang sa kama,” sabi ni Baekhyun habang nagsusulat ito sa papel.

“Ayoko po,” sagot niya habang naghahanap pa rin ng komportableng pwesto.

Gusto niyang inunat ang paa kaso ang hirap!

“Ang likot mo Eri, nadi-distract ako sa’yo,” sabi nito ulit.

His tone is not irritated or what. Basta sinabi lang nito iyon casually.

“Hala I’m sorry po—“

“Ano bang gusto mong gawin?” This time, nilingon na siya nito.

Naibaba niya ang cellphone sa mesa.

“Gusto kong inunat paa ko pero ang hirap dito. Ayaw ko naman sa kama kahit mas komportable kasi nga gusto ko nandito lang ako sa tabi mo,” sabi niya habang nakayuko.

Narinig niyang natawa ito kaya napaangat siya ng tingin.

“You’re too in love with me, Erielle Kim.”

Yeah, she is!

“Baekhyun—“

“Come here,” sabi nito saka inabot ang isang paa niya.

“Huh?” takang tanong niya.

Nang hindi siya kumilos, kinuha na nito ang dalawang paa niya tapos pinatong sa hita nito. Buti na lang naka-leggings siya..

“Find a comfortable spot.”

“Babe..”

Ngumiti ito. “Ayos ka na sa ganyan?”

Tumango siya, ang init init ng pisngi niya kanina pa.

“Huwag ka na masyadong malikot para matapos ako agad. After nito, we’ll do whatever you want to do,” sabi nito saka binalik ang atensyon sa pagsusulat.

Napangiti si Eri sa sarili niya.

Looking at their position… nakaupo si Baekhyun sa tapat ng study table nito at nasa tabing upuan siya nito, nakaharap siya sa nobyo at ang paa niya ay nakapatong sa hita nito.

Hindi niya mapigilang kuhaan ng picture ang posisyon nila ngayon. Tapos ipo-post niya na sa private account niya. She was about to put a yellow heart as a caption pero kusang tumipa ng caption ang kamay niya.

My love language is you.

I can't think of anything whenever they’re asking me what love is for me. I can only say your name and everything about you. Babe, you are ‘love’ for me.

I will keep loving you for the rest of my life.

Nakangiti lang si Eri habang nakatitig sa picture na pinost niya. Hindi niya talaga ma-contain ang kilig niya kapag katabi niya sa Baekhyun. Na laging parang first time kahit pa ilang taon na silang magkakilala.

“Babe, I think you should stop taking pictures of me,” maya maya ay sabi nito.

“Huh?” Napaangat siya ng tingin dito.

Patuloy lang sa pagsusulat ang nobyo pero sumilay ang maliit na ngiti nito. “Akala mo ba hindi ko alam na lagi mo ‘kong pini-picture-an?”

“Babe…”

Natawa ito pero hindi pa rin siya tinitingnan. “I know you love me but I’m not aware that it’s that much.”

“How did you know?” natanong niya. Nag-iinit na ang pisngi niya sa hiya at kilig dahil ang pogi pogi talaga ni Baekhyun.

Baka may mahalikan siya, sinasabi niya na.

“Nung pinahawak mo sa’kin ‘yung cellphone mo last time, pinakialaman ko gallery mo. Puro ako laman, eh.” Natawa ito ulit at sinalubong ang tingin niya. “Ikaw ah.”

“Baekhyun…” wala na talaga siyang masabi.

Nakakahiya? Ano ba!

“That’s okay, Erielle. You can tell our future children about our love story. I wouldn’t mind listening, too.”

Ito na naman. Nag-e-English na naman ‘tong boyfriend niya sandali lang, ‘yung mga paru-paro sa loob ng tiyan niya, ano ba!

“Tumigil ka na nga naiinis na ‘ko ha—“

“Bakit? Naiinis kang mahalin ako?”

“Ha?! No! Mahal na mahal kaya kita anong naiinis sana ayos ka lang, ‘no!”

Ito naman ang natigilan.

“Tandaan mo ‘yan lagi para kapag may nagtangkang umagaw sa’yo sa’kin, alam mo na gagawin mo,” dagdag niya pa.

Napailing-iling si Baekhyun pero lumawak na ang ngiti nito.

“Baekhyun, ha! Huwag ka lang ngumiti-ngiti riyan!”

Natawa ito saka kinuha ang isang kamay niya at hinalikan ang likod ng palad niya. “Oo naman. Hindi naman ako magpapaagaw.”

A moment of silence para sa puso niyang kinikilig kahit two seconds lang, saglit!

“Kasi naman…”

“Oh, ano? Ikaw babanat dyan tapos kapag kinilig ka aawayin mo na naman ako?” Natatawang sabi nito.

Nilipat ni Baekhyun ang pagkakahawak sa isang kamay niya sa kaliwang kamay nito tapos nagpatuloy na itong magsulat.

“Ang landi mo naman, eh!”

“Anong malandi?” Natawa na talaga ito. “Wala naman akong ginagawa.”

Ah, basta!

Hindi na talaga makalma ang puso niya. Grabe naman, Byun Baekhyun. Para siyang aatakihin sa puso na hindi niya malaman dahil sa sobrang kaba at kilig siguro.

Nanahimik na si Eri dahil talagang hindi na siya mapakali. Umayos na lang siya ng pwesto. Nakaharap siya sa gilid ni Baekhyun dahil nakapatong ang mga paa niya sa hita nito tapos, hawak pa nito ang isang kamay niya. She wanted to remember this moment kaya kahit sinaway na siya nito kanina, kinuhaan niya pa rin ng picture ang pwesto nila ngayon.

Nakakangalay ang pwesto niya kasi medyo naka-slouch siya ng upo para lang maabot niya ang kamay sa nobyo pero hindi na alintana iyon dahil mas gusto niya ‘yung ganito sila kalapit. Hindi kasi madalas mangyari kaya ngayong may pagkakataon, susulitin niya na.

“Gusto mo bang lumabas tayo mamaya?”

Napatingin siya kay Baekhyun. Nagsusulat pa rin ito at hawak pa rin ang kamay niya.

“Pwede?” Medyo halata ang excitement sa boses ni Eri.

Kasi kung papayag si Baekhyun, this will be the fourth time that they will go on a real date. Well, date pa rin namang maituturing ‘yung sa bahay lang sila mostly pero being the extrovert person that she is, mas gusto niya ‘yung lumalabas sila kahit minsan lang.

Naiintindihan niya ang safe space ng nobyo pero minsan, sinasabi niya talaga kapag may gusto siya para na rin mas maging open ang communication nila. ‘Yung wala siyang hindi sasabihin dito para maging ganon din ito sa kanya.

“Opo,” maikling sagot nito.

Napangiti siya. “Let’s go to the seaside, please.”

“Gabi?” Bumaling ito sa kanya.

Sunod sunod ang naging pagtango niya. “Yes, please!”

“Okay, babe.”

Kung hindi lang nito hawak ang kamay niya, pumalakpak na siya, eh. Pero behave lang si Eri. Mapapagalitan na naman siya ni Baekhyun sa kagaslawan niyang ‘to eh.

Ilang minuto pa ang lumipas bago tuluyang natapos ng nobyo ang ginagawa. Tahimik lang si Eri sa tabi kasi bigla siyang inantok. Maaga siyang gumising kanina para maglaba ng mga damit niya dahil nga dito siya matutulog ngayon.

Nang nagliligpit na si Baekhyun ng mga gamit nito, hindi na niya kinaya kaya humiga siya saglit sa kama. Pumikit siya saglit.

“Maliligo ka na po?” tanong niya saka naghikab pa.

Naramdaman niya naman ang pag-upo nito sa gilid niya at ilang saglit pa, hinaplos-haplos na nito ang buhok niya.

“Naligo na ako kanina. Tulog ka muna, Eri. I’ll wake you up later po,” mahinang sabi nito.

Dumilat siya at sinalubong ang tingin nito. “Tulog po muna tayo?”

Nang tumango ito at ngumiti sa kanya, agad siyang umusod sa kabilang side para makatabi ito ng higa sa kanya. Inayos ni Baekhyun ang kumot para sa kanilang dalawa dahil malamig ang buong kwarto.

“Come here,” aya nito saka marahang hinatak siya sa isang braso.

Pinaunan siya ni Baekhyun sa dibdib nito at naramdaman niya pa ang paghalik nito sa noo niya.

“Sleep tight, my baby..” bulong nito.

Eri just hummed and smiled because before she could even answer him, sleep fully took over her.

Moments later after that, natagpuan na lang niyang nasa biyahe na sila papunta sa kung saan niya sila gustong mag-date.

“Bakit dito mo gusto? Ayaw mo bang sa loob tayo ng mall?”

Napalingon si Eri kay Baekhyun at napatigil sa akmang pagsampa sa batong upuan sa may seaside. Nasa MOA sila ngayon at kaunti na lang ang tao dahil halos magte-ten na ng gabi. Kararating lang nila dahil pareho nga silang nakatulog kanina at mga 8pm na silang nagising. Nag-dinner na sila sa bahay bago umalis at gamit nila ang kotse nila Kyungsoo at Jongdae.

Dapat nga sasama pa ang dalawa kanina kasama ang mga boyfriends nito pero hindi pumayag si Baekhyun dahil nga raw ngayon na lang sila ulit makakalabas. At dahil may mga sasakyan naman ang mga jowa ng mga kaibigan nito, hindi na ito namilit.

“Ayaw po, mamaya lang magsasara na ‘yang mga ‘yan eh,” sagot niya saka sumampa ulit.

Nakailang bwelo pa siya ng talon bago siya makatungtong talaga dahil mataas ‘to para sa kanya at hindi naman siya katangkaran. Kaya nga kapag kaharap niya si Baekhyun, lagi siyang nakatingala rito, eh.

“Anong gagawin natin dito?” tanong nito bago sumunod ng upo sa tabi niya.

“Wala. Mag-uusap lang. Titingnan ‘yung dagat,” sabi niya. 

Umayos siya ng upo at mas lumapit sa tabi ng nobyo. Umayos din ito ng upo.

Pinakiramdaman ni Eri ang paligid. Gusto niya talagang kausapin ni Baekhyun kaya lang hindi niya sure kung paano kapag nasa apartment sila nito kasi baka marinig sila ng mga kaibigan nito at alam niyang mao-awkward-an lang ito kapag nagkataon. Kaso lang may mga tao pa sa paligid nila pero hindi naman nila kilala ang mga ito kaya marinig man sila o hindi, ayos lang. Ngayon lang naman ‘to at hindi na nila makikita ang mga ito sa susunod.

It’s now or never. For once, Eri wants to take this opportunity to remind Baekhyun what he means to her. Kahit nasabi niya na ito noon, uulitin niya na lang dahil alam niyang nitong mga nakakaraan, parang mas stress na ito sa paligid. 

Baekhyun needs to know that even though the world would eradicate him, Eri still saty.

She will and always will.

———

THIS IS A VERY unusual set-up for their outside date. Medyo nagtataka si Baekhyun kasi hindi rin mapakali si Eri sa tabi niya. Parang kanina pa ito may gustong sabihin pero nag-aalangan ito. Kitang kita niya sa mga mata nito kaya tatanungin niya na lang.

“This is not you. I know mas prefer mo ‘yung movie dates and this quiet space is not for you,” sabi niya saka kinuha ang kamay nito at nilaro iyon.

Natawa si Eri. “Grabe ka naman sa’kin babe, naiingayan ka na ba sa’kin?”

“Oo.”

Babawiin sana nito ang kamay pero hindi niya binitawan.

“Akala ko ba—”

“Sabi ko lang naman naiingayan ako but that doesn’t mean, ayaw kitang marinig.”

Kasi totoo naman. Sanay siyang mag-isa lang at tahimik kasi kahit kina Jongdae o kay Kyungsoo hindi naman siya pala-kwento at ayaw niyang makinig sa kwento ng dalawa madalas kasi hindi siya maka-relate.

Pero kapag si Eri, kahit minsan wala siyang maintindihan sa kwento nito, makikinig pa rin siya. He will listen attentively because Eri is the only noise he would love to hear every single time. Nakakalma nito ang napakagulong mundo ni Baekhyun.

“Bakit naman kasi bigla biglang gumaganon nakakaasar!” Hinampas pa siya nito gamit ang libreng kamay.

“Bakit? Kilig ka?” Natawa siya.

Kahit medyo madilim na alam niyang inirapan siya nito. Ah, kinilig nga.

“Pero seryoso nga Eri, bakit dito?” tanong niya ulit. “May gusto ka bang sabihin?”

Kasi alam niyang meron. Madalas lang busy si Baekhyun pero kabisado niya si Eri. Alam na alam niya ang bawat kilos nito kaya hindi siya pwedeng magkamali na may gumugulo sa isip nito ngayon. O kung hindi naman gumugulo, sigurado siyang kanina pa nito gustong sabihin iyon sa kanya. Nahalata niya na kanina pagkagising pa lang nito dahil panay ang tingin nito sa kanya. May hesitation sa mga mata ng nobya at kada tatangkain nitong magsalita kanina, pinipigilan naman nito ang sarili.

Humilig ito balikat niya. 

“Kasi ikaw na lang lagi nag-aadjust for me kapag sa labas tayo nagde-date at alam kong how uncomfortable it is for you doing outside dates in crowd of people. Lalo na kapag movie date kaya ngayon, naisip kong dito naman tayo sa phase na gusto mo. Tahimik lang, hindi masyadong matao,” sabi nito saka hinawak ang isang kamay sa kamay niyang nilalaro ang isa pa nitong kamay.

Natigilan si Baekhyun. Sa paanong paraan siya nag-adjust sa relasyon nila, eh puro si Eri nga ang nag-aadjust sa totoo lang? Pero nakinig pa rin siya rito.

“I know that two people must compromise for relationships to work out. At sa’tin, alam ko mas nakikita mo ‘yung effort ko madalas kasi ako ‘yung laging pumupunta sa’yo. Ako ‘yung laging may free time at kahit hindi mo sabihin babe, alam ko minsan nagi-guilty ka na rin.”

Eri intertwined their fingers.

“Pero as long as I have you here, tandaan mo dito lang din ako. Hindi ako aalis. Gawin mo lang ‘yung mga dapat mong gawin. I’ll support you no matter what. Then we’ll build our future together next.” Inangat nito ang magkahawak nilang kamay at hinalikan ang likod ng palad niya. “Ayoko na ulit maramdaman mong mag-isa ka kasi Baekhyun, nandito ako. Handa akong samahan ka.”

May humaplos na kung ano sa puso niya. 

Hindi naman ito ‘yung unang beses na sinabi ‘to ni Eri sa kanya pero iba ‘yung dating ngayon. Siguro dahil na rin sa mood ng paligid.

“Kapag hindi mo kaya babe kasi sobrang unfair na sa’yo ng mundo, punta ka lang sa’kin. Iyak ka lang kung gusto mo. Mag-rant ka. Kung galit ka sa mundo, sasamahan kita. Tumakas tayo, hindi ko alam kung saan tayo pwedeng pumunta pero basta magkasama tayo, alam ko lang na pwede nating gawin lahat. Hindi laging fair ang buhay pero simula nung naging tayo, alam ko na kung bakit hindi ko nakuha ‘yung mga bagay na gusto ko noon.”

Humarap si Eri sa kanya, pinakatitigan siya sa mga mata.

“Kasi mas gusto kong ikaw ang meron ako ngayon.”

Nang ngumiti si Eri, napangiti na rin siya kasabay ng pagpigil niya sa pagtulo ng luha. Hindi niya alam kung saan nanggaling at ayaw niyang umiyak dahil nasa public place sila. Marahan niyang kinabig ito at niyakap.

Ni minsan walang nagsabi at nakapagparamdam sa kanya na sobrang importante siya. Si Eri pa lang.

“Mahal na mahal kita, Eri.” bulong niya.

Wala rin siyang hindi gagawin para dito. Konting tiis na lang, makaka-graduate naman na sila.

“Love you, more!” bulong din nito saka tumawa.

Natawa na lang din siya. Lagi talaga mabilis magbago ang mood nila kapag kay Eri kasi alam nitong hindi siya komportable sa mga ganitong usapan madalas.

Siguro, ito ‘yung gusto nitong sabihin. Gusto nitong bigyan siya ng assurance dahil lately, lumalala na ang anxiety niya. Napa-paranoid na siya sa mga bagay-bagay. Lalo kapag sabay sabay ang pressure sa school at sa trabaho niya. And Eri knows him as much as he knows her. Buti nga, sobrang swerte niyang dito siya napunta. Hindi niya na kailangan i-explain ang sarili niya kapag pagod na pagod na siya.

“Tingin ka langit babe,” sabi nito maya maya.

Tumingala naman si Baekhyun. “Bakit?”

“Look at the stars.”

“Hmm?”

“Look how they shine for you.”

Parang familiar iyon kaya napabalik ang tingin niya sa girlfriend na nakatingin din pala sa kanya at nakatapat sa kanya ang cellphone nito.

“You’re my yellow.”

Kasabay ng pagngiti niya ay ang pag-flash din ng camera sa cellphone nito. Pin-icture-an na naman siya.

“Eri,” saway niya pero nakangiti siya.

Ayaw niya talaga ng kinukuhaan siya ng picture pero lagi pa ring ginagawa ni Eri.

Natahimik sila saglit dahil may ginagawa si Eri sa cellphone nito. Pinagmasdan lang ni Baekhyun kung paano ito ngumiti hanggang umabot iyon sa mga mata nito. Maaga pa siguro para sabihin ‘to pero sigurado na siya. Nakikita niya na ang future na si Eri ang kasama.

Someday, he wants to have children with her.

At kapag dumating ang araw na iyon, sana makuha ng magiging anak nila ang mga mata ni Eri.

He already saw forever in her eyes. Their future happy ending.

Baekhyun will just fix himself this time and once he’s settled and can take responsibilities as he should, he will ask Eri to marry him.

Regardless of what age they are at that time.

Kung magiging financially and mentally stable na siya in two years time, then he’ll ask her to marry him right away. Hindi niya na patatagalin dahil gusto niyang siya na ang mag-alaga kay Eri sa bawat araw.

Baekhyun made a mental note that starting tonight, he’ll try to balance his time properly. He will work hard for their relationship like what Eri’s doing.

Hindi niya ito pakakawalan.

“Bakit?”

Naputol ang pag-iisip niya nang bigla itong magsalita.

“Hmm?”

“Makatingin ka naman po! Ang panget ko ba?” tanong nito saka nagpunas pa ng mukha. “May dumi ba ako sa mukha?”

Napangiti siya. “Silly. I’m just staring at your beauty.”

“Hala babe isa kanina ka pa!” Pinanlakihan pa siya nito ng mata.

“Bakit?” Natawa siya. “Nagsasabi lang ng totoo, eh.”

“Kasi naman Baekhyun!”

“Oh, not ‘babe’ na? First name basis na lang tayo, Erielle?”

Sumimangot ito kaya mas napangiti siya. He cupped her face and gently pinched her cheeks.

“I hope our future children will inherit your eyes, babe.”

Kahit si Baekhyun nagulat sa sinabi niya at kitang kita niya kung paano natigilan si Eri at napaawang pa ang labi nito.

Well, that slipped through.

“You’re thinking of having… children with me?” dahan dahang tanong nito, still surprised with what he just said.

He smiled. “Of course. Saan ba tayo mauuwi pa? I’m not dating you now for a show. I date to marry so wait for me, Eri, okay?”

Nakatingin lang ito sa kanya.

“Hindi pwedeng ako lang bibigyan mo ng assurance, babe. Kung paano mong sinabi kanina na hindi mo ako iiwan kahit anong mangyari…” he paused for a moment.

Hinuli niya ang tingin nito.

“I will do the same for you. This is me saying I love you and someday, I will marry you.”

Hindi na siya nagulat nang umiyak ito kasi iyakin naman talaga si Eri. Yumakap ito sa kanya.

“We’re in this together, Eri. Let’s wait for our bright future together, okay?”

“We will, babe. We will.”

And that night is one of Baekhyun’s happy memories with Eri. How he hopes things can last forever.

———

“KAYO PA RIN? Talaga ba, Eri? Si Baekhyun pa rin?”

Naapangat si Eri ng tingin sa mga kaklase niya nang magsiupo ang mga ito sa dapat niya. Tumabi pa sa kanya si Mara at nakisilip sa cellphone niya. Agad niya iyong tinago kasi ka-chat niya si Baekhyun. Ayaw niyang may nakakabasa ng usapan nila.

“Syempre, kami pa rin! Sino naman kayo ‘no!” sagot niya saka tumawa.

Natawa ang dalawang kaharap niya pero hindi si Mara na katabi niya. 

“Bakit hindi ka pa nakikipaghiwalay? Ang tagal niyo na Eri, ang tagal mo na ring tinitiis ‘yan si Baekhyun jusko naman,” sabi nito saka umirap.

Nagtaka siya pero hindi muna kumibo. Anong tinitiis niya?

Nagsimulang ilabas ng mga kaklase niya ang mga gamit ng mga ito, marahil gagawa na rin ng activity nilang katatapos lang gawin ni Eri.

“Nako Mara. Baliw na baliw kay Baekhyun ‘yan, hindi na natin matitinag ‘yan,” naiiling na sabi ni Dana.

Walang sinabi si Rica pero nakangisi ito sa kanya, parang nang-iinis pa ang paraan ng pagtingin nito. Naibaba niya ang cellphone sa kandungan.

Medyo iba ang tono ng mga ito at parang may ibang pinaparating kaya hindi palalampsin ni Eri ‘to. May laman, eh.

“May problema ba kayo sa boyfriend ko?” tanong niya.

Noon niya pa kasi napapansin na kada magkakaroon sila ng time na magkakaibigan, bukod sa mga ‘kalandian’ ng mga ito, ang laging sinasabi ng mga ito ay hiwalayan niya si Baekhyun na as if kaya niyang gawin?

Mamatay na lahat ng goldfish ng kapitbahay nila pero hindi. Hinding hindi.

“Wala naman,” sagot ni Dana. “Pero mukhang siya ang meron.”

Kumunot ang noo niya. “Anong ibig mong sabihin?”

Hindi nga kilala ni Baekhyun nang personal ang mga ito? Minsan niya lang din naku-kwento at sa pangalan lang kilala ang mga ito ng nobyo niya.

“Wake up, Eri.” Pumaltak pa si Mara. “Sa tingin mo ba talaga busy ‘yang boyfriend mo lagi? College na siya and mind you, ang gwapo gwapo. Malay mo kaya walang oras sa’yo kasi nagpapalipas siya sa iba. Dinadahilan lang ang trabaho niya.”

Lalong kumunot ang noo niya pero pinigilan niya pa rin ang sariling magsalita.

“Baka naman hindi kasi ikaw ang totoong girlfriend? Ni hindi mo pa nga pinapakilala sa’min ‘yan,” nang-aasar pang dagdag ni Rica.

“Baka imaginary boyfriend mo lang ‘yan, Eri.”

Nagkatawanan ang tatlo habang nakuyom ni Eri ang kamay na nasa kandungan.

Hindi siya papatol dahil she knows her Baekhyun better. Hindi siya papatol. Hindi siya papatol—

“Nag-kiss na ba kayo?”

“I bet he’s just using you to warm his bed!”

“ Mygahd , ang petty talaga ng mga ganyang lalaki. Galawang fuck boy!”

That’s it. Wala nang morals-morals pero napuno na siya. Not her Baekhyun. Talagang ilalaban niya ito kahit kanino!

“You bitches,” mahina ngunit mariing sabi niya.

Nagpalit-palit ang masamang tingin niya sa tatlo na bakas ang gulat sa mga mukha.

“Eri how dare you—”

“Fuck you,” pagputol niya kay Mara.

She can be bitch too, alright. 

Huwag si Baekhyun ang kantiin ng mga ito kasi mabait naman siya kung tutuusin. At kung itong friendship nila ang nakasalalay? Anong pakialam niya? Hindi niya ‘to kailangan! Mas kailangan niya si Baekhyun.

Napasinghap ang dalawa sa tapat nila. This may be the first time they heard her curse because she’s always been reversed and calm.

“Never accuse my boyfriend of being like that. He’s not one. Wala akong dapat patunayan sa inyo,” gigil na gigil na sabi niya habang nakatitig sa katabi.

Bumaling siya sa dalawang katapat niya. “Accuse him one more time, sasabihin ko rin sa mga boyfriends niyo ngayon ang mga kalandian niyong mga bruha kayo.”

And this is the bad side Eri never showed to anyone unless she needs to. Or maybe just today because these bitches are too much. She needs to be like this at this moment. To protect Baekhyun at all costs.

Napasinghap ang tatlo.

Matagal siyang nanahimik kahit ayaw niya sa ginagawa ng mga ito. Kahit na pati siya nga, niyaya ng mga ito sa ganon pero never siyang napapayag dahil nga may boyfriend na siya pero itong akusahan ng mga ito si Baekhyun nang ganon? Hindi siya papayag talaga. 

“Eri no!”

“Sure kang ipagpapalit mo ang friendship natin sa kanya, ha?”

“Don’t tell Liam! He will leave me—”

“Wala akong pakialam.” Niligpit niya na ang mga gamit saka tumayo. “Subukan niyo ulit pagsalitaan si Baekhyun. Malalaman ng mga tao sa school na ‘to kung kanino kayo mga nagpapakamang tatlo.”

Pagkatapos niyang sabihin iyon, tinalikuran niya na ang ito kahit pa may gigil na rin ang pagtawag sa kanya. Hindi niya nilingon at nagtuloy-tuloy lang siyang maglakad hanggang makalabas siya ng campus. Parang naninikip ang dibdib niya sa sobrang galit.

Maiiyak na rin siya sa sobrang inis sa mga kaibigan.

Ay hindi. Hindi niya na kaibigan ang mga iyon simula ngayon!

Nagmamadali siyang naglakad papunta sa kabilang street kung saan nakatira sila Baekhyun. Nasa apartment ang boyfriend niya ngayon at usapan naman talaga nilang pupunta siya ngayon after niyang kitain ang mga kaibigan niya sana dahil doon din siya matutulog ngayong gabi at wala naman silang pasok bukas pero dahil nauwi sila sa iringan, napaaga ang pagpunta niya.

Ilang buwan na rin mula noong huling nag-sleepover siya sa bahay nila Baekhyun at ng mga kaibugan nito at tatlong araw na silang hindi nagkikita kaya kailangan niya na itong makita. Ngayon din.

Sunod-sunod na katok ang ginawa niya nang nasa tapat na siya sa pinto. Ang sama sama ng loob ni Eri na parang gusto niyang balikan ang tatlo at pagsasabunutan ang mga ito.

All this time, iyon ang tingin ng mga ito kay Baekhyun? Pati sa kanya? Na katulad siya ng mga ito na kahit may mga boyfriend, sisige pa rin sa iba?

Nagngingitngit ang kalooban niya dahil kahit ayaw niya sa ginagawa ng mga ito ay pinikitan niya. Ngayon ay oras na para dumilat siya. Ito na siguro ‘yung sinasabi ni Baekhyun sa kanya noon pa na piliin niya ang mga kaibigan niya kasi kahit hindi pa nito nakita ang tatlo, hindi na maganda ang impression ng mga ito sa nobyo. 

Naiintindihan na ni Eri kung bakit. She hates herself for being an enabler for quite a while, my goodness.

Pagbukas ng pinto, nakangiting mukha ni Baekhyun ang bumungad sa kanya pero agad napawi iyon nang makitang halos paiyak na siya.

“What happened to you?”

Lumabi siya. “Babe..”

Niyakap lang siya ni Baekhyun. Naramdaman niya ang paghalik nito sa noo niya. “Sinong nagpaiyak sa baby ko?”

Natawa siya saglit pero nangilid na ang luha niya. Tumingala siya sa nobyo. “You love me, right?”

Nakakunot ang noo nito. “Syempre naman. Bakit po?”

“Sina Mara kasi, eh!” sumbong niya na.

Nang marinig nito ang pangalan na ‘yon, napailing na lang ito saka inakay siya papasok sa loob ng bahay hanggang sa marating nila ang kwarto nito. Ni hindi niya na nga nabati ang mga kaibigan nito sa sala kasi parang sasabog na siya. Buti na lang nakakaintinding tumango na lang ang mga ito.

“Anong ginawa nila?” tanong nito nang maayos na silang nakaupon sa kama nito.

Kinwento niya ang nangyari. Pati na rin lahat ng sinabi niya at mga frustrations niya na sana pala ay sinabunutan niya si Mara dahil sa sinabi nito kay Baekhyun.

Baekhyun looked surprised.. and amused. “You really said the ‘f’ word?”

Tumango siya. “Hindi ko pa ‘yon nasabi sa tanang buhay ko pero sa narinig kong inakusa niya sa’yo kanina, sana talaga minura ko siya nang todo. Malandi siya!” Gigil na gigil pa rin siya.

Ngayon lang niya naramdaman ‘yung ganitong klase ng inis sa sistema niya. Sabing huwag si Baekhyun, eh.

“Shh tama na Eri,” saway nito saka hinawakan ang kamay niya. “Alam naman nating hindi totoo, ‘di ba? Hayaan mo na. Huwag na ulit pumatol.”

“Pero hindi mo naman deserve na siraan ka nang ganon! Hindi ka nga nila kilala—”

“Exactly,” nakangiting putol nito. 

“Huh?”

“Hindi naman nila ako kilala so bakit kailangan ko pang patunayan ang sarili ko? Ikaw naman, kilala mo ‘ko. Alam mong hindi ko gawain ‘yon at kung may oras pa akong magloko sa sobrang dami ng gawain ko, aba ang swerte ko naman siguro?” He crack the joke kaya natawa si Eri.

Nawala na ‘yung inis niya.

“Nakakainis pa rin talaga kasi,” sambit niya at ngumuso pa.

Lumapit si Baekhyun sa kanya. Magkatapat silang nakaupo sa kama nito.

He cupped her face. “Smile, pretty.”

Hinuli nito ang mga mga niya and the moment their eyes met, she saw a different glow and shine on her boyfriend’s eyes.

“I love you. Thank you for standing up for me.”

Before Eri could utter a word, Baekhyun’s lips were already pressed to hers.

… and truly, magical moments happen when it’s time.

Hindi alam ni Eri kung anong pumasok sa isip niya pero nagbago ang pace ng paghalik niya sa nobyo. She can feel Baekhyun trying to lighten their kiss but she’s aggressively kissing him. She needs him more.

“B-babe, hey.. Eri..” saway nito.

But Eri continued kissing him. Until she reached the side of his neck.

“Erielle.”

The conviction in his tone is mixing well with the restrained emotion, Eri can tell. 

Hinayaan niya na lang matangay ng hangin ang matinong parte ng isip niya. Wala naman siyang pagsisisihan dahil kay Baekhyun niya lang naman talaga gustong ibigay ang sarili niya.

“Eri, please no.”

Naramdaman niyang marahan ngunit may pwersa na ang pagtulak nito sa kanya. Hawak siya ni Baekhyun sa magkabilang balikat.

Hinihingal siyang nag-angat ng tingin dito. She saw it.

Malapit na ring bumigay si Baekhyun. He’s just being so noble— that Eri wants to shout at him. Malapit na siyang maabutan ng kahihiyan niya kaya dapat mapapayag niya na si Baekhyun.

“What are you doing, babe?” May lambing pa rin sa tono ng boses nito, kahit mas dinig niya angt pagpipgil doon.

“I want… you,” napayuko siya.

Hindi niya na rin alam. Ito na, umabot na ang kahihiyan niya sa tuktok ng ulo niya.

“Shhh.”

Natakpan na ni Eri ang mukha niya dahil na-realize niya na kung ano ang ginawa niya ngayon lang. Nag-iinit na ang buong mukha at sigurado siyang pulang pula na siya ngayon.

Narinig niya ang mahinang pagtawa ni Baekhyun.

“You’ll be the death of me, Erielle Kim.”

“Babe…”

Tumawa lang ito ulit. “Muntik na Eri, muntik na.”

Sinilip niya ito, nakita niyang malayo na ang pwesto nito sa kanya ngayon.

“I’ll take a shower muna. Magbasta ka na ng gamit mo at pagkatapos ko, sumunod ka na.”

Tumango na lang siya habang pinanood itong kunin ang tuwalya tapos pumasok sa banyo.

Ano bang ginawa niya?!

Napasubsob na lang siya ng mukha sa unan saka impit na nagtitili at pinadyak padyak pa ang mga paa.

“Buti na lang, mas malakas self-control ni Baekhyun sa’kin..” bulong niya sa sarili.

Kasi kung hindi, baka talagang may nangyayari na sa kanila ngayon. At hindi pa handa si Erielle para gawin ang bagay na ‘yon.

Sana, makayanan pa ni Baekhyun tiisin siya. Sana, hindi siya masyadong magpadala sa emosyon niya.

Kung bakit ba naman kasi ang pogi at ang gentleman ng nobyo niya, eh!

———

TUMITIG MUNA SI Baekhyun sa sarili niya sa salamin. Ayaw niya pang lumabas dahil hindi niya na talaga kayang pigilan pa ang sarili niya. Masyadong maganda si Eri ngayon at ang pagtitimpi niya, kasing nipis na lang ng papel.

Kanina nung bumaba ang halik nito sa leeg niya, iba talaga ang naramdaman niya. Ang init init ng buong pakiramdam niya at nagre-react na ang katawan niya.

He’s not innocent about this. Sa daldal ni Jongdae ay Kyungsoo tungkol sa sex life ng mga ito, imposibleng wala siyang alam. Detailed pa nga magkwento ang dalawa sa kanya. Naiirita lang siya kasi ang baboy. Not because his friends are doing it with the same sex, ha.

He’s not against his friends because they can be what they want to be. Ang kanya lang, sana hindi na kinukwento ang bagay na ‘yon dahil masyado nang private ang ganong usapan. At hindi siya komportable dahil lalaki rin naman siya.

Hindi niya ikakailang wala siyang nararamadaman na ganong init sa katawan niya lalo kapag kasama niya si Eri pero pilit niyang inaalis ‘yon sa isip niya dahil mas gusto niya munang mag-focus sa kanilang dalawa.

Advance na kung advance pero paano kung mabuntis niya si Eri? Hindi niya pa nga naayos ang sarili niya. Hindi pa sila handa. Lalo na siya, hindi niya kayang maging magulang dahil wala naman siyang kinagisnan kahit isa. 

Kapag nakatapos na sila at kaya niya na talaga, pakakasalan niya kaagad si Eri para malaya na silang gawin lahat. Pati na rin ‘tong bagay ‘tong pilit niyang iniiwasan ngayon.

Isa pa, he wants to take Eri legally. Baekhyun wants their first to be sacred.

“Self-control, Baekhyun. Self-control,” bulong niya sa sarili bago huminga nang malalim.

Lumabas na siya sa CR at naabutan niya si Eri na may hawak na ring tuwalya at pantulog nito. Ngayon niya lang naisip na parang gusto niya itong pauwiin kasi hindi mawala sa isip niya ‘yung nangyari kanina pero para na lang mawala ang awkward air, hindi niya na lang bubuksan ulit ang topic. Alam niyang ayaw ni Eri na napapahiya, ano. Kahit din naman siya.

Agad itong ngumiti nang makita siya saka lumapit sa pwesto niya.

“Labas na ikaw ron, nandon na sila Kyungsoo sa dining. Kakain na raw,” sabi nito.

Tumango siya. “Hintayin na lang kita.”

“Ihhh.. una ka na po?”

Natawa na lang siya. Hiyang hiya pa rin si Eri sa nangyari kanina. “Okay po. Sunod ka agad pagkatapos mo ha?”

Tumango lang ito saka nagmamadaling pumasok sa CR. Napangiti na lang si Baekhyun. Minsan talaga feeling niya isang bata lang si Eri na nasa katawan ng isang dalaga, eh.

Kaya nga hindi niya alam kung anong sumapi sa girlfriend niya kanina pero sana talaga hindi iyon matuloy mamaya kapag matutulog na sila kasi hindi niya na rin alam. Maraming prinsipyo si Baekhyun sa buhay na hindi niya binabali pero kung si Eri na mismo ang gagawa ng dahilan para sa mga bagay na ayaw niya pang gawin nila sa ngayon, hindi niya na alam.

Hindi naman siya santo.

“Ang lalim naman ng iniisip mo?”

Napaangat ang tingin niya kay Jongdae na nakaupo na sa dining area. Katabi nito si Minseok at magkahawak kamay pa ang dalawa. Nakarating na pala siya sa kusina nang hindi niya namamlayan. Umupo na lang siya sa tapat ng mga ito.

“Wala pagod lang,” sagot niya.

Gusto niyang ikwento sa mga kaibigan ang nararamdaman niya ngayon. Hindi niya alam kung bakit. Hindi naman siya pala-kwento talaga pero itong sitwasyon niya ngayon, parang hindi niya na kayang sarilinin.

“Nandyan naman na ‘yung pahinga mo?”

Napalingon siya kay Kyungsoo na kalalabas lang mula sa kusina. Dala nito isang plato na may lamang ulam nila. Kasunod naman nito ang nobyong si Jongin na may dalang kanin.

“Ewan ko sa’yo,” sabi niya saka napapangiting umiling.

Kung alam lang ng mga ito ang emosyong dinala ni Eri sa sistema niya ngayon…

“Nasan pala si Eri?” tanong ni Minseok.

“Naliligo,” sagot niya. “Matagal pa ‘yon pero hintayin natin, ah. Hindi kakain nang maayos ‘yon kapag siya na lang eh.”

“In love na in love ah,” natatawang sabi ni Jongin.

Napailing siya. “Coming from you na baliw na baliw rin dyan sa jowa mo,” balik niya.

Natawa ang mga ito. Alam na alam ni Baekhyun ang kwento ng mga kaibigan niya.

“Pero ‘di ba sabi mo kanina hindi siya sasabay mag-dinner? Kasi kasabay niya mga kaklase niya?” tanong ni Jongdae.

Napangisi siya. “Nag-away sila, eh. Minura niya raw mga babaeng ‘yon.”

Halatang nagulat ang mga ito.

“Tanga ka? Si Eri?”

“Anong minura? Simula senior high kaklase ko na ‘yon?” sabi ni Minseok.

Natawa siya.

“Hoy huwag mo kaming tawanan Baekhyun! Magkwento ka!” sabi ni Jongdae.

“Nag-away nga sila. Napikon siya. She said the ‘f’ word to them.”

“Dahil?” tanong ni Kyungsoo.

“Tinawag daw akong fuck boy ng mga kaibigan niya eh. Iyon, nagalit siya,” natatawang sagot niya.

Medyo nagsi-sink in pa lang ‘yung talagang rason kung bakit napaaga ng uwi si Eri kasi medyo na-carried away siya sa muntik na mangyari sa kanila eh.

“Ayon naman pala!”

Sumipol pa si Jongin. “Nice one! Kayang kaya ka palang ipagtanggol ni Eri, eh.”

“Grabe. Hindi ko ma-imagine? Si Eri, saying the ‘f’ word?”

“True!” sang-ayon pa ni Jongdae sa nobyo nito. “She can be the next mama mary na nga sa sobrang bait niya tapos OMG talaga!”

Natawa na lang siya.

“Ang pogi mo Baekhyun ha,” sabi pa ni Kyungsoo.

“Tanga kayo huwag kayo maingay baka naririnig niya tayo,” sabi niya.

Wala namang kaso pero aawayin siya ni Eri– ‘yung pag-iinarteng away lang.

“Takot ka ron? Ang liit liit non eh,” tawa ni Minseok.

“Baliw ka,” sabi niya na lang at natawa rin.

“Hindi siya takot. Mahal na mahal niya lang si Eri talaga, love!” sabat ni Jongdae. “Sabi ko sa inyo ‘di ba nga ang plano niyan para sa anniversary nila next month ay nako–”

“Bwisit ka naman Jongdae bibig mo nasa kwarto ko lang si Eri!” mahinang putol niya rito.

Natigilan ito at napatakip pa ng bibig. “Hala tanga sorry na-carried away lang!”

Natawa ang mga kasama nila at sinamaan niya lang ito ng tingin. Iyon ang usapan nila kanina actually bago dumating si Eri. Nagpapatulong siya sa mga ito kasi bukod sa wala siyang maraming oras, hindi niya rin alam ang gagawin niya sa anniversary nila. So far, wala pa silang plano bukod sa romantic candelit dinner na suggestion ni Jongdae na nagdadalawang isip pa siyang gawin.

“Huwag mo kasing ibuko, Dae. Alam mo namang ngayon pa lang nagbibinata ‘yan eh,” asar ni Kyungsoo.

Sinamaan niya lang din ng tingin ang mga ito kaya tinawanan lang siya ulit.

“Mga hayop talaga kayo,” mahinang sabi niya.

Nagpatuloy lang silang mag-usap hanggang sa lumabas na si Eri. Inabot din ito ng halos twenty minutes. Pero sanay naman na sila.

“Sorry po matagal!” bungad nito pagpasok pa lang sa dining area. “What’s for dinner?”

Ang energy ni Eri ay bagay sa energy ni Kyungsoo at Jongdae talaga. Hindi na siya nagtataka kung bakit minsan feeling niya mas close pa nito ang mga kaibigan niya kaysa sa kanya.

“Beef broccoli kasi iyan lang naman kinakain niyong gulay ni Baekhyun na hindi labag sa loob niyo,” sagot ni Kyungsoo.

Natawa si Eri. “Gaya-gaya po kasi “yan, pagpasensyahan niyo na.”

“Eri–”

“Next time marunong na ‘yan kumain ng gulay promise!”

Hindi na alam ni Baekhyun kung paano niya na-survive ang dinner na ‘yon dahil talagang pinagtulungan lang siya ng girlfriend at mga kaibigan. Nang matapos na sila, kanya kanya na rin naman silang pasok sa mga kwarto. Hindi niya na kailangang itanong kung bakit nagmamadali ang mga kaibigan niya dahil sa mga tingin pa lang ng mga ito kanina, alam niya na. 

‘Sana hindi kayo gumaya ni Eri, ano?’ 

Napaigtad siya nang maramdamang yumakap si Eri sa likuran niya.

“Babe..:”

Nagsumiksik ito sa kanya. 

Kinalma muna ni Baekhyun ang sarili bago humarap dito. “Bakit?”

“About earlier..”

Lihim na napalunok siya. Sandali, hindi niya na gusto ‘tong pumapasok sa utak niya.

“Hmm?”

“Sorry. I was just… ewan. ‘Di ko talaga alam kung bakit ko ginawa ‘yon. I know hindi natin pinag-uusapan pero babe…”

Kinakabahan na talaga si Baekhyun. “Po?”

“If you want us to do it, just tell me.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“I’m willing to give myself to you.”

“Eri!” saway niya.

“What?” Natawa ito. “Nagsasabi lang ako ng totoo para alam mo. I know things can happen with one snap. Ayan binigyan lang kita ng consent para if ever na mangyari kasi hindi nga natin masasabi, you’ll not feel guilty about it.”

Parang sasabog na ang dibdib ni Baekhyun sa kaba. “Bakit ba natin ‘to pinag-uusapan, Erielle Kim?”

Umiling ito at mas lumapit sa kanya. “Wala lang. I just want to be open with you more. I want you to know every part of me, literally.”

“Babe wait…” pigil niya.

Iba na talaga nararamdaman ni Baekhyun at kapag dumikit pa si Eri sa kanya, baka hindi na siya makapagtimpi.

“Bakit ba?” takang tanong nito.

Bumangon pa ito para makita siya.

Tinakpan niya ang pang-ibabang katawan ng unan kasi alam niyang pwedeng makita ni Eri ‘yon. Medyo maliwanag pa naman dahil may dim lights silang nakabukas. Malamig pa sa kwarto kaya hindi talaga ‘to nakakatulong kay Baekhyun.

“Eri please..” nakapikit na usal niya. “Don’t tease me, babe. Please huwag ka munang lalapit.”

Dinig na dinig ang pagmamakaawa sa tono niya kasi hindi niya na alam ang gagawin niya. Kapag nadikit si Eri sa kanya at naramdaman niya ang malambot nitong katawan sa kanya, Baekhyun might do something he will regret.

Wala pa siyang karapatan sa katawan ni Eri.

“Babe… it’s okay.”

Napatingin si Baekhyun kay Eri. “Erielle..”

“Ano bang masama kung gagawin natin ‘to ngayon?”

“The consequences we may face—”

“Iiwan mo ba ako if ever?” putol nito.

Bago pa siya makapag-isip, kusa na lang umiling ang ulo niya. Bumangon na rin siya para maupo sa tapat nito. “Hindi lang ako handa, Eri. Ayokong magkaroon tayo ng mga desisyon na pagsisisihan natin—”

Eri cut him off again, but this time, by kissing him gently. Nawala na sa katinuan si Baekhyun nang kumandong na si Eri sa kanya at nahawakan niya ang bewang nito. He’s trying to control himself but then..

“You can take me, babe. I want to.”

And that felt surreal and the most magical.

He lay Eri down gently, as he continue to kiss her lips, her nose, her cheeks.. her whole face.

“Babe..”

Napaangat siya ng tingin dito. Nang magsalubong ang mga mata nila, ibang glow ang nakita niya ron.

“Sigurado ka na?”

Tumango si Eri. “I am always sure as long as it’s you.”

Baekhyun smiled, as if that’s his cue to kiss her lips passionately again, to touch her most delicate part.. and even kissing every single part of her neck and down.

Baekhyun unbuttoned her top pajama, Eri moaned and he lost it there.

Hindi niya na alam kung paano niya nahubad ang mga damit nito. Basta natagpuan na lang niya ang sariling tinatanggal ang huling saplot na meron ito. Nasa pagitan na siya ng hita ni Eri, suot pa rin lahat ng damit niya. And Eri is beyond magnificent of all the arts that Baekhyun has seen.

He gently touches her knees, down to her thighs, to the side of her hips until..

“Touch me… more?”

“You sure?” paninigurado niya.

Tumango si Eri. “And it would be fair enough if you’ll remove your clothes, too.”

Natawa siya saka sumunod sa gusto nitong mangyari. Hinubad niya ang mga damit bago pumatong ulit dito.

They kissed— for heaven knows how long and they’ve never done this before. There is so much emotion that only their moans and groans are the sounds that can be heard in the whole room.

Baekhyun’s kiss went down to Eri’s neck, to her chest… going down to her stomach, and down there.

Nasabunutan na siya ni Eri at mas lumakas ang pag-iyak nito sa pangalan niya.

But that doesn’t stop him to worship her body, to kiss every inch of her.

“Baekhyun… a-ahh..” Eri cried.

She’s near, but he’s just starting. 

His fingers continued doing the work between her legs as he crawled up again to kiss Eri’s lips, hungrily this time.

“You’re mine, Eri. You’re mine,” he whispered in between their rough kisses.

Eri can only cry in response as she reached their second release.

“Sweet,” he commented after tasting her..

He watched so many adult movies that he can apply ‘that’ knowledge now…

“No…” saway ni Eri pero hinang hina na ito.

And again, Baekhyun is not even starting yet. 

“We’re not starting yet, babe.” Buhay na buhay na ang dugo niya.

He’s too excited to take her… finally.

“What? I’m tired.. and it h-hurts..”

Baekhyun chuckled as she kissed her nose again.

“It’ll be more painful later but do you trust me?”

Tumango si Eri. Wala pa man, nangingilid na ang luha nito kaya medyo napahinto siya.

“Babe if you don’t want to continue I can stop,” sabi niya dahil medyo nataranta siyang nang makitang naiiyak na ito.

Umiling si Eri. “No. I want to do this. I’m just too happy because it is you I’m doing it with. I’m glad it is us.”

…at kapag kinilig si Baekhyun, gusto niya si Eri din.

“I love you, Erielle.”

“I love you, Baekhyun..”

Ngumiti lang siya. “Watch me love you?”

Nang tumango si Eri, hinubad niya na ang natitirang saplot. Umayos na siya ng pwesto saka hinalik halikan ulit si Eri sa leeg, sa dibdib, sa buong mukha at kung saan saan na rin humahaplos ang mga kamay niya.

He can also feel his manhood throbbing…

“Take me, babe.. take me now,” Eri almost whispers.

“It will hurt..”

Tumango lang si Eri saka pumikit. That’s his cue to begin the real action.

He gently inserted himself inside her. He can feel her shaking, until he successfully inserted his full length.

“Shh.. I’m sorry, I’m here.. I’m here,” alo niya kagaad kay Eri.

Nakapikit lang ito at panay ang tulo ng mga luha nito.

Baekhyun kisses all her tears away. He kept whispering all the ‘I love yous’ and sweet words to her until he felt her finally adjusted to his size.

“Can I?” naniniguradong tanong niya.

“Yes… please..”

When he heard that, he started to gently move above her, finding their rhythm. Moans filled the whole room again. He kisses Eri’s lips as he continues to move.

The phasing becomes faster, and deeper.. and somewhat… rougher?

Baekhyun can’t tell anymore. He is in a whole trance in what they are doing right now so he can’t tell if it’s really Eri who’s aggressively moving with him now. Or just him… loving her too hard.

They lasted a couple of minutes moaning, touching each other’s body, as they continue to feel the joy of having their bodies connected. Until he felt something about to explode.

“Eri… I’m near,” bulong niya sa tenga nito, kasabay ang pag-ungol dahil sa sarap ng nararamdaman niya.

“Me t-too— ahh!”

Few more minutes and they both reached their end.

He came inside her, unprotected.

Pagod na pagod si Baekhyun pero sa nararamdaman ng puso niya ngayon, para siyang sasabog sa sobrang saya. Mahal na mahal niya talaga si Eri.

“I… I love you so much, Eri..” mabagal na bulong niya saka tumingala rito.

He’s still above her, their bodies connected still.

“Love… you..”

He chuckles and kisses her lips again.

“Hey don’t sleep yet, let’s wash up…” sabi niya nang makitang natutulog na ito.

“Eri…” he gently tapped her cheeks.

“Let me sleep, babe..” she mutters.

Natawa na lang siya ulit at napailing. Maingat niyang inalis ang sarili mula sa loob nito bago siya tumayo at nagsuot ng boxers.

Hindi na talaga babangon si Eri to wash herself again so it’s Baekhyun’s duty to clean her up.

Kumuha siya ng malinis na bimpo sa closet niya saka binasa iyon. Nilinisan niya si Eri at binihisan niya na rin ito ng bagong pantulog. After that, inayos niya ang pagkakakumot dito. Niligpit niya rin ang mga nagkalat na damit nila. Tulog na tulog na si Eri, malamang sa pagod at anong oras na rin kasi.

When all is settled, nagtungo na siya sa banyo ulit para mag-half bath.

Baekhyun still feels surreal.

He owned her. He marked Eri… to be his. Figuratively and literally.

Huwag lang sanang may makapansin ng mga markang ginawa niya rito. Sinigurado niya naman na sa mga tagong bahagi iyon…

Napangiti na lang si Baekhyun sa sarili habang nagsasabon ng katawan. Ang dami dami niyang naiisip ngayon. Si Eri, ang future nila… pati na rin kung anong ipapangalan nila sa magiging anak nila.

Mabilis niyang tinapos ang pagligo at kaagad na ring nagbihis saka tumabi sa girlfriend. Pinagmasdan niya muna ito.

“Wala na. At this point, alam ko nang ikaw na ang makakasama ko habang buhay. Sigurado na ako,” bulong niya habang nakatitig sa maamong mukha nito.

Marahang hinatak ni Baekhyun si Eri para makaunan ito sa dibdib niya.

“Yakap yakap ko na ngayon ang pangarap ko. Wait for me, Eri..” he whispered before he drifted off to sleep.

Baekhyun's silent prayers are for them to end up together. To grow up together. To do life together. To grow old together.

Always together, Baekhyun would risk it all. Hindi siya nagkaroon ng kinagisnang pamilya pero siguro with Eri, they can build his dream family. A family of their own. A family…

He will never leave Eri, no. Not in this lifetime.

…however, it is Eri who left.

———

“SUNZENRAE.”

“Huh?” takang napatingin si Baekhyun sa kanya.

Ngumiti si Eri. “Kapag nagkaanak tayo, gusto kong ipangalan sa kanya Sunzenrae.”

“Bakit naman?”

“Kasi favorite mo yellow, ‘di ba? Sun. Sun rays, ganon,” natawa siya. “Basta Sunzenrae will be the name of our daughter.”

Natawa na lang din ito. “So sigurado ka na bang magkakalaman ‘to?”

Hinaplos pa nito ang tiyan niya. Agad niyang hinampas ang kamay nito.

“Baekhyun ano ba!” saway niya kasi bigla siyang nahiya.

Nakabalot lang siya sa kumot dahil halos katatapos lang nila…

Natawa ito at mas hinapit siya.

“Joke lang. Chances are low naman since sabi mo magkakaroon ka na next week?” bulong nito.

Tumango siya. “But I’m not closing doors, po!”

Ewan niya pero lately, parang ang gusto na lang ni Eri sa buhay ay magkaanak sila ni Baekhyun. Like that would complete them pero takot naman din siyang hindi sila makatapos.

Siguro ganon na lang, ie-enjoy niya na lang muna ‘to.

“We’ve done it twice na.”

Napangiti siya, pilit tinatago ang kilig at siguro, hiya na rin. Siya kasi ang nagyaya nung unang beses nila pero…

“Ikaw naman nagyaya nito ah,” bulong niya.

Natawa si Baekhyun at saka tinaas ang baba gamit ang isang kamay nito.

“Happy anniversary babe,” masuyong bulong nito saka siya hinalikan nang mabilis sa labi

Her heart skips a beat. “Baekhyun…”

Iba talaga si Baekhyun. Sobra at grabe ang epekto nito sa kanya, sa buong pagkatao niya.

“I love you.”

“Happy anniversary!”

And that day was spent with all their chitchats, plans in the future and of course, making love at night until dawn wore them out.

Sigurado na sa buhay si Eri. Sigurado na siya kay Baekhyun. Sigurado sa siya future nila.

Kasi lagi silang magkasama.

But you know that infamous line that says, “you can never have it all.”?

Because Eri is about to encounter every literal meaning of it that she was not aware that she will make a very bad decision… that will scar her until her last breath.

“Babe… ayaw ko na,” iyak niya dahil hindi niya na talaga kaya.

Sobrang sakit ng ulo niya at parang babaliktad na siya sa sobrang hilo dala ng pagbangon niya saglit para inumin ang gamot na napakapait.

Ilang araw na siyang ganito, actually. Two months after their anniversary, sobrang masaya lang sila ng nobyo.

Halos nga mag-live in na sila dahil kung hindi siya ang makikitulog sa bahay ng mga ito kapag may pasok si Baekhyun, ito naman ang makikitulog sa bahay niya kapag day-off nito.

They are living the happiest days of their lives until the last day. Hindi alam ni Eri kung bakit pero biglang parang sobrang sakit na lang lagi ng ulo niya, nanlalabo ang paningin at nagsusuka pa.

Akala niya pagod lang siya dahil sunod-sunod na rin kasi ang mga gawain sa school.

Pero hindi, eh. Pakiramdam ni Eri may mali na.

May dalawa siyang hinala pero sana, mas tama iyong una. Mas gusto niya ‘yung mauna. Sana iyon ang dahilan ng nararamdaman niyang sakit ngayon…

“Ano pong masakit?” mahinang tanong ni Baekhyun ng maalalayan siya nitong makahiga pabalik.

Eri could only cry. Bawat galaw niya kasi, sumasakit nang todo ang ulo niya. Ni hindi siya makatango at makailing. Parang inaalog ang ulo niya habang pinupukpok nang malakas.

“Babe… it hurts..” iyak niya.

“Want us to go to the hospital na?” Dinig na ang urgency at panic sa tono ni Baekhyun pero nanatili itong kalmado.

“No. I want you here po.. I need you here..”

Kung ang huling rason na naiisip niya ang dahilan kung bakit nangyayari ang mga ‘to, kailangan niya na ‘tong sulitin. Kailangan niya nang mas namnamin ang bawat oras na kasama niya si Baekhyun.

Hinawakan ni Baekhyun ang kamay niya. Nasa gilid niya lang ito at nakahiga rin, nakatapat sa kanya.

Sobrang sakit ng buong pagkatao ni Eri na umiiyak na lang siya. Sana hindi ito ‘yung hinala niya. Sana hindi ito ‘yung hinala niya.

“Tomorrow morning if you wake up and the sun does not appear…”

Nagulat siya sa biglang pagkanta ni Baekhyun kaya napadilat siya. With tears in her eyes, sinalubong niya ang mga mata nobyo niyang nakatingin sa kanya nang may buong pagsuyo.

“I… I will be here,” malambing ang boses nito.

It’s like his voice is asking her to stop crying which leads her to shed more tears.

“If in the dark we lose sight of love.. Hold my hand and have no fear,” mas humigpit ang hawak nito sa kamay niya. “‘Cause I, I will be here..”

Suddenly, Eri can’t feel the pain in her head. It is her heart that’s aching now.

“I will be here.. When you feel like bein’ quiet.. when you need to speak your mind,” Baekhyun kissed her hand. “I will listen and I will be here… When the laughter turns to cryin’..”

There’s so much emotion in their atmosphere that even Baekhyun shed a tear, too while looking directly at her eyes.

“Through the winnin’ and losin’ and tryin’.. We’ll be together..”

Baekhyun’s eyes hold too many emotions Eri can’t name. But one thing for sure, love is the greatest of them all.

“‘Cause I will be here..”

“B-Baekhyun, b-b-babe..” iyak niya.

“I love you Eri. I’m here, okay? You will never do this alone. I will share every pain with you,” bulong nito bago mas lumapit sa kanya.

Marahan siyang niyakap ni Baekhyun. “I am here, my baby. I will always be here.”

Akala ni Eri tapos na dahil medyo humupa na ang iyak niya. Pero narinig niyang kumanta ulit ang nobyo.

“Tomorrow mornin’ if you wake up.. And the future is unclear… I, I’ll be here,” Baekhyun smoothly sang, as if the lyrics were the actual words he wanted to tell her.

Kahit hindi niya na nakikita ang mga mata nito, kahit hindi niya na nakikita ang mukha ng nobyo, damang dama ng puso niya ang sincerity bawat salitang binibitawan nito.

As if those were not only ‘just’ the lyrics of the song but what he actually wanted to tell her— to assure Eri that worse may come to worst but she will always have Baekhyun every step of the way.

That it is her assurance that the world maybe falling apart right in front of her eyes but she got nothing to worry about because he got her.

Baekhyun. Got. Her.

“I will be true.. To the promise I have made.. To you and to the one who gave you to me,” Baekhyun paused, as if he’s trying to gain some air to breathe.

Eri continued crying, falling into the deep of Baekhyun’s love and security.

“I, I will be here… Hey, and just as sure as seasons are made for change.. Our lifetimes are made for y-years,” he choked at the last word and after that.. Baekhyun cried with her.

Hindi lang naman si Eri ang may pinagdadaanan kaya alam niya, dinaan lang ni Baekhyun sa kanta pero this is also a promise that whatever comes their way, they must always be there for each other.

“I will be here, my Eri. You will always have me here..”

But Eri cannot promise such a thing especially if she confirmed her condition right now.

So when she was sure of what her condition was, Eri did not think straight. She’s not proud of it but her first guess is wrong.

She’s not pregnant.

What she got is a malignant brain tumor that she inherited from her late father… of all the things she could get.

Alam ni Eri na pagsisisihan niya ‘to hanggang sa mamatay siya pero ito lang ang naiisip niya to save Baekhyun from the pain of losing her in his arms.

Kasi mas masakit iyon.

Wala siyang tamang rason para iwan si Baekhyun kaya ginamit niya na lang ang isang bagay na alam niyang hindi nito maitatanggi.

She used the ‘time’ card against Baekhyun.

She will never be proud of it and she really hates herself for doing it. There’s no good reason to continue because she’s the one who did the wrong here.

She has a malignant brain tumor..

…and she’s definitely not pregnant with Baekhyun’s child.

Or so she thought.

———

“I THINK IT’LL be the best if we just broke up.”

Napatingin si Baekhyun kay Eri. Hindi na siya nagulat kasi nararamdaman niya na ito nung mga nakaraan pa pero hindi siya handa sa naging kirot ng puso niya ngayon. Tumatagos sa buto niya.

“Bakit?” halos pabulong na tanong niy.

Maybe because he was too busy. Sa trabaho, sa pag-aaral. Sa pag-ayos sa sarili niya?

Hindi niya na alam. Hindi siya makapag-isip nang tama ngayon dahil ang tanging alam niya lang, masakit ang puso niya dahil iiwan na siya ng taong mahal na mahal niya. Hindi niya yata kakayanin ‘to.

“I’m sorry, Baekhyun..” Eri weakly smiled. “I tried fixing ‘us’ buit won’t work anymore. I don’t see us going anywhere. I’m tired dealing with you.”

At iyon na siguro ‘yung pinakamasakit sa lahat.

He was ready to fight for her. To fix them. To not let her go but that was her end point.

Hearing Eri’s tired of him.

Kasi noon niya pa naman sinabi iyon, eh. Na kapag hindi na ito masaya sa kanya, hahayaan niya itong umalis dahil hindi niya kayang maging selfish.

Ang daming gustong sabihin ni Baekhyun. Pero hindi siya makasalita dahil masakit na masakit ang puso niya. Hindi niya yata kayang kumilos o kahit ano.

“Thank you for all the years we spent together. I truly appreciate and love you,” Eri said, bowing her head. “But sometimes, things are not for us. Ayokong umalis pero hindi na ‘ko masaya. Ayokong iwan ka pero paano naman ako?”

Nakakaintinding tumango si Baekhyun.

“It’s okay, Eri. You can go.” Hindi niya alam kung paano niya nasabi iyon nang maayos.

Because at the back of his mind, he was ready to beg and even kneel in front of her. Hindi niya kakayaning iwan siya ni Eri pero hindi niya rin kayang maging makasarili.

“Thank you…” her voice trailed off.

“Hey, don’t cry,” alo niya nang makitang naiiyak na ito. “It’s okay. Don’t blame yourself. I understand. Thank you for being honest…”

Taliwas lahat ng mga sinasabi ng isip niya sa lumalabas sa bibig niya. Gusto niyang yakapin si Eri, magmakaawa, ipaalala kung gaano sila kasaya noong mga nakaraang buwan at taon pero hindi niya ginawa.

“So this is where we end?” tanong nito pagkalipas ng ilang minutong nagpapakiramdaman lang sila.

Kahit gustong umiling, tumango si Baekhyun. “I’m setting you free, Eri. Thank you for keeping me for years…”

“Thank you for letting me go..” with that, Eri stood up and flashed one sweet smile before turning her back to him.

Their fairytale ends now. No more Erielle to wake him up, no more Erielle to brighten his everyday up.

Without further explanation on why she has to go… Eri left.

..and Baekhyun agreed. Just like that.

Hindi na siya lumaban kasi para saan pa? 

He just silently watched Eri walk away.

…there goes the love of his life, kissing goodbye to all the dreams they’ve shared together.

To the love they have established and built through the years.

To their future child they have named already.

To the life that they have dreamed of.

…to the woman, he puts most of his love and trust to.

Iniwan na siya ni Eri. Kahit gustuhin niya man itong habulin at magmakaawang huwag itong umalis, hindi niya na ginawa. Wala pa siyang kayang patunayan.

‘But Baekhyun, you’re saving for your future! That might not be enough but you’re about to graduate! You’re about to be the man you ought to be. You should go and get her—’

Si Baekhyun na rin ang pumutol sa mga katwiran ng isip niya. Hahayaan niya na lang kung saan mas sasaya si Eri. Kasi kung talagang mahal siya nito… hindi naman ito aalis ‘di ba? Kaya lang napagod na ito sa kanya, eh.

“Pero kung saan siya masaya..” kasabay ng pagngiti niya habang nakatitig sa picture nilang dalawa ni Eri ay siya ring pagtulo ng mga luha niya.

Sunod-sunod, walang patid. Parang hindi na siya tatahan. Hindi niya yata kaya.

Pero ngayon lang ‘to.

Iiiyak niya na lahat. Tatapusin niya na lang lahat dito. Pagkatapos nito, hindi na siya magmamahal ulit.

Kasi lahat naman ng minamahal niya, iniiwan lang siya. Tulad ni Eri.. at ng mga magulang niya.

Baekhyun promised himself that he will never open his heart again for people who’s going to try to love him.

Love is not for him.

So with that in his mind, he has already decided that he will do life alone. He will close all the doors for people, and he will never let anyone in.

The other definition of love that Baekhyun just learned is that… love is not for everyone. Love only left a scar on his heart that will taint him.

So he will not force himself to have someone again. He will never let himself love someone ever again.

Not in this lifetime.

———

KUNG MAY PINAGSISISIHAN man si Eri, iyon ay ang mga desisyon niya ilang taon na ang nakalipas.

Sobrang nagsisisi na siyang iniwan niya si Baekhyun.

Nang hindi niya man lang nasabing may sakit siya.

Nang hindi man lang niya nasabing nabuntis siya nito.

Nang hindi niya sabi ritong may anak sila.

Nang hindi niya pinaglaban ang pagmamahalan nila.

Nagsisisi siyang nagpatalo siya sa takot na dinala ng sakit niya sa buong buhay niya to make all those impulsive decisions that she was well aware—and she still is— that haunts someone into questioning their own worth.

Ang dami dami niyang pinagsisisihan pero may magagawa pa ba siya eh nangyari na lahat?

Napatingin siya sa alarm clock na nasa bedside table.

It’s already 11:59.

“Happy birthday again, baby..” she whispered as she kiss Sunzenrae’s forehead.

The clock ticks again and it’s already twelve midnight.

Napatingin si Eri sa picture nila ni Baekhyun sa tabi ng alarm clock.

“Happy birthday, babe… I miss you so much..”

And her tears started falling again.

Only this time, it’s not that much and she can at least control her sobs to not wake her daughter who is peacefully sleeping on her chest.

Binuksan niya ang lampshade sa tabi niya saka kinuha ang ballpen at papel na kanina niya pa hinanda roon.

It’s time to bid her goodbye to Baekhyun.

Kahit hindi siya sigurado kung makakarating man dito ang letter na sinusulat niya ngayon. Kung magkikita pa ba sila ulit bago siya mawala sa mundong ‘to…

Kung mawi-witness niya ba ang mag-ama niya..

She continued writing as she constantly wipe her tears and trying to control her sobs.

Buti na lang at hindi nagising ang anak niya hanggang sa matapos niya ang sulat niya para sa Daddy nito, at para na rin kay Sunny mismo.

How Eri hopes that these letter will reach the two most important people in her life when the right time comes.

Kahit nasa kabilang buhay na siya, hihintayin niya pa ring mangyari ‘yon. She will love Sunzenrae and Baekhyun even in the afterlife.

“You are forever Mommy’s miracle…” bulong niya sa anak saka hinigpitan ang yakap dito.

“When you meet your Daddy, I hope he will love you the same way he did for me before.”

Because it’s different when Baekhyun loves. Eri experienced that before. How she wish that their daughter get to experience that one day.

When the time is right…

“Mommy will leave very soon baby,” iyak niya sa anak.

Kahit tanggap niya na ang kapalaran, ang sakit sakit pa rin dahil maiiwan niya ang anak niya. Hindi niya alam kung kailan, hindi niya alam kung mamaya ba, mamatay na siya o bukas..

“Be a good girl, okay? Tita Ali will take care of you… until you meet Daddy..”

She’s not sure about that but she can only pray.

“Sunzenrae Byun, take care of your Daddy for me..”

Maybe Eri is still lucky. She considered herself one.

Because even though she’s fighting for her life, she still gets to see her daughter grow up until she’s three. She looks like Baekhyun in every angle, except for her eyes that she got from her.

And with that she is sure.

Sunzenrae and Baekhyun will meet each other one day.

When that day comes, Eri will be the happiest person. Even that means she’s already in heaven when that happens.

Because it is indeed, an answered prayer still.

She will close her book with one happy ending in her mind— Baekhyun and whoever he is with that time, with their daughter living a happy life together.

That is Erielle’s happy ever after.

Even in the afterlife.