Chapter Text
Sanay na si Mark sa mga gabing hindi mahimbing ang kaniyang tulog, onting kaluskos lang ay nagigising na agad siya at hindi na bago sa kaniya 'yon. Kahit pa umiinom ng sleeping pills ay tila hindi naiibsan neto ang antok sa kaniyang kalamnan.
Today is Saturday at ito den ang araw na uuwi si Mark sa kanilang bahay sa Pangasinan. Ang bahay kung saan ang kinalakihan niya mula pagkabata at hanggang makapagtapos ng koliheyo.
Ang tahanan kung saan sila palaging namamalagi noon ni Hyuck.
-
The journey from Manila to Bolaoen, Pangasinan took 6hours because of the traffic in NLEX and the road in Domuloc is still haven't fixed yet. When he finally got off the bus, he walk from the main road to their house. It's not that far but Mark love to walk when going home. He wants to feel the nostalgic moments he had when he was a little.
He wants to reminisce the nostalgic memories they had, when Hyuckie and him are used to do sponty adventures together.
Ever since that night when he reminisce the day Hyuckie went away without any words, he keeps on thinking of him.
'iniisip din kaya niya ako?', Mark thought before sighing deeply.
As he finally reach out their home, he saw Jisung leaning on the gate. It's obviously waiting for him to arive.
"hoy, ano ginagawa mo jan?", pagpupukaw niya ng atensyon sa nakababatang kapatid.
"sino ka? bawal mag solicit dito samin, wala kaming pera", sagot ni Jisung may Mark na halatang inaasar lang siya neto, kaya lumapit si Mark sa nakababatang kapatid at mahinang pinitik ang noo.
"wala ka bang pasok?", pagtatanong ni Mark nang buksan niya ang gate para makapasok na sipang dalawa.
"bulakbok muna, alam ko uuwi ka eh", at nakatikim na si Jisung ng kurot sa tagiliran mula kay Mark.
"kailan ka ba sasagot ng maayos kang bata ka?", at lumipat ang kurot ni Mark sa tenga neto. Pumasok sila sa loob ng bahay nang nagbabangayan. Sumalubong naman sa kanila ang kanilang mommy na naka apron, halatang nagluluto or baka tapos na.
"nasa kusina ako, rinig na rinig ko 'yang mga bangayan niyo", sambit ng kanilang mommy habang ang mga kamay ay nakapameywang. Agad naman binitawan ni Mark ang tenga ni Jisung at lumapit sa kaniyang mommy para magmano at yumakap.
"si kuya nauna kasi mommy!",pagmamaktol ni Jisung pero hindi man lang siya pinansin ng mga ito.
"kamusta ang byahe, markie ko?", paglalambing ng kaniyang mommy sa kaniya at hinaplos ang kaniyang mga pisnge.
"tagal ng byahe mommy, hindi paren pala ayos yang tulay sa Dumuloc? layo-layo ng iniikutan ng bus, sa may San Carlos pa tas antraffic pa doon", parang batang nangrereklamo ni Mark habang naka akbay sa kaniyang mommy patungo sa kusina.
"bakit kasi hindi mo ginagamit ang kotse mo? anong silbi non? display lang?", pagrereklamo ng mommy niya.
"eh kasi mommy gusto ko matulog sa byahe, pag dala ko naman ang kotse ko di ako makakatulog", Mark pouted his lips.
"mga palusot mo talaga, parang ewan. oh sige na, ilagay mo na ang mga gamit mo sa taas magpahinga ka muna, tatawagin nalang kita pag kakain na"
Tumango lang si Mark at hinalikan muna ang kaniyang mommy sa pisnge bago tuluyang umakyat sa kaniyang kwarto.
-
Kung tatanungin si Mark kung meron ba siyang isang lugar na nais balik-balikan, 'yon ay ang silid niya.
Kung saan punong-puno 'yon ng mga di matutumbasan na mga alaala nila ni Hyuck.
Kung saan ang bawat sulok ng kwarto niya ay si Hyuckie ang sinisigaw. Ganon den ang puso't isipan niya.
Inilipag muna ni Mark ang bag niyang dala at ibinagsak ang katawan sa kaniyang malambot na kama at napatulala sa kisame.
"how are you, Hyuckie?", tanong ni Mark sa sarili habang nakatulala. Isa 'yan sa mga tanong ni Mark sa sarili kahit wala naman sasagot sa kaniya. Kaya mahina siyang napatawa dahil sa kaniyang ginagawang pagsasalita mag-isa.
Onti-onti ng nararamdaman ni Mark na bumibigat na ang kaniyang talukap kaya marahan siyang pumikit.
—
"Markie, tara labas tayo"
Hyuck?
"Markie, gising ka na jan kasi!"
Hindi ako nagkakamali, boses 'yon ni Hyuck pero bakit parang anlayo niya mula sakin? Sinubukan kong ilinga ang ulo ko, pilit ko'ng hinahanap kung saan nagmumula ang kaniyang boses.
"Mark!"
"HYUCK!"
Sigaw ko pabalik, baka sakaling ako ang mahanap niya imbes na siya ang hanapin ko. Pero naramdaman ko na may humawak sa balikat ko.
Si Hyuck.
Totoo ba 'to?
Nasa harapan ko si Hyuck. Andito siya sa kwarto ko, nakaharap sa'kin ang maamo niyang mukha.
"Hyuck"
"Markie, ang tagal mo naman magising kanina pa kita niyuyog-yog. Napaka tulog mantika mo talaga!"
Nakatitig lang ako sa kaniya habang nagsasalita siya at nakakunot na ang noo.
"Are you real, Hyuck?", wala sa sariling tanong ko sa kaniya.
"anong tanong 'yan? syempre!"
'Totoo ba?'
"Hyuck", nakatingin ako sa kaniya habang ang mga luha ko ay nagbabadya nang tumulo pababa sa aking mga pisnge.
"hala, Markie bakit ka umiiyak?", pagtatanong ni Hyuck sakin.
Gusto ko siyang yakapin pero may pumipigil sa katawan ko, tila ayaw akong mas palapitin kay Hyuck. Parang dapat makuntento nalang ako sa pagtitig lang.
Pero alam ko sa sarili ko'ng hindi sapat ang titig lang.
"Mark, how are you?" biglang pagtatanong sakin ni Hyuck.
Gusto man bumuka ng aking mga labi, tila naman napipe ako bigla, tila may pumipigil sa bibig ko na sabihin ang mga salitang 'miss na kita' 'kailan ka uuwi?'
"miss na din kita Mark, sobra", at humaplos ang mga palad niya sa pisnge ko, pinunasan ang mga luha kong umaagos na.
"hindi ko alam kung hanggang kailan Mark, pero sana lagi mong tatandaan na hindi ka nawaglit sa utak ko simula pa noon"
Nakita ko ang mga ngiti ni Hyuck.
Ang ngiting nababalot ng kalungkutan.
Pinilit kong ipiglas ang katawan ko upang makagalaw pero hindi talaga ako makagalaw
"can i atleast get a hug, markie?"
"hug would be great Hyuckie, but i can't move my body", sagot mi Mark
"it's okay Markie, we still have next time"
"No! Hyuckie!", sambit ko habang ang mata ko ay patuloy na lumuluha.
I saw how he slowly fading infront of me, did i lost him again?
"Hyuckie, please stay", i beg.
I pleaded while crying but, it's too late. He fully faded right before i close my eyes again. Hoping to not wake me up in this dream.
-
Nagmulat si Mark ng mga mata at napaupo sa kaniyang kama.
"Fuck!", napahilamos si Mark sa kaniyang mukh gamit ang kaniyang mga palad at bakas sa kaniyang mukha ang lungkot at panghihinayang.
'what a perfect hallucination'
Mapaklang napatawa si Mark.
For Mark, that dream looks so fucking real.
He tried to keep his eyes close to stay in that dream, he wanted to be with his Hyuckie a little more. Just a little bit more. But damn, he really need to wake up in that dream even if it make him sad.
If Mark would describe Hyuckie in that dream, he would definitely say that Hyuckie is such a sweetest apparition.
Such a pretty vission and a perfect hallucination'
Tho that dream isn't the same and far from reality but for him, it is enough.
Now Mark is wondering if Hyuck will come and visit his dreams again. Maybe, Hyuck is taking his time again to reappear.
Mark decided to get up and wash up. Hoping to wash his sadness away.
-
Nasa hapag kainan na silang tatlo at puro lang sila kwentuhan ng kung ano-ano, tungkol sa trabaho at sa pag-aaral ni Jisung.
"kuya pwede ba ako sumama sa reunion niyo?", biglang pagtatanong ni Jisung
"talagang bata ka, ano gagawin mo naman don ha?!", pananaway kay Jisung ng kaniyang mommy
"mommy naman, syempre makikipag friends!", sagot ni Jisung
"hay nako manahimik ka dito sa bahay"
Sabay tinignan ng masama ni Jisung si Mark pero benelatan lang siya ni Mark.
Ang hapunan nilang tatlo ay napuno ng asaran at kwentuhan. Something that Mark always misses when he's in the city for work.
Mark works at a hospital as a psychologist.
It's funny to think that he helps people to heal from their anxious thoughts but he cannot help himself to move on and forget his bestfriend.
-
Tapos na maligo si Mark at mag-asikaso, handa na sana siyang humiga nang makarinig siya ng mahinang katok sa kaniyang kwarto. Bumukas eto at tumambad sa kaniya ang nakababatang kapatid na may hawak na envelope.
"matutulog kana kuya?"
"hindi pa naman, bakit?"
Hindi na nagsalita ni Jisung at tuluyan ng pumasok sa kwarto ni Mark. Lumapit siya dito at inabot ang hawak neto.
"galing siguro sa afam mo yung isa kuya"
"tarantado", Mark remarks when Jisung handled him the envelopes. He quickly look the one that came from Australia.
'Impossible'
He thinks. Impossibleng galing eto sa kaniya dahil antagal ng panahon ang lumipas at siguro na nakalimutan na siguro ni Hyuck ang address nila.
Lalo na si Mark.
Napabuntong hininga na lamang siya at inilapag sa kaniyang bedside table ang envelope na 'yon at pinagtuunan ng pansin ang envelope na galing kay Lele.
"kuya, tingin mo ba buhay pa si kuya hyuck?"
Napalingon siya sa tinuran ni Jisung na ngayon ay nakatingin sa picture nila ni Hyuck na nakadisplay sa kaniyang bookshelves.
"lumabas ka na nga, matulog kana", at pabirong binato niya ang nakababatang kapatid ng unan. Natatawang sinalo naman eto ni Jisung at umupo katabi ni Mark.
"pwera biro kuya, tingin mo ba babalik pa si kuya hyuck?", seryosong tanong neto.
Napaisip siya bigla.
'posible kaya?'
"siguro, hindi ko alam, pwede", sagot ni Mark na may lungkot sa boses but still has a hint of hope in it.
"miss na miss mo na siguro siya kuya"
Mapaklang napatawa at napayuko si Mark. Miss is an understatement to what's Mark feelings after Hyuck went away.
Missing him is not enough.
He's longing for him, deprived rather.
"sobra Ji", at doon na nanubig ang kaniyang mga mata, hindi naman nakaligtas yon kay Jisung kaya agad niyang inakbayan ang kaniyang kuya upang aloin eto.
"iiyak mo lang yan kuya, hindi ko alam kung kailan mawawala yang lungkot mo because sadness is inevitable kuya. all we need to do is to feel it and cry to ease the pain, for the mean time", Jisung sadly remark to his kuya Mark. "alam ko naman na hindi magiging madali ang kalimutan si kuya hyuck eh kasi alam lo kung gaano mo siya kamahal kuya simula pagkabata niyo, saksi kami ni mommy don. lalo na noong araw na hindi sumipot si kuya hyuck sa graduation niyo"
At doon na tuluyang nagbreak down si Mark habang pinapatahan siya ni Jisung.
Hindi niya alam kung bakit paren siya minumulto ng mga alaala nila ni Hyuck after how many years of no contact, ni hindi niya nga alam kung humihinga pa ba ito o kung may sarili na ba itong pamilya.
Hyuck's gone made a lot of impact to him, it does affect him a lot. Yes, he may be laughing and looks like there's nothing hunting him but deep inside there's a hole in his life that only Hyuck can fill that hole. It's like Hyuck is the missing puzzle piece.
"kaya sige lang kuya, iiyak mo lang yan", patuloy lang si Jisung sa pagpapatahan kay Mark.
Pinunasan naman ni Mark ang mga luhang umaagos sa kaniyang pisnge at inangat tingin sa kaniyang nakababatang kapatid.
"galing mo mag advice ah, big boy ka na", at saka ginulo ang buhok ng kapatid.
"ano ba naman 'tong taong 'to, di na ako sineryoso!", at napasimangot si Jisung sa ginawa ni Mark. Tinawanan niya lang ito.
"kailan ka pa lumaki? parang dati palagi ka lang sumasabay sakin pagpasok para makasilay kay lele"
"KUYA NAMAN!"
Tinawanan lang siya ni Mark dahil namumula ang pisnge neto.
"JAN KA NA NGA, MATULOG KANA. BAHALA KA JAN. GOODNIGHT!", nagmamartsang lumabas si Jisung sa kwarto ni Mark at ngumiti kang siya.
"Goodnight!", sigaw pabalik ni Mark.
Napagpasyahan na ni Mark na humiga at pagpahinga na ngunit binabagabag siya ng envelope na kaninang inabot ni Jisung. Kaya bumangon ulit siya at sinuot ang salamin. Inabot ang envelope na may laman na letter at postcard galing Australia.
Pero nag post-card laman ang mas binigyan niyang pansin at tila parang may kung anong kumislap sa kaniyang mata sa nabasa.
To Mark,
Hi, reach me after you read the letter.
iMessage: [email protected]
- hyuckie
DS Cave
0127 Fitzroy Smith Street
Melbourne, Australia