Chapter Text
—five—
Tatlong araw.
Tatlong araw ding hindi nakabalik si Stacey sa café.
Hindi dahil sa ayaw niya.
Kundi dahil sunod-sunod ang commitments niya.
Halos araw-araw siyang nasa iba’t ibang meetings.
Supplier meeting sa umaga.
Fabric inspection sa hapon.
Photoshoot fitting kinabukasan.
May campaign planning.
Isang presentation para sa holiday collection.
Halos hindi na siya makauwi.
At sa susunod na linggo na ang launching ng bagong collection.
“Staks.”
Napatingala siya mula sa tablet niya.
Si Mikha.
May dalawang cup ng kape sa kamay.
“Ito.”
“Inom ka.”
Napangiti si Stacey.
“Salamat.”
Isang higop.
Napangiwi siya.
“Hindi masarap?” Tanong ni Mikha.
“…Hindi?”
Napatawa ito.
“Ikaw na nagsabi.”
“Hindi ko sinabi.”
“Halata sa mukha mo.”
Tahimik na napabuntong-hininga si Stacey.
“Ewan.”
“Parang may kulang.”
Tumikhim si Mikha.
“Café.”
“Hmm.”
“Cheesecake.”
“Hmm.”
“…”
“…”
“At may isang dentista.”
Napatingin si Stacey.
“Mikha.”
“What?”
“Wala akong sinabing gano’n.”
“Pero hindi mo rin dine-deny.”
Napailing na lang siya
“So…”
Napatingin si Stacey kay Mikha habang nagkakape pero may hinahanap na ibang lasa.
“Nakauwi ka ba kagabi niyan?”
Umiling siya.
“Office couch.”
Napailing si Mikha.
“Alam mo, hindi ka CEO…”
“Multo ka na.”
Napatawa si Stacey.
“Malapit na matapos.”
“Hindi ako naniniwala. Ikaw pa? Napaka perfectionist mo.”
May pumasok na junior designer.
“Ma’am Stacey?”
“Hm?”
“Pwede po bang pa-approve ng final fabric?”
“Sure.”
Lumapit ito at inilatag ang tatlong swatches.
Isang beige.
Isang olive.
At isang dusty pink.
Hindi na siya nagdalawang-isip.
“Pink.”
Napatingin ang designer.
“Ma’am…”
“…tatlo na pong collection ang may pink.”
Napatawa si Mikha.
“Told you.”
“Favorite color niya kasi yan.”
Napailing si Stacey.
“Hindi naman lahat ah.”
“Nine out of ten.”
“…Close enough.”
Pagkaalis ng designer…
Biglang nagsalita si Mikha.
“By the way.”
“Hm?”
“May Construction Expo next week.”
“So?”
“Guest speaker si Architect Aiah Arceta.”
Tahimik lang si Stacey.
“…”
“So?”
Napabuntong-hininga si Mikha.
“Ang galing no’n.”
“Hindi ka pa rin naka-move on?”
“Ang tagal mo na crush yun ah.”
“I’d like to clear that it’s just a Professional admiration.”
Napataas ang kilay ni Stacey.
“Professional admiration?”
“Oo.”
“Ang linis gumawa ng presentation.”
“Ang talino.”
“Ang ganda ng projects.”
“Nanalo pa ng international award.”
Napangiti si Stacey.
“Teka…”
“…type mo ba?”
Tahimik.
“…”
“…Konti.”
Napahalakhak si Stacey.
“Ayan na.”
“Professional admiration pa ha sinong niloko mong tuko ka.”
Samantala…
Sa J C Robles Dental Clinic…
“Okay, bite down.”
Ngumiti ang pasyente.
“Looks good, Doc.”
“Thank you.”
Pagkaalis ng huling pasyente bago ang lunch break…
Hinubad ni Jho ang gloves niya.
“See you next week ha!”
“Thank you, Doc!”
Pagkasara ng clinic door…
Huminga siya nang malalim.
“Finally makakapagpahinga na rin.”
Habang nag-aayos siya ng schedule para sa susunod na linggo…
May nag-message sa kanya.
Aiah.
Aiah: Free ka ba Friday?
Jho: After clinic.
Aiah: Dadaan ako. May iche-check lang ako sa café.
Jho: Sige.
Aiah: Libre mo ’ko ng coffee.
Jho: Kapal.
Aiah: Ang cold mo naman 🥶
Jho: Kapal 🔥
Napangiti si Jho.
Makalipas ang ilang segundo…
May isa pang message.
Aiah: Tsaka…Kamusta na yung pink?
Napakunot-noo siya.
Jho: Anong pink?
Aiah: Wala. 😌
Naiwang nakatingin si Jho sa screen.
Napailing na lang siya.
“Ano na naman kaya iniisip no’n?”
Pagbaba niya sa café…
Agad niyang hinanap ang pamilyar na maliit na ulo.
“Eli?”
Nakita niya itong tahimik na nakaupo sa reading nook.
Hindi naglalaro.
Hindi rin nagkukuwento.
Niyakap lang nito ang stuffed dinosaur.
Lumapit siya.
“Anak?”
Tumingala si Eli.
“Mommy.”
“What’s wrong?”
Tahimik lang ang bata.
“Masakit ba tummy mo?”
Umiling.
“May gusto ka bang kainin?”
Umiling ulit.
Naupo si Jho sa tabi niya.
“Tell Mommy.” Nagaalalang sabi nito.
Napangiwi ang bata.
“…Miss ko po si Tita Stacey.”
Parang may bahagyang kumurot sa puso ni Jho.
Ngumiti siya.
“Busy lang siguro siya anak.”
“Kailan po kaya siya babalik?”
“Hindi ko alam baby eh. Baka marami lang siya ginagawa ngayon.”
Tumungo si Eli.
Akala ni Jho ay okay na.
Pero ilang segundo lang…
Biglang napaiyak ang bata.
Gulat na napayakap siya rito.
“Hey…”
“Hey, hey…”
“Anak.”
“Miss ko po siya…”
Hikbi ni Eli.
“Sabi niya babalik po siya eh…”
“Hindi naman niya sinabi kung kailan anak, mag hintay lang ikaw ha.”
Mahinang sabi ni Jho habang hinihimas ang likod ng anak.
“Babalik ’yon.”
“Promise?”
“…Promise.”
Bandang alas-tres…
Tahimik na ulit si Eli.
Pero paminsan-minsan…
Napapatingin pa rin ito sa pinto.
Napabuntong-hininga si Jho.
May naalala siya.
May ibinigay na business card noon si Stacey.
Para raw kung may kailangan sila.
Matagal niya iyong hindi pinansin.
Pero ngayon…
Kinuha niya iyon mula sa drawer ng reception.
Sandali niya itong tinitigan.
“Okay lang kaya? Hindi ba nakakahiya?”
Sa kabilang banda…
Abala si Stacey sa studio.
“Next model!”
“Hair check.”
“Lighting.”
Napailing siya.
“Hindi.”
“Parang may kulang eh.”
Lumapit ang creative team.
“Ma’am?”
“I want something warmer.”
“Mas natural.”
“Hindi masyadong editorial ang dating.”
Tahimik ang buong studio.
Hanggang sa bigla siyang napaisip.
“Natural…”
“Mother and child.”
Bigla siyang napangiti.
“Wait.”
May hinanap siyang card holder sa bag.
Pagkabukas niya…
Nakita niya ang isang pangalan.
Dr. Jhoanna Robles.
Kasabay noon…
Tumunog ang cellphone niya.
Unknown Number.
Saglit siyang nag-atubili.
Pagkatapos ay sinagot.
Hindi sanay si Jhoanna na tumawag sa mga pasyente.
Sa katunayan, hangga’t maaari, clinic number ang ginagamit niya para sa follow-ups. Mas professional. Mas simple.
Pero ngayong hawak-hawak niya ang business card ni Stacey habang nakaupo sa maliit na opisina sa likod ng café, pakiramdam niya ay mas mahirap pindutin ang call button kaysa magbunot ng impacted wisdom tooth.
Hindi naman emergency.
Hindi rin tungkol sa ngipin.
Isa lang naman ang dahilan.
Miss na siya ni Eli.
Sa labas ng opisina, naririnig niya ang mahinang tawanan ng customers at ang paulit-ulit na tunog ng coffee grinder. Normal na hapon sa café. Pero sa loob, tahimik.
Huminga siya nang malalim bago tuluyang pinindot ang tawag.
Isang ring.
Dalawa.
Tatlo.
“Hello?”
Agad niyang nakilala ang boses.
“Hi…”
“…Stacey.”
Natigilan siya.
Hindi niya alam kung bakit…
Pero nakilala agad ni Stacey ang boses.
“Doc?”
“Stacey, please Jho nalang. And sorry kung napatawag ako ha.”
“Sorry. Okay, Jho. Actually…”
Napangiti si Stacey.
“Sakto.”
“I was about to call you too.”
Sa kabilang dulo ng linya, bahagyang napalingon si Stacey mula sa fitting area ng studio.
May dalawang stylist na nag-aayos ng damit sa mannequin habang may photographer na nagte-test ng ilaw sa kabilang sulok.
Karaniwan, hindi siya sumasagot ng unknown numbers kapag nasa trabaho.
Pero may kung anong nagtulak sa kanya para sagutin ang tawag na iyon.
Hindi niya inaasahang si Jho ang maririnig niya.
“Jho?”
May bahagyang pagtataka sa boses niya.
“Everything okay?”
“Okay naman.”
Sandaling natahimik si Jho.
“Actually…”
“May sasabihin lang sana ako.”
Tahimik na naghintay si Stacey.
Sa kung anong dahilan, parang hindi niya gustong madaliin ang usapang iyon.
“Si Eli kasi…”
Napatigil si Jho.
Hindi niya alam kung paano sisimulan.
Nahihiya siya.
Pakiramdam niya, ang babaw naman ng dahilan.
Pero totoo.
“Miss ka na niya.”
Napangiti si Stacey.
Hindi niya napigilan.
“Araw-araw ka niyang hinahanap.”
Patuloy ni Jho.
“Tuwing bumubukas ang pinto ng café, akala niya ikaw.”
Napabuntong-hininga si Stacey.
Hindi niya namalayang napatingin siya sa calendar sa mesa.
Tatlong araw na nga pala.
Tatlong araw na siyang hindi nakakadaan.
“Sorry.”
Mahina niyang sabi.
“Naging sobrang busy lang talaga.”
“I know you don’t need to say sorry.”
Agad na sagot ni Jho.
“Hindi naman siya nagtatampo.”
“Namimiss ka lang niya hanggang sa umiyak na.”
Ang warm sa dibdib ni Stacey.
Hindi siya sanay na may naghihintay sa kanya.
Lalo na isang batang ilang linggo pa lang niyang nakikilala.
“Sasabihin ko sana…”
Patuloy ni Jho.
“…kung may time ka, baka pwede kang dumaan kahit saglit.”
Hindi para sa akin.
Para kay Eli.
Hindi na kailangan sabihin iyon.
Alam na ni Stacey.
Napangiti siya habang pinapaikot ang ballpen sa pagitan ng mga daliri niya.
“Ang funny ng timing.”
“Bakit?”
“Actually…”
“Naghahanap ako ng tatawagan.”
“Ikaw.”
Tahimik ang kabilang linya.
“Naghahanap kami ng bagong mukha para sa susunod naming campaign.”
Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa malaking mood board sa dingding.
Hindi niya namalayang nakatingin siya sa larawan ng isang maliit na pamilya na nakadikit doon.
“Wala kaming hinahanap na professional model.”
Mahina niyang sabi.
“Gusto ko sana…”
“…yung natural.”
“Yung hindi umaarte.”
“Yung mukhang totoong masaya.”
Unti-unting nabuo sa isip niya ang eksenang ilang araw na niyang hinahanap.
Isang batang tumatawa.
Isang ina na nakatingin lang dito.
Walang pilit.
Walang pose.
Walang kailangang sabihin.
Napangiti siya.
“Doc…I mean Jho”
“Would you and Eli consider modeling for us?”
Hindi agad sumagot si Jho.
Napatingin siya sa salamin sa harap niya.
Sa simpleng blouse na suot niya.
Sa buhok na nakapusod lang.
Hindi niya maalala kung kailan siya huling tumayo sa harap ng camera.
Hindi niya rin maalala kung kailan may nag-alok sa kanya ng ganito.
“Stacey…”
Mahina niyang sabi.
“Hindi ako marunong.”
Napatawa si Stacey.
“Good.”
Napakunot-noo si Jho.
“Huh? Anong good?”
“Mas gusto ko nga ’yun.”
“Wala akong gustong perfect.”
“Gusto ko lang kayo.”
Tahimik ulit.
At sa unang pagkakataon sa usapan nila…
Si Jho ang hindi makahanap ng isasagot.
“Mommy!”
Biglang bumukas ang pinto ng opisina.
Nasilip ni Eli ang cellphone sa kamay niya.
“Tita Stacey?”
Napatawa si Jho.
“Oo.”
“Pwede po akong mag-greet?”
Hindi na siya nakatanggi.
Ibinigay niya ang cellphone.
“Hello?”
Masiglang bati ni Eli.
“Tita!”
Napahalakhak si Stacey.
“Hi, buddy.”
“Babalik ka na?”
Napapikit siya sandali.
“Babalik.”
“Promise.”
“Kailan?”
“Bukas.”
“Yehey!”
Halos marinig niya ang maliit na talon ng bata sa kabilang linya.
“Tita.”
“Hmm?”
“Model daw po kami ni Mommy?”
Napangiti si Stacey.
“Oo.”
“Gusto mo ba yun?”
Tahimik.
Napatingin si Eli kay Jho.
Parang humihingi ng permiso.
Nakangiti lang si Jho habang nakatingin sa anak.
Tumango siya.
Kaunti lang.
Sapat para makita iyon ni Eli.
“Gusto po!”
Masiglang sagot nito.
“Pero bakit po kami?”
Napangiti si Stacey.
Doon pa lang niya napagtantong hindi pala niya iyon napag-isipan nang mabuti.
Wala siyang business reason.
Wala ring marketing strategy.
Simple lang talaga.
“Kasi…”
Huminto siya sandali.
“…kapag tinitingnan ko kayong dalawa ng mommy mo, parang ang dali lang maging masaya.”
Tahimik ang kabilang linya.
Maging si Jho ay hindi agad nakasagot.
Hindi iyon pambobola.
Ramdam niya.
Sa bawat pagkakataong nakikita niyang nagtatawanan ang mag-ina sa café…
Parang gumagaan ang araw.
“Sige.”
Mahina ngunit malinaw na sabi ni Jho.
“One shoot.”
Napangiti si Stacey.
“Thank you.”
“Pero may kondisyon.”
“Ano?”
“Professional tayo.”
Tumawa si Jho.
“May talent fee yan ah!”
Napahalakhak si Stacey.
“Of course. Deal.”
“Biro lang ano ka ba? Masaya naman si Eli sa’yo.”
Pagkababa ng tawag, matagal na nakatitig si Stacey sa cellphone niya.
Hindi niya namalayang nakangiti pala siya.
“Ma’am?”
Napalingon siya sa creative director.
“Nakahanap na po tayo ng model?”
Dahan-dahan siyang tumango.
“Oo.”
“Sino po?”
Napatingin siya sa mood board. Unti-unti na iyong nabubuo. At sa unang pagkakataon parang hindi na lang ito tungkol sa collection.
Ngumiti siya.
“Someone who didn’t know they were exactly what we were looking for.”