Archive of Our Own

W mojej rodzinie każdy radził sobie z reguły samodzielnie. Nikt nie ingerował przesadnie w życie drugiego i nie spędzaliśmy za dużo czasu razem. Rodzice nie odbierali mi mojej przestrzeni osobistej, nie przytulali, nie mówili, że mnie kochają, nie ograniczali mnie swoją wolą, nie kontrolowali całego mojego życia. Dla mnie był to wprost idealny układ. Byłem typem samotnika, który nigdy nie chciał być w centrum zainteresowania. Lubiłem ciszę i spokój, a także to, że w pewnym sensie byłem panem swojego losu. Chodziłem spać, kiedy chciałem. Jadłem, gdy miałem ochotę. Nie musiałem nikomu tłumaczyć się z tego, gdzie i na ile wychodzę. Takie życie było po prostu bardzo wygodne.
Troska o drugą osobę była mi niemalże obca. Skoro ja miałem tyle swobody, to czemu miałoby mnie interesować życie innych ludzi? Wszyscy byli mi obojętni. Nawet z rodzicami od lat nie byłem na tyle blisko, by o nich się martwić, gdy wracali do domu później niż zazwyczaj.
Wszystko jednak się zmieniło, kiedy postanowiłem dać szansę pewnemu czerwonowłosemu chłopakowi.
Tae miał pecha. Często potykał się o własne nogi i wiecznie coś gubił. Już po tygodniu naszej znajomości poczułem, jakbym miał małe dziecko pod swoją opieką. Spędzaliśmy ze sobą, ku mojej początkowej rozpaczy, niemalże każdą przerwę, a, kiedy nie było go przy mnie, zaczynałem denerwować się, czy aby na pewno nie stało się nic złego.
To nie tak, że chłopak był idiotą, który sam nie umiał zadbać o siebie. Niechętnie musiałem przyznać, że był bardzo inteligentną osobą, choć na pierwszy rzut oka ciężko było się tego domyślić. Kiedy jednak był ze mną często nawet nie zauważał swoich rozwiązanych sznurówek, potykając się o nie i momentami jąkał się, wyraźnie zdenerwowany, jakby rozmowa była dla niego nie lada problemem.
Bywał pewny siebie, ale drobne wpadki wciąż mu się zdarzały. Momentami czułem się temu winny. Nie byłem typem otwartego ekstrawertyka ani ciepłą osobą, w której towarzystwie ludzie czuli się dobrze. Byłem zamknięty w sobie i momentami gburowaty, a towarzystwo chłopca na początku było dla mnie naprawdę męczące.
Czasami widziałem, jak rozmawia z innymi osobami. Śmieje się, żartuje... W moim towarzystwie również to robił, ale nigdy nie czuł się tak swobodny. Świetnie udawał pewność siebie i był bardzo bezpośredni, ale i tak dostrzegałem jego momenty zawahania. Tak jakby naprawdę bał się, że powie coś na tyle głupiego, że odwrócę się i odejdę, a przecież już teraz wiedziałem, że nie mógłbym tego zrobić.
— Zgadnij, kto to. — Usłyszałem przy swoim uchu, podczas gdy czyjeś ręce zasłoniły moje oczy. Mimowolnie uśmiechnąłem się na ten gest. Był dziecinny, ale nawet miły.
— Znam tylko jedną osobę, która zamiast powiedzenia zwykłego cześć, wita się w ten sposób — parsknąłem, odwracając się w jego stronę i tym samym strącając jego ręce z mojej twarzy.
Jak zawsze wyglądał pięknie. Nie chciałem tego przyznawać głośno, ale rysy twarzy Tae były dla mnie wprost idealne. Oczywiście to nie było tak, że podobał mi się w tym sensie. Po prostu był atrakcyjny i musiałem to w duchu przyznać.
Jego włosy wciąż były czerwone, ale odrobinę bardziej wyblakłe niż w zeszłym tygodniu, a przydługa grzywka wpadała mu już do oczu. Na twarzy gościł mu szeroki uśmiech, który zaraz spróbował zakryć miną, mającą zapewne wyrażać oburzenie.
— Hyung, nie tak się w to bawi — upomniał mnie, na co parsknąłem śmiechem. Wciąż mnie zadziwiał. Momentami zachowywał się tak bardzo dziecinnie, by chwilę później udowodnić mi, że jednak wcale nie jest takim niewiniątkiem.
— Przepraszam. — Wywróciłem oczami, robiąc mu miejsce obok siebie na ławeczce przed szkołą, które zaraz zajął. A raczej próbował to zrobić, bo przechodząc nad nią, zahaczył nogą o jej krawędź i musiał się mnie podtrzymać, by nie zderzyć się twarzą z brudnym chodnikiem. Dopiero po tym usiadł obok mnie, a jego twarz jasno mówiła, że najchętniej obecnie zapadłby się pod ziemię. Nie zamierzałem tego nijak komentować, więc skupiłem się na kolorowych liściach drzewa naprzeciwko nas. Była już jesień, ale pogoda od kilku dni zdecydowanie nam dopisywała. Na niebie wciąż były szare chmury, ale przynajmniej powietrze było przyjemnie ciepłe.
— Jeśli zobaczymy się dopiero za pięć dni, to będziesz tęsknił? — zapytał, zbijając mnie z tropu.
— Czemu dopiero za pięć dni? — odpowiedziałem mu pytaniem na pytanie.
— Babcia ma urodziny w piątek, więc zjeżdża się do nas cała rodzina, a mama potrzebuje pomocy. — Pokiwałem głową analizując jego głowa.
Tae często wspominał o swojej rodzinie. Miał z nimi bardzo dobry kontakt i musiał ich naprawdę kochać. Było to tak inne od tego, co ja znałem, że momentami aż czułem się niezręcznie. Mimo tego lubiłem o tych ludziach słuchać. Czułem się wtedy, jakbym ich znał.
— Pomyślałem, ze skoro nie będziemy się widzieć aż cztery dni — urwał i wyraźnie się zmieszał, a jego policzki od razu nabrały delikatnych kolorów. – To znaczy... Em. To nie tak, że jestem dla ciebie kimś ważnym i będziesz tęsknił, więc... — Wyraźnie miał problem z wysłowieniem się, a ja aż w myślach zaśmiałem się na ten widok. — Nie, nieważne — uciął w końcu, kręcąc szybko głową.
Doskonale wiedziałem, o co chodzi tej klusce, ale jeśli szukał atencji, to nie byłem człowiekiem, który potrafił mu ją wystarczająco okazać. Mimo tego, zupełnie wbrew sobie, położyłem swoją dłoń na jego głowie i roztrzepałem mu na wszystkie strony włosy, śmiejąc się cicho. Nic więcej nie byłem w stanie zrobić, ale jemu to wystarczyło. Uśmiechnął się do mnie, jakbym zrobił właśnie coś niesamowitego. Coś przez co jest mi wdzięczny i od teraz będzie najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi.
Czasami naprawdę go nie rozumiałem.

***

Zajęcia minęły mi podejrzanie szybko. Lekcje były jak zawsze nudne, ale ostatnio czas w szkole płynął mi zupełnie inaczej. Gdybym wcześniej wiedział, że, żeby osiągnąć coś takiego, wystarczy się z kimś zaprzyjaźnić, to przestałbym ciągle spławiać głupiego Hoseoka, kiedy dzień w dzień próbował mnie zagadywać. Zazwyczaj ignorowałem takie próby, wybierając towarzystwo cichszych i spokojniejszych osobników, więc naprawdę nie wiedziałem, co aż tak przyciągało mnie do czerwonowłosego. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie czułem.
Właśnie wychodziłem z budynku szkoły, kiedy usłyszałem, jak ktoś woła moje imię. W pierwszej chwili uznałem, że zwyczajnie się przesłyszałem, ale, kiedy nawoływanie dotarło do moich uszu ponownie, odwróciłem się na pięcie, by zobaczyć zdyszanego Taehyunga, który biegł w moją stronę. Automatycznie uniosłem do góry brwi, przyglądając się jego sylwetce. Nigdy nie kończyliśmy o tych samych godzinach, więc był to niecodzienny widok.
Już po chwili stał naprzeciwko mnie, próbując złapać oddech. Najwyraźniej gdzieś bardzo mu się spieszyło, skoro w takim pędzie wybiegł ze szkoły. Bo przecież nie mógł zrobić tego tylko po to, by wracać do domu razem ze mną. To byłoby... Dziwne. Wciąż nie mogłem się przyzwyczaić do jego ciągłej obecności.
— Już skończyłeś? — Postanowiłem zapytać, kiedy Tae nareszcie wyprostował się, już normalnie oddychając.
— Zwolnili nas z ostatniej lekcji, więc pomyślałem, że możemy kawałek iść razem. To znaczy... Bo wiesz...
— Zawiąż najpierw sznurówki — przerwałem mu, a widząc, że nie do końca zrozumiał o co mi chodzi, przykucnąłem przed nim, ciężko wzdychając i zrobiłem to za niego. — Nie musisz mi się tłumaczyć, wiesz? Jeśli masz na coś ochotę, to po prostu to zrób — mruknąłem, podnosząc się, by móc spojrzeć mu w oczy i roztrzepać jego włosy. Podczas naszego pierwszego spotkania chłopak był bardzo pewny siebie, ale z każdym dniem coraz częściej zaczynał tłumaczyć się z każdego swojego zachowania, przez co czułem się jeszcze dziwniej.
Powoli ruszyłem przed siebie, ale zrobiłem tylko kilka kroków, po których zatrzymałem się i odwróciłem w stronę czerwonowłosego. Dalej stał w miejscu, najwyraźniej właśnie coś analizując.
— Idziesz? — zapytałem, unosząc brwi do góry i posyłając mu delikatny uśmiech.
— Jasne. — Natychmiast się rozpogodził i podszedł do mnie.
Dalsza część drogi minęła w milczeniu. Ani trochę nam to jednak nie przeszkadzało. Nie było w tym bowiem nic niezręcznego. Wręcz przeciwnie. Od zawsze lubiłem ciszę, więc takie momenty były dla mnie naprawdę na wagę złota. Czułem się dobrze, mając Tae przy sobie, a i on wydawał się być zadowolony.
Lubiłem ciepłe, jesienne dni. Kolorowe liście na drzewach sprawiały, że świat wyglądał odrobinie piękniej, a moje wnętrze było mniej puste, choć podświadomość próbowała mnie przekonać do tego, że tym razem to jednak nie otoczenie na nie wpłynęło, a pewien dziwny chłopiec, który nieoczekiwanie wszedł z butami do mojego życia i niezwykle szybko się w nim zadomowił.
— Hyung? — Z rozmyślań wyrwał mnie głos Tae, więc spojrzałem na jego twarz, by zobaczyć malującą się na niej niepewność.
— Tak?
— Czy — urwał na moment, nad czymś się zastanawiając, ale już po kilku sekundach pokręcił głową, jakby był zdania, że jego myśli są zbyt głupie i naiwne. — Mieszkasz gdzieś przy stacji kolejowej?
— Nie.
— Więc — ponownie się zawahał — dlaczego idziesz ze mną aż tutaj?
Faktycznie, byliśmy już prawie przy stacji. Towarzystwo chłopca było na tyle przyjemne, że zupełnie przestałem skupiać się na drodze, co było do mnie naprawdę niepodobne. Chyba powoli wariowałem.
— Odprowadzam pewnego skrzata. — Puściłem mu oczko, na co od razu zareagowały jego policzki, oblewając się delikatnym rumieńcem. Był to naprawdę uroczy widok.
— Nie jestem skrzatem! — oburzył się. — Jesteśmy praktycznie jednego wzrostu!
— Praktycznie — pokreśliłem, ignorując jego ciche prychnięcie, w którym dało się usłyszeć rozbawienie.

***

— O, jedzie już mój pociąg! — zawołał chłopak, podnosząc się z ławeczki, na której od dobrych piętnastu minut siedzieliśmy, bawiąc się w powiedz, co widzisz. Oczywiście był to pomysł czerwonowłosego, na który przystałem z powodu braku lepszych alternatyw.
Wstałem zaraz za nim, by podejść bliżej miejsca, w którym maszyna miała się za chwilę zatrzymać. Nie bardzo wiedziałem, co mam ze sobą zrobić, bo pierwszy raz odprowadzałem kogoś na pociąg. Nie było to nic nadzwyczajnego, ale musiałem wymyślić, w jaki sposób pożegnać się z młodszym. Uścisnąć rękę? Rzucić zwykłe cześć? Robiłem problem z niczego, ale w tym momencie naprawdę czułem się zagubiony.
— Nie powiedziałeś jeszcze — zaczął Tae, odwracając się w moją stronę z delikatnym uśmiechem, który zaczął gasnąć wraz z traconą przez niego równowagą. Znowu potknął się o swoje sznurówki, które postanowiły się rozwiązać, a on tego oczywiście nie zauważył. Całe szczęście byłem na tyle blisko, by w porę go złapać i automatycznie mocno przytulić do swojego torsu. Chłopiec odruchowo objął mnie w pasie i podniósł głowę, by popatrzeć na moją twarz, która obecnie była zdecydowanie zbyt blisko jego. — Czy będziesz za mną tęsknił — dokończył, wyraźnie oszołomiony, a ja prychnąłem na ten widok rozbawiony. Powinienem natychmiast się odsunąć, nie chcąc wzbudzać nadmiernej uwagi ludzi dookoła nas, ale czerwonowłosy wyglądał obecnie tak uroczo, że naprawdę miałem gdzieś tą szarą masę.
— Potrzebujesz butów na rzepę — poinformowałem go, kręcąc głową w geście rozbawienia, a zarazem niedowierzania. Pierwszy raz w swoim życiu miałem do czynienia z tak niezdarną osobą. Aż mimowolnie zacząłem się martwić o to, co może się wydarzyć, gdy nie będzie mnie przy nim. Przecież ten dzieciak mógł w końcu zrobić sobie krzywdę.
— Hyung — jęknął, a ja usłyszałem w tym dźwięku błaganie o litość zawstydzonego człowieka. Niechętnie odsunąłem się od niego.
— Daj mi swój telefon — westchnąłem, wyciągając przed siebie rękę.
— Ale po co?
— Daj. — Chłopak posłusznie wręczył mi urządzenie do ręki, a ja szybko wpisałem mu swój numer do kontaktów. Właściwie to sam nie byłem pewien, co właśnie robię.
— Przeżyj jakoś do poniedziałku i melduj się co jakiś czas. — Ostatni raz zmierzwiłem mu włosy i zostawiłem go w absolutnym zdziwieniu.

***

Tae: Hyung, nie śpij za długo! Bo znowu nie będziesz mógł spać w nocy.
Tae: Hyung, pamiętaj o śniadaniu! I mam tutaj na myśli PRAWDZIWE śniadanie, a nie kawę.
Tae: Hyung, jak będziesz dzisiaj wychodził z psem, to ubierz się cieplej! Jest naprawdę chłodno.
Yoongi: Zaraz Cię zablokuję ;')
Tae: Ale hyuuung, pozwoliłeś mi pisać o każdej porze dnia i nocy!
Yoongi: Nie przypominam sobie czegoś takiego :')
Tae: Kazałeś się meldować co jakiś czas, żeby mieć pewność, że wciąż żyję, hyung.
Yoongi: Fakt.
Yoongi: Nie dotykaj noży.
Yoongi: Zawiązuj sznurówki.
Yoongi: Patrz pod nogi.
Yoongi: Nie zaczepiaj obcych.
Yoongi: Nie bierz od podejrzanych typów słodyczy.
Tae: PRZECIEŻ NIE JESTEM JUŻ DZIECKIEM!
Yoongi: Zaczynam w to wątpić :')
Yoongi: Najlepiej owiń się folią bombelkową i nie wychodź z pokoju aż do poniedziałku :')
Tae: Hyung...

POWÓD TRZECI

Nigdy nie miałem w pokoju wielkiego bałaganu, więc i duże porządki nie były mi potrzebne. Mimo tego dzisiaj starałem się jak ani razu w życiu, by wszystko lśniło i było na swoim miejscu. W myślach nazywałem siebie idiotą, ale i tak nie zaprzestawałem swoich działań. Chciałem, by wszystko wyglądało idealnie. Cały czas próbowałem sobie wmówić, że wcale nie zależy mi na zrobieniu na Tae jak najlepszego wrażenia, ale nie brzmiałem zbyt przekonująco nawet dla samego siebie. Rzadko miewałem gości, jednak wcale nie to było powodem mojego zdenerwowania. Po prostu miałem nadzieję, że wszystko dzisiejszego dnia będzie układało się perfekcyjnie. Chciałem, by mój gość czuł się dobrze, a moje tłumaczenie matematyki dało jakieś efekty. Tylko o to mi chodziło.
Wciąż zadziwiało mnie, jak wiele chciałem dla niego zrobić, choć znaliśmy się dopiero kilka tygodni. Jeszcze nigdy nie czułem czegoś takiego. Pragnąłem go chronić przed całym światem i sprawić, że uśmiech nie będzie schodził mu z twarzy. Jego towarzystwo zawsze było dla mnie przyjemne i nigdy nie miewałem go dosyć, co chwilami zaczynało mnie przerażać. Powoli uzależniałem się od czerwonowłosego i nie wiedziałem, co powinienem zrobić z tym fantem. Czułem się przez to zagubiony, ale w moim sercu gościła dziwna radość, która nie pozwalała mi nic zrobić ze swoimi uczuciami. Nie chciałem izolować się od chłopca, a to było jedynym racjonalnym pomysłem, który mój mózg mi podpowiadał. Było to według niego logiczne wyjście, ale nie zamierzałem go słuchać. Tae był mi potrzebny, a ja nie chciałem zostawiać go samego.
Kiedy po domu rozniósł się dźwięk dzwonka do drzwi, niemalże podskoczyłem w miejscu. Zupełnie zgubiłem rachubę czasu, ale na całe szczęście zdążyłem już zrobić wszystko, co planowałem. Poprawiłem w lustrze swoje ciemne włosy i zmierzyłem krytycznym wzrokiem swoją sylwetkę. Miałem na sobie zwykłe, czarne rurki i luźną, bordową koszulkę, więc nie wyglądałem źle, ale wciąż coś mi nie pasowało. Nigdy nie lubiłem tego, jak wyglądałem, choć Tae często nie do końca świadomie mówił coś, co zaczynało powoli sprawiać, że inaczej na siebie patrzyłem. Oczywiście nie doszukiwałem się w jego słowach niczego większego, ale... Było to zwyczajnie miłe.
Praktycznie zbiegłem ze schodów, by mój gość nie musiał długo czekać. W moim sercu pojawiło się coś na kształt radości, którą zaraz w sobie stłumiłem. Przecież jeszcze nie wydarzyło się nic wielkiego, więc zupełnie nie rozumiałem reakcji mojego ciała. Ostatnio wymykało mi się spod kontroli i nie wiedziałem, jak znowu przywrócić je do dawnego porządku.
Zatrzymałem się dopiero przy drzwiach, by poprawić ubrania i wziąć większy oddech. W końcu Tae nie musiał wiedzieć, że tak się śpieszyłem. To było zupełnie do mnie niepodobne, więc wolałem nie pokazywać nikomu mojego chwilowego niezrównoważenia. Sam również nie chciałem tego oglądać.
Powoli otworzyłem drzwi, a moim oczom ukazał się drobny chłopiec o zarumienionych policzkach. Tae miał na sobie obcisłe jeansy, luźną, białą koszulkę i ciepłą kurtkę, a jego włosy już nie były czerwone, a brązowe. Jakiś czas temu zrezygnował z tego szalonego koloru na rzecz bardziej naturalnego wyglądu.
Kiedy mnie zobaczył od razu się uśmiechnął i, zanim zdążyłem to odwzajemnić czy po prostu się przywitać, rzucił mi się na szyję. Nie widzieliśmy się już tydzień, ale jak dla mnie nie był to wystarczający powód do takiej bliskości. Odzwyczaiłam się od tego rodzaju czułości, więc zupełnie nie wiedziałem, jak powinienem zachować się w takiej sytuacji. Przytulenie go do siebie mogłoby być nieodpowiednie, a odepchnięcie raniące, dlatego też bałem się wykonać jakikolwiek ruch. Nawet oddychanie w takiej sytuacji wydawało się niezwykle ciężkie, bo zdradzało, że wciąż żyję i jestem obecny, a w tej chwili wolałbym zwyczajnie zniknąć, zamiast czuć się jak skończony idiota.
— Tae — zacząłem, chcąc jakoś przerwać tę dziwną sytuację, ale szatyn od razu mi przerwał.
— Po prostu mnie przytul — mruknął prosto w moją szyję, przez co po kręgosłupie przeszedł mi przyjemny dreszcz. Automatycznie zrobiłem to, co kazał mi chłopak, ciasno obejmując go dłońmi w pasie. Było to tak nowe i dziwne, że czułem się odrobinę skrępowany, co było do mnie bardzo niepodobne. Nie lubiłem nowych sytuacji, ale ten moment był całkiem... przyjemny. Byłem wdzięczny Tae, że idealnie wyczuł moje zmieszanie i przejął kontrolę nad sytuacją. W innym wypadku dalej stałbym jak nieporadne dziecko, które po raz pierwszy zostało przytulone, a tak przecież nie było.
Chwila ta jednak nie trwała długo. Zaraz Tae się ode mnie odsunął, by ściągnąć kurtkę i buty, a ja mogłem zamknąć drzwi, by do domu nie wdzierało się nieprzyjemne zimno, którego wcześniej nawet nie poczułem przez ciepło drugiego ciała. Kiedy już zrobiłem, co do mnie należało, mogłem w spokoju obserwować, jak chłopak męczy się ze sznurówkami, które nieźle mu się poplątały.
— Czy to nowy sposób wiązania butów? — Nie mogłem się powstrzymać od tej uwagi. Nie była ona oczywiście złośliwa, a w moim głosie bez problemu można było usłyszeć rozbawienie.
— Przynajmniej się nie odwiązują — mruknął, a ja już nie mogłem powstrzymać swojego śmiechu. Wyglądał w tym momencie naprawdę rozczulająco i najchętniej bym mu pomógł z jego problemem, ale obserwowanie jego starań było dużo zabawniejsze.
— Dalej sądzę, że rzepy byłyby lepszym rozwiązaniem.
— Po co niepotrzebnie ułatwiać sobie życie? — Skupienie malujące się na jego twarzy było naprawdę interesującym widokiem. Wyglądał jak inny człowiek, bo mój Tae rzadko bywał tak poważny, ale wciąż przypominał małego szczeniaka, którym trzeba się zajmować. Nie miałem pojęcia, jak można mieć tak wiele twarzy, które wciąż jeszcze poznawałem, lecz zdecydowanie było to zaletą. W końcu dzięki temu był jeszcze bardziej interesującą osobą, niż początkowo przypuszczałem.
— Pomóc? — zaproponowałem, kiedy czas leciał, a jego starania nie przynosiły żadnych efektów. Oglądanie tej scenki było naprawdę interesującym zajęciem, ale nie zamierzałem stać bezczynnie, kiedy chłopak już wyraźnie zaczynał się irytować, co bez problemu mogłem poznać po jego agresywniejszych ruchach rąk.
— Chyba będą nam potrzebne nożyczki — jęknął zrezygnowany, siadając na ziemi i wyciągając przed siebie wyprostowane nogi. Nie chciałem mu uwierzyć na słowo, więc podszedłem do niego i przykucnąłem przy jego butach, by rozeznać się w sytuacji, ale widząc, co chłopak zrobił ze sznurówkami, nie mogłem nie wybuchnąć śmiechem. — No i z czego się śmiejesz? — burknął, ale w jego głosie nie było złości, a jedynie rezygnacja.
— Poczekaj chwilę. — Wstałem i ruszyłem w kierunku wnętrza domu, po drodze roztrzepując włosy szatyna na wszystkie możliwe strony. Uwielbiałem wplatać dłonie w miękkie kosmyki chłopaka, a jemu to nigdy nie przeszkadzało, więc to był nasz prywatny sposób na wyrażanie emocji. W końcu nie zamierzałem mu mówić, jak uroczy czasami bywa, a ten gest idealnie dawał mu o tym znać, choć wcale nie byłem pewien, czy powinienem w ten sposób go traktować.
Już po chwili wróciłem do niego z czarnymi nożyczkami, którymi odciąłem część sznurówek – nie za dużo, by wciąż mógł ich używać – i rozplątałem resztę, następnie ściągając buty z jego nóg i kładąc w kącie pomieszczenia. Dopiero wtedy spojrzałem na jego zarumienioną twarz, z której bez problemu dało się odczytać zmieszanie.
— Chyba jestem przegrywem życiowym, wiesz? — Delikatnie się uśmiechnął, ale zawstydzenie nie pozwalało mu na szczerość w tym geście. Wydawało mi się, że wręcz słyszę, jak nazywa się idiotą w myślach, a moje serce nie mogło tego znieść.
— Chyba jesteś księżniczką, która potrzebuje swoich niewolników, wiesz? — Pomogłem powoli mu wstać, próbując przy tym nawiązać z nim kontakt wzrokowy, co udało mi się dopiero po chwili. Początkowo bowiem chłopak uparcie wpatrywał się w podłogę, ale kiedy w końcu na mnie spojrzał, w jego oczach dało się zobaczyć iskierki radości.
— Jesteś moim niewolnikiem? — zaśmiał się, unosząc brwi do góry.
W odpowiedzi jedynie zacisnąłem usta w wąską linię i pokiwałem głową, starając się wyglądać na bardzo zasmuconego tym faktem, co zdecydowanie bawiło szatyna. Uwielbiałem obserwować jego prostokątny uśmiech i ten wesoły błysk w ciemnych oczach. Wyglądał wtedy na tak szczęśliwego, że byłem w stanie zrobić wiele, by ten stan utrzymał się u niego jak najdłużej.
— Chodź. — Skinąłem głową w kierunku wnętrza domu i ruszyłem przed siebie, doskonale wiedząc, że chłopak ruszy za mną. Wyszliśmy powoli po schodach, przeszliśmy mały korytarzyk i weszliśmy do mojego pokoju. Oczywiście puściłem mojego gościa przodem, by móc obserwować jego reakcję. To nie tak, że pomieszczenie to było jakieś szczególnie piękne, ale sam wszystko zaprojektowałem, więc byłem cholernie z niego dumny.
Trzy ściany były białe, nie licząc tej, przy której stało duże, jasne łóżko – na niej można było zobaczyć czarną, błyszczącą cegłówkę. Na przeciwko niej znajdowała się duża, ciemna szafa, którą obecnie mieliśmy po naszej prawej stronie, a przed nami – pod oknem – stało biurko, do którego kazałem mu podejść. Normalnie można było zobaczyć przy nim tylko jedno krzesło, ale tym razem znalazło się tam również drugie, drewniane i zupełnie nie pasujące do wnętrza. Warto również było wspomnieć o komodzie i półkach na książki, znajdujących się na ostatniej ze ścian. Całość prezentowała się bardzo estetycznie, a efekt ten dopełniały różnego rodzaju kwiaty – głównie kaktusy, które jako jedyne potrafiły ze mną wytrzymać – w białych doniczkach. To dzięki nim pokój ten nie wydawał się być aż tak zimny, a ja nawet ośmieliłbym się określić go mianem przytulnego.
— Jak tutaj ślicznie — zawołał chłopiec, a moje ego zostało przyjemnie połechtane.
— Jeśli nie uda mi się zostać architektem, to spróbuje swoich sił w dekorowaniu wnętrz.
— Chcesz zostać architektem, hyung? — W jego spojrzeniu mogłem zobaczyć podziw.
— Taki jest plan — przyznałem kiwając głową.
Zamknąłem za nami drzwi do pokoju i również ruszyłem w stronę biurka. W domu – oprócz śpiącego gdzieś psa, który zdecydowanie nie miał duszy obrońcy reagującego na dzwonek do drzwi – nie było nikogo, ale nie przepadałem za zostawianiem ich otwartych. Dawały mi poczucie bezpieczeństwa i jeszcze większej prywatności, a naprawdę to sobie ceniłem.
Tae zajął miejsce na drewnianym krześle, więc ja usiadłem na tym drugim. Na blacie czekały już na nas podręczniki do matematyki, zeszyty, kartki, pyszne ciasteczka i sok różany, który szatyn wlewał w siebie litrami. Widziałem, jak na jego widok delikatnie się uśmiechnął, więc i ja zrobiłem dokładnie to samo.
— Super by było, gdybyś został architektem. To całkiem fajny zawód — kontynuował chłopiec, wyraźnie chcąc przedłużyć moment, który dzielił nas od nauki.
— Skąd ta pewność?
— Oglądam dramy — pochwalił się, na co obaj wesoło się zaśmialiśmy. Nie przepadałem za wszelkiego rodzaju serialami, w przeciwieństwie do mojego gościa, który najchętniej spędziłby przed nimi resztę życia. Uważałem je za odrobinę głupie, ale zupełnie mi nie przeszkadzało, że chłopiec ma takie upodobania. Jeśli to dawało mu szczęście, mógł to robić jak najczęściej, a ja starałem się mu nie wypominać, że traci czas, który powinien przeznaczyć na naukę.
— Dobrze, dobrze. Nie przedłużaj. — Pstryknąłem go palcem wskazującym w nos. — Od czego chciałbyś zacząć?
— Od ciasteczka? — zasugerował z niewinną minką, wyciągając dłoń ku talerzyka z łakociami.
— Funkcje kwadratowe, tak?
Nie zamierzałem już czekać na jakąkolwiek odpowiedź. Po prostu otworzyłem podręcznik we właściwym miejscu, położyłem przed nami dużą kartkę i powoli zacząłem tłumaczyć, cały czas sprawdzając, czy chłopiec aby na pewno mnie wciąż słuchał. Chciałem, by wyniósł z mojej lekcji jak najwięcej, żeby nie musiał się już niepotrzebnie martwić groźbami niezaliczenia semestru. Był zdolny, więc bardzo szybko wszystko łapał, ale musiał tego chcieć. Tym razem, nawet ku mojemu zdziwieniu, naprawdę się starał. Byłem z niego dumny.
Czas powoli leciał, ale zupełnie nie zwracałem na niego uwagi. Liczyło się dla mnie zadanie, które obecnie miałem do wykonania. Byłem perfekcjonistą, więc wszystko musiało pójść idealnie. Skoro Tae chciał się nauczyć funkcji, to zamierzałem ze wszystkich sił mu w tym pomóc. Niezmiernie cieszyło mnie więc każde kolejne dobrze wykonane przez niego zadanie.
— No... Muszę przyznać, że idzie ci bardzo dobrze — przyznałem z niemałym podziwem. Byłem bowiem przekonany, że szatyn będzie potrzebował trochę więcej czasu, by załapać chociaż podstawy. Tyle razy narzekał na swoje zdolności matematyczne – a raczej ich brak – że naprawdę byłem przygotowany na cięższy przypadek.
— Bo świetnie tłumaczysz, hyung. — Posłał mi swój zadowolony uśmiech. W sumie to zawsze taki był – wesoły i przepełniony ciepłem. Byłem przekonany, że przy nim mój uśmiech prezentował się bezbarwnie i brzydko. — Ale czas na przerwę — zawołał niespodziewanie, po czym osunął się prosto na szarą wykładzinę.
— Co to za przerwa bez mojego pozwolenia?
— Za dużo cyferek — wytłumaczył. — Zaraz umrę. Dobij mnie!
— Skoro chcesz. — Mój głos był cichy, ale doskonale wiedziałem, że mnie usłyszał. Bez zastanowienia wstałem z krzesła i tak po prostu na nim usiadłem. Zupełnie w tym momencie nie myślałem o tym, co robię. Po prostu wydało mi się to... właściwe. — Zawsze służę pomocą.
Doskonale wiedziałem, jak wielkie łaskotki miał Taehyung. Nigdy jednak wcześniej nie zamierzałem tego nijak wykorzystywać, ale tym razem nie mogłem się powstrzymać. Widok roześmianego chłopca, wijącego się ze śmiechu pode mną, był naprawdę uroczy. Wyglądał tak słodko, że aż w mojej głowie narodziła się myśl, że mógłbym się nawet w nim zakochać. Kto by pomyślał, że zimny Min Yoongi kiedykolwiek wpadnie na coś takiego. Patrząc jednak na jego roześmianą twarz i zbierające się w kącikach oczu łzy, moje serce naprawdę dziwnie się zachowywało, choć miałem problem, by przyznać się do tego nawet przed samym sobą.
— Litości — zawołał w końcu chłopiec, a ja momentalnie przestałem go łaskotać. Zamiast tego chwyciłem go za nadgarstki i przycisnąłem je do podłogi, by nie miał szans na ucieczkę. Wciąż częściowo na nim siedziałem, ale naprawdę w tamtej chwili nie było to dla mnie ani trochę dziwne.
— Dopiero prosiłeś o dobicie — przypomniałem mu.
— Przecież nie mógłbym cię zostawić, hyung.
Dziwnie poczułem się na te słowa. Zrobiło mi się tak miło i ciepło, a przecież to było tylko jedno, nic nieznaczące zdanie. Nie doszukiwałem się w nim niczego większego. Nie chciałem tego robić. Mimo tego trudno było mi zapanować nad swoimi emocjami i myślami, kiedy Tae patrzył na mnie w ten sposób. Nigdy wcześniej nie widziałem takiego spojrzenia, więc nie miałem pomysłu, jak je zinterpretować, ale było zdecydowanie miłe. W tamtym momencie naprawdę byłem gotów zrobić wiele, by częściej widzieć te dziwne ogniki w jego oczach.
— Koniec przerwy — zarządziłem, tym samym niszcząc tę dziwną atmosferę. Powoli podniosłem się do góry, pomagając zrobić to samo chłopakowi. — Jak dobrze Ci pójdzie, to dostaniesz Kinder Niespodziankę.
— Dwie!

POWÓD CZWARTY

Naprawdę rzadko chorowałem. Miałem świetną odporność, co było niezwykle wygodne, ale kiedy już łapałem jakieś przeziębienie, to od razu lądowałem w łóżku z gorączką. Czułem się wtedy jak osoba, która za kilka godzin ma umrzeć i to w samotności, bo rodziców nie było w domu tak często, że niemożliwe było, by którekolwiek z nich zrobiło mi chociaż herbatę. Rozumiałem, że pracując jako pilot i stewardesa, większość czasu spędzali w powietrzu, ale osoby tak nieodpowiedzialne nigdy nie powinny mieć dzieci. Nie miałem już tego im oczywiście za złe. Przyzwyczaiłem się do obojętności z ich strony, a nawet dostrzegałem plusy tej sytuacji, ale w chwilach jak ta naprawdę brakowało mi drugiej osoby.
Moja głowa była stanowczo zbyt ciężka. Tego, co w niej się działo, nie można było już nazwać bólem. Po prostu panował w niej wielki chaos, którego w żaden sposób nie mogłem uspokoić i uporządkować. Miałem ochotę przestać istnieć tylko po to, by ten dziwny stan się skończył. Wiedziałem, że to sprawka gorączki, ale chciałem, by to jak najszybciej dobiegło końca. Naprawdę nie radziłem sobie z chorowaniem.
Najgorsze w tym wszystkim było jednak to, że moje myśli wręcz zderzały się o siebie i nie mogłem podążyć śladem żadnej z nich. Po prostu w jednym momencie widziałem siedmioletniego siebie, płaczącego za rodzicami, a w następnej cudowny uśmiech Tae, który znikał równie szybko jak poprzedni obraz, by po chwili zastąpił go kolejny. Powinienem się uspokoić i najlepiej nie myśleć o niczym, ale nie byłem w stanie tego zrobić. Moja podświadomość wręcz bombardowała mnie najróżniejszymi wydarzeniami z mojego życia.
Kiedy telefon dał znać o nowej wiadomości, niemalże jęknąłem z bólu. Tak głośny i niespodziewany dźwięk zdecydowanie nie był pożądany, gdy głowa próbowała eksplodować. Była to oczywiście moja wina, bo mogłem przecież go wyciszyć, ale w tym momencie miałem ochotę obwiniać za to cały świat – nawet Psa, który leżał spokojnie w moich nogach.
TaeTae: Hyung, gdzie jesteś? :c
Po przeczytaniu wiadomości na mojej twarzy pojawiło się coś na kształt uśmiechu – niezwykle leniwego i odrobinę wypranego z emocji. Byłem zbyt zmęczony, by skupić się na uczuciach, które mną targały i dać im jakieś ujście, ale w takich chwilach już działałem automatycznie. Przez Tae ciągle się uśmiechałem, nawet gdy wręcz umierałem ze zmęczenia, a to oznaczało jedno. Oszalałem.
Natychmiast zacząłem odpisywać, nie do końca będąc pewnym, czy aby na pewno moje palce wystukiwały na klawiaturze to, co chciałem. Nie byłem w aż tak kiepskim stanie, ale czułem, jakbym był odrobinę pijany – a raczej sądziłem, że to takie uczucie, bo w ustach nigdy nie miałem żadnego mocniejszego trunku.
Zanim jednak zdążyłem wysłać swoją koślawą wiadomość, mój telefon ponownie zasygnalizował przyjście smsa. Jego dźwięk uderzył we mnie tym razem ze zdwojoną siłą. Nie lubiłem przeklinać, ale z moich ust wydobyło się kilka niecenzuralnych słów, kiedy nareszcie ustawiłem same wibracje. Moje ruchy zdecydowanie były zbyt wolne, ale na więcej nie było mnie stać.
TaeTae: Czuję się samotny :c
Tym razem na mojej twarzy pojawił się szczery uśmiech, a oczy zamieniły się w dwie wąskie kreseczki. Tae czasami tak cholernie mnie rozczulał, że miałem ochotę go przytulić. Nigdy jednak nie zrobiłem tego z własnej inicjatywy. Szatyn był słodką kluską, więc jemu było wolno domagać się czułości, ale ja zdecydowanie nie powinienem sobie na coś takiego pozwalać. Przecież byliśmy zwykłymi kolegami, a taka bliskość mogłaby zostać mylnie zinterpretowana.
Hyung: Prepraszm. Jestm chory c;
Minęło zaledwie kilka sekund, kiedy mój telefon postanowił zawibrować. Zawsze byłem pełen podziwu dla Tae i jego szybkiego odpowiadania na moje wiadomości.
TaeTae: Jak bardzo chory?
Hyung: [rawie wcale!!1!
TaeTae: Będę za pół godzinki, dobrze?
Automatycznie zmarszczyłem brwi, przyglądając się przez dłuższą chwilę wiadomości. Nie byłem pewien, czy wciąż potrafię czytać, bo ni jak nie mogłem w tamtej chwili pojąć, dlaczego szatyn chciał do mnie przyjść o tej godzinie. Przecież powinien mieć jeszcze przynajmniej dwie lekcje, a poza tym fantastycznie radziłem sobie bez jego pomocy! W końcu miałem przy sobie chusteczki i wodę, a więcej do szczęścia nie było mi potrzebne.
No... Może jeszcze rzeczywiście przydałby się Tae do kompletu, ale o to akurat nie zamierzałem nawet prosić. Przecież nie byłem desperatem, który nie potrafi przeżyć dnia bez jego obecności.
Hyung: Po co
TaeTae: Nie chcesz, żebym przeszedł?
Nie lubiłem takich momentów. Moje myśli wtedy naprawdę szalały, co w tym momencie było niewskazane. Już miałem wystarczający bałagan w głowie. Oczywiste było, że chciałem zobaczyć Tae. Temu nie mogłem zaprzeczać. Nie zamierzałem być jednak dla niego ciężarem. Chłopiec pewnie planował uciec z ostatnich lekcji, a tego zdecydowanie nie pochwalałem. W końcu nie powinien tego robić dla kogoś takiego jak ja.
TaeTae: Jest ktoś z Tobą w domu, hyung?
Hyung: Pies
TaeTae: *Pier
TaeTae: Przyjdę.
Westchnąłem zrezygnowany, nawet nie mając siły na sprzeczki z chłopcem. Nie chciałem, by zrywał się dla mnie z lekcji, ale jednocześnie pragnąłem mieć go przy sobie. Już naprawdę przywykłem do samodzielnego mierzenia się z rzeczywistością, ale odkąd w moim życiu pojawił się Tae, wszystko ulegało gwałtownym zmianom. Jego uśmiech, dotyk i sama obecność wywracały mój świat do góry nogami, a ja nawet nie zamierzałem na to narzekać. Od dawna już nie czułem się w czyimś towarzystwie tak dobrze. Gdzieś w tyle mojej głowy pojawiła się myśl, że kiedyś to wszystko może się skończyć, a wtedy ponownie zostanę sam, ale nie zamierzałem się tym na zapas martwić. Chciałem po prostu mieć przy sobie Tae. Tylko tyle oczekiwałem obecnie od życia.
Czasami bałem się swoich uczuć. Moje serce oszalało na punkcie szatyna zdecydowanie zbyt szybko i nie wiedziałem, jak mam sobie z tym poradzić. Czułem, że za bardzo się do niego przywiązywałem, co niezmiernie mnie martwiło. W końcu wierzyłem, że nasza znajomość nie potrwa zbyt długo. Wciąż czekałem aż zrozumie, że na tym świecie jest wielu ciekawszych ludzi ode mnie i to z nimi powinien się trzymać. Chciałem dla niego jak najlepiej.
Wspomnienie jego zarumienionych policzków i rozbieganych oczu skutecznie uspokajało chaos w mojej głowie, a choć gorączka nie mijała, czułem się dzięki temu lepiej. W chorobie mogłem pozwolić moim myślom na więcej i nie zamierzałem ich powstrzymywać przed krążeniem wokół pewnego ślicznego chłopca. Normalnie starałem się nie dopuszczać do siebie możliwości poczucia do przyjaciela czegoś więcej, ale teraz było mi wszystko jedno. Byłem nawet skłonny przyznać, że moje przywiązanie w każdej chwili mogło zmienić się w coś więcej. Po prostu chłopak był dla mnie ważny i nie zamierzałem tego ukrywać przed samym sobą.
Kiedy usłyszałem dźwięk otwieranych, a następnie zamykanych drzwi wejściowych, mimowolnie się spiąłem. Dopiero po krótkiej chwili zorientowałem się, ile czasu musiało minąć od ostatniego smsa od Tae. Myśli o nim były tak przyjemne, że nawet nie odczułem upływających minut. Mój zmęczony umysł nie zamierzał zastanawiać się nad tym, jakim sposobem szatyn od tak wszedł do mojego domu. Chciałem już po prostu go zobaczyć i usłyszeć jego głos. Dlatego też uważnie nasłuchiwałem każdego ruchu młodszego. Nawet Pies podniósł do góry uszy i zaczął leniwie merdać ogonem, doskonale wiedząc, kto nas odwiedził.
Nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak bardzo napięte było moje ciało aż do momentu, gdy w drzwiach pokoju pokazał się nareszcie przyjaciel. Dopiero wtedy moje mięśnie mogły odetchnąć, a na twarzy automatycznie pojawił się radosny uśmiech. Co prawda musiałem wyglądać niezbyt korzystnie w obecnym stanie, ale naprawdę mnie to nie interesowało.
— Mogę wiedzieć, dlaczego byłeś nie zamknięty? — zapytał już w progu, patrząc na mnie z wyrzutem. — Przecież ktoś mógł od tak sobie tutaj wejść!
Nie wyglądał na złego, a raczej na zmartwionego, czym mnie naprawdę rozczulał. Nie przywykłem do troski, ale było to miłe uczucie. Świadomość, że komuś choć odrobinę na mnie zależy, była przyjemną odmianą.
— Oops. — Okazało się, że to jedyna sensowna odpowiedź, na jaką było mnie stać. Nie zamierzałem usprawiedliwiać się swoim kiepskim stanem zdrowia ani niczym innym. W końcu faktycznie było to nieodpowiedzialne, ale nawet tym nie planowałem się tym przejmować.
Tae w odpowiedzi jedynie pokręcił głową i podszedł do Psa, leżącego w moich nogach. Zwierzak był zbyt leniwy, by podnieść się i należycie przywitać, więc jedynie merdał wesoło ogonem, patrząc zakochanymi oczami na szatyna, kiedy ten schylił się do niego, by pocałować psa w czubek głowy i wyszeptać mu coś na uszko.
— A gdzie buziak dla mnie? — Postanowiłem upomnieć się o swoje, choć było to tak do mnie niepodobne. Gorączka robiła swoje, ale dopóki nie mówiłem niczego nieodpowiedniego, nie było czym się martwić. Choć Tae najwyraźniej był innego zdania, bo zmarszczył brwi i podszedł do mnie, by dotknąć prawą ręką mojego czoła, a lewą swojego.
— Hyung, masz gorączkę!
— Tu chcę. — Postukałem się palcem w policzek, zupełnie ignorując jego słowa.
Chłopiec postanowił iść w moje ślady i zignorował mnie, by następnie wyjść z pomieszczenia, a ja niemalże jęknąłem z zawodu. W tym momencie byłem żywo poruszony tym, że Pies zasłużył na buziaka, a ja, jako jego przyjaciel, już nie. Przez krótki moment wystraszyłem się nawet, że uraziłem go tą prośbą i po prostu zamierzał ode mnie odejść, ale szum wody z łazienki mnie uspokoił. Chwilę później Tae już stał przede mną, kładąc mokry ręcznik na moje czoło. Był tak zimny, że w zetknięciu z moją gorącą skórą niemalże parzył.
— Jak mogłeś doprowadzić się do takiego stanu? — westchnął, a następnie usiadł przy mnie.
Natychmiast zaczął głaskać mnie po głowie, a ja miałem ochotę zacząć mruczeć niczym kot. Nikt, od śmierci mojej babci, nie dotykał mnie w ten sposób, więc dopiero w tym momencie zrozumiałem, jak wiele straciłem.
— Przecież nic mi nie jest.
— Gorączkę nazywasz niczym?
— Będę żył.
Czułem się jak małe dziecko, które uparcie broni swojej racji, choć to ta druga osoba ją ma. Byłem wykończony, ale moja gorączka nie wydawała mi się być niczym poważnym. W końcu każde moje przeziębienie kończyło się właśnie w ten sposób. Wbrew pozorom naprawdę potrafiłem o siebie zadbać i nie chciałem niepotrzebnie martwić szatyna. Wolałem, gdy się uśmiecha, a nie zaciska usta w geście poirytowania.
— Hyung — jęknął żałośnie, wyraźnie tracąc cierpliwość. — Powinieneś bardziej dbać o siebie!
— Tae — zacząłem, chcąc ponownie wytłumaczyć mu, że nic poważnego mi się nie dzieje, ale chłopak postanowił mi przerwać:
— Martwię się o ciebie.
Na te słowa nie miałem już żadnego argumentu. Widząc jego smętne spojrzenie, przepełnione prawdziwą troską, naprawdę nie miałem ochoty się z nim spierać. Może i w tym momencie nie czułem się najlepiej, przez co byłem jeszcze bardziej uparty niż zazwyczaj, ale nie był to wystarczający powód, by widzieć Tae w takim stanie.
— Połóż się ze mną, a od razu będzie mi lepiej.
Przesunąłem się w bok, by zrobić mu trochę miejsca na łóżku. Widziałem, jak się waha. Propozycja ta zupełnie nie była do mnie podobna i doskonale zdawałem sobie z tego sprawę.
— Masz jakieś leki na zbicie gorączki? Powinienem iść do apteki? — zapytał niepewnie, ale ja już wiedziałem, co będzie dla mnie najlepszym lekarstwem.
— Po prostu się przy mnie połóż.
— To nie sprawi — zaczął, ale w tym momencie pociągnąłem go za rękę tak, że upadł obok mnie. Był wyraźnie zaskoczony moim zachowaniem i nie dziwiłem mu się. Gdybym nie czuł się tak oszołomiony przez gorączkę, na pewno nie odważyłbym się na coś takiego. Za bardzo ceniłem sobie jego przyjaźń, by stawiać go w tak niezręcznej sytuacji.
— Od razu lepiej — wyszeptałem, przytulając się do niego.
Chłopiec przez moment nawet się nie poruszył, ale kiedy już poważnie zacząłem się martwić, że zrobiłem jednak coś nie tak, usłyszałem jego ciche westchnięcie. Zapewne było to oznaką jego kapitulacji, bo zaraz przytulił mnie do siebie i ponownie zanurzył swoją dłoń w moich włosach. Może to głupie i naiwne, ale w tamtym momencie poczułem się lepiej. Tak jakby Tae był moim lekarstwem na zło całego świata. Przy nim nie musiałem się niczym martwić. Mogłem w spokoju słuchać bicia jego serca, które idealnie zsynchronizowało się z tym moim. Wydawało mi się, że oba pędzą odrobinę zbyt szybko, ale nie wydawało się to niczym wartym troski. Było idealnie.
— Poproszę jutro kogoś z twojej klasy o lekcje dla ciebie z całego tygodnia — wyszeptał szatyn po dłuższej chwili milczenia. Początkowo chciałem zapewnić go, że już następnego dnia dam radę iść do szkoły, ale w porę zrozumiałem jak głupim pomysłem to było. Tydzień bezczynnego siedzenia w domu nie brzmiał dla mnie przyjemnie, ale jeśli miało to uspokoić Tae... Czemu nie?
— Później napiszę do Hoseoka.
— To twój kolega? — Był zaskoczony, a w odpowiedzi dostał ode mnie jedynie ciche mruknięcie. Nie było w tym nic dziwnego, w końcu nigdy nie wspominałem mu o swoich znajomych. — Nigdy nie mówiłeś, że się z kimś przyjaźnisz.
— Bo nie przyjaźnię. Po prostu z nim rozmawiam.
— To jednak trochę...
— Nie — przerwałem mu. — Mam go gdzieś. Wszystkich mam gdzieś.
Wolałem cieszyć się chwilą obecną, niż rozwodzić się nad zupełnie mi obojętnym chłopakiem, z którym łączyła mnie jedynie wspólna klasa. Hoseok nie był złą osobą. Właściwie to wręcz przeciwnie. Zawsze się uśmiechał i wręcz tryskał energią, ale nie miałem ochoty wdawać się z nim w jakieś głębsze relacje. Miło było od czasu do czasu z nim porozmawiać, ale na nic więcej nie mógł u mnie liczyć, choć czasami miałem wrażenie, że zdecydowanie nie chodziło mu jedynie o zaprzyjaźnienie się.
Między nami zapanowała cisza. Nie widziałem w niej nic krępującego czy niepokojącego. Zresztą przy Tae nigdy nie czułem się źle. Chłopiec czasami peszył się przeze mnie, ale nigdy nie było między nami tej niezręcznej atmosfery, która sprawiłaby, że choć przez moment mielibyśmy ochotę zrezygnować z naszego towarzystwa. Nawet w momentach, gdy Tae był cały czerwony na twarzy, nie wyglądał, jakby miał ochotę uciec. Dlatego cisza między nami w ogóle mnie nie martwiła. Po prostu leżeliśmy wtuleni w siebie i wsłuchiwaliśmy się w swoje oddechy, a każdy był zajęty swoimi myślami. Dopiero po chwili Tae zdecydował się przerwać tę piękną chwilę.
— Mnie też masz gdzieś? — zapytał niepewnie, a ja natychmiast odsunąłem się od niego, by móc spojrzeć mu w oczy. Możliwe, że zrobiłem to zbyt gwałtowanie, bo świat nieprzyjemnie mi zawirował, ale zwyczajnie to zignorowałem. Nie chciałem, by Taehyung mnie w ten sposób zrozumiał i nie podobało mi się, że choć przez chwilę mógł w ten sposób myśleć.
— Ty nie jesteś wszyscy — zaakcentowałem ostatnie słowo.
— Więc kim jestem?
Popatrzył się gdzieś w bok, by uciec przed spojrzeniem moich ciemnych oczu. Wyglądał w tym momencie tak niepewnie i krucho, że jedyne, na co miałem ochotę, to ukrycie go w swoich objęciach i nie wypuszczenie już nigdy, a gorączka podpowiedziała mi, że to nadzwyczaj dobry pomysł.
— Moim chłopcem — palnąłem bez zastanowienia, ponownie przytulając się do niego. Nie widziałem jego reakcji, ale czułem jak na moment się spiął, by po chwili przytulić mnie do siebie mocniej, przez co na mojej twarzy pojawił się szeroki uśmiech.
Tak, to zdecydowanie była idealna pozycja na spędzenie reszty życia.

POWÓD PIĄTY

POWÓD SZÓSTY

W pociągu było nieprzyjemnie zimno. Możliwe, że to tylko nasz przedział postanowił zamienić pasażerów w kostki lodu, ale nie próbowaliśmy się przesiadać. Siedzenia były przyjemnie miękkie, a podróż nie miała trwać długo, więc nie zamierzałem skarżyć się na coraz zimniejsze dłonie. Tae był owinięty grubym, bordowym szalikiem, który dostał ode mnie jako prezent świąteczny, na głowie miał swoją śmieszną czapkę, a dłonie schował do kieszeni. Ja natomiast byłem zbyt zestresowany tym, co miało mnie dzisiaj czekać, by pomyśleć chociaż o wzięciu ze sobą głupich rękawiczek. W końcu niecodziennie ma spędzić się święta w domu swojego przyjaciela.
Kiedy tylko Taehyung usłyszał, że moi rodzice utknęli na lotnisku w Oslo i nie uda im się dotrzeć na Wigilię, natychmiast zadzwonił do swojej mamy, żeby powiadomić ją o dodatkowym gościu na święta. Zupełnie zignorował moje protesty i zapewnienia, że to przecież nic takiego. Moja rodzina od zawsze podchodziła do takich uroczystości z dystansem. Jasne, mama uwielbiała dekorować dom, a i ja odnajdywałem w tym sporo radości, ale na tym tak naprawdę cała sprawa się kończyła. Dla blondyna jednak święta były czymś naprawdę ważnym, więc kiedy zobaczyłem jego determinację i proszące oczy, które wlepiał we mnie – uległem mu. W końcu to nic takiego, prawda? Wspólne święta z rodziną, której się nie zna. Nocowanie u swojego przyjaciela, do którego czuje się stanowczo za dużo. Poznanie od innej strony dyrektora szkoły, do której się chodzi, który to okazał się być ojcem twojego obiektu westchnień.
Stres zgniatał moje narządy i sprawiał, że miałem ochotę wyskoczyć z pędzącego pociągu i uciec jak najdalej, ale godność nie pozwalała mi na tak desperackie kroki. Zamierzałem zmierzyć się z czekającą mnie kolacją z dumnie uniesioną głową. Dla Taehyunga.
— Hyung? — Z moich rozmyśleń wyrwał mnie niepewny głos chłopca. Natychmiast skupiłem na nim swój wzrok, ale on wolał obserwować krajobraz za oknem.
— Tak?
— Jesteś na mnie zły?
Zamrugałem zaskoczony oczami.
— Zły? Dlaczego miałbym być na ciebie zły?
— Zmusiłem cię do przyjazdu do mnie na święta, choć przecież nie chciałeś. Przepraszam.
Chwilę trwałem w stanie otępienia, ale smutny wyraz twarzy Tae zmusił mnie do szybkiej reakcji. Podniosłem się z wcześniej zajmowanego przeze mnie miejsca i przeniosłem na to bliżej chłopca, czym skupiłem jego wzrok na sobie. Kiedy odwracał głowę w moją stronę, jego nos wychylił się spod ciepłego materiału szalika, więc wykorzystałem to i delikatnie go pstryknąłem.
— Nie przesadzaj z tym zmusiłem — zacząłem. — Przecież nie wpakowałeś mnie do pociągu siłą, a ja nie wyrywałem się z krzykiem. Sam w końcu zgodziłem się z tobą pojechać, prawda?
Zrobiłem to jednak tylko po to, by sprawić mu przyjemność i zupełnie wtedy nie przemyślałem sprawy, czego żałowałem do teraz, ale o tym nie musiał wiedzieć.
— Więc dlaczego jesteś taki milczący, hyung?
Czyli o to mu chodziło.
Westchnąłem cicho, szybko analizując, jak powinna brzmieć moja odpowiedź. Bo jasne, mogłem być z nim absolutnie szczery i przyznać, że po prostu się stresuję, ale czy moja godność by to zniosła? Tae widział już kilka moich słabych momentów i nie bałem się przed nim otwierać kolejnych furtek w grubych murach, które to oddzielały mnie od reszty świata. Mimo tego wciąż miałem świadomość, że nie powinienem przesadzać. Że nie ze wszystkiego muszę i chcę mu się tłumaczyć. Poza tym pragnąłem w jego oczach uchodzić za osobę silną i pewną siebie, więc musiałem stawiać przed sobą jakieś granice. W końcu każdy ich potrzebował.
— Nie jest to nic, czym powinieneś się martwić — zgrabnie wybrnąłem z tematu, naciągając jego czapkę na oczy, by nie mógł mnie widzieć. Zdecydowanie lubiłem się z nim droczyć.
— Hyung — mruknął oburzony, zaraz poprawiając nakrycie głowy, ale na jego twarzy znajdował się delikatny uśmiech, który ogrzewał moje serce. Był to jeden z moich ulubionych widoków. Wesołe ogniki tańczyły mu w oczach, przez co jego twarz wyglądała jeszcze piękniej i jeszcze młodziej. Prawdopodobnie był najpiękniejszą istotą, jaką dane było mi poznać. Nic więc dziwnego, że nie mogłem odwrócić wzroku od tego widoku, na czym oczywiście zostałem przyłapany. — Czemu się tak na mnie patrzysz?
Policzki blondyna momentalnie nabrały kolorów, więc spróbował ukryć się w szaliku. Miałem ochotę powiedzieć mu, by tego nie robił, bo z rumieńcami zdecydowanie było mu do twarzy, ale uznałem, że to nie byłoby odpowiednie. Ostatnio już wystarczająco się zapominałem, przez co stawałem się zbyt oczywisty, a tego nie chciałem. Wciąż wierzyłem, że w końcu mi przejdzie, a moje serce uzna, że Taehyung jest dla mnie jedynie przyjacielem. Byłem tchórzem, ale uważałem, że tak będzie lepiej. Tyle że nic nie wskazywało na to, by moje uczucia względem niego choć trochę się uspokoiły.
— Lubię patrzeć na mojego rozmówcę.
— Hyuuung — przeciągnął głosem człowieka, który nie ma już siły bawić się w grę, której zasad nie może zrozumieć. — Ostatnio ciągle unikasz odpowiedzi na moje pytania!
— Prawda? — mruknąłem sam do siebie, przenosząc spojrzenia na fotele naprzeciwko nas. Nie sądziłem, że Tae zauważy zmianę w moim zachowaniu, ale najwyraźniej byłem zbyt oczywisty i nie bardzo wiedziałem, jak wybrnąć z tej sytuacji. Miałem ochotę powiedzieć mu o wszystkim, co w ostatnim czasie spędzało sen z moich powiek, ale przecież mogło to tak wiele zmienić... Zbyt wiele.
— Czy — zawahał się — zrobiłem coś nie tak?
— Spokojnie, to nic takiego. Po prostu... Muszę kilka rzeczy poukładać w swojej głowie. Jak już to zrobię, to wszystko będzie jak wcześniej.
Chłopiec poruszył się niespokojnie, tocząc ze sobą wewnętrzną walkę, ale koniec końców postanowił na razie zrezygnować z kontynuowania tematu. Westchnął ciężko i oplótł dłońmi moją rękę, wtulając w miękką kurtkę twarz. Automatycznie uśmiechnąłem się na ten gest. Nie chciałem go martwić, ale jeśli za każdym razem uciekanie od problemów, oznaczałoby jego tulenie się do mnie... Sprawa była do przemyślenia.

***

Podróż pociągiem trwała około czterdziestu minut, które spędziliśmy głównie pogrążeni we własnych myślach, tylko od czasu do czasu wymieniając ze sobą kilka zdań. Bałem się, że przez tą krótką rozmowę udało mi się całkowicie zepsuć cały dzień, ale kiedy tylko wysiedliśmy na mroźne powietrze, szeroki uśmiech powrócił na twarz Taehyunga. Chłopiec początkowo chciał zadzwonić po swojego ojca, żeby po nas przyjechał, ale zapewniłem go, że wcale nie jest mi tak zimno. Nie chciałem wyciągać niepotrzebnie pana Kim z domu, kiedy na pewno miał wystarczająco spraw na głowie, a ze stacji mieliśmy do przejścia zaledwie kilometr. Nikt jednak nie ostrzegał mnie, że będzie do kilometr pod górę, co jednak komplikowało sprawę.
— I ty tutaj codziennie się tak wspinasz? — Specjalnie zaakcentowałem ostatnie słowo, czym wywołałem śmiech u blondyna.
— Hyung, przecież to malutka góreczka!
— Dobrze, że jutro będę miał z tej malutkiej góreczki — mruknąłem pod nosem, starając się głęboko oddychać. Moja kondycja nie była zła, ale zdecydowanie przywykłem do chodzenia po równych terenach.
— Jeszcze nawet nie dotarliśmy do mojego domu, a ty już myślisz o powrocie.
— To tylko troska o moje płuca. Nie chcę wyzionąć ducha.
Przynajmniej Taehyung dobrze się bawił. Jego śmiech rozbrzmiewał po okolicy i na pewno nie jedna osoba go usłyszała, pomimo przesiadywania we wnętrzu ciepłego domu. Od wyjścia z pociągu humor mu dopisywał, co oczywiście bardzo mnie cieszyło, ale dlaczego odbywało się to moim kosztem? Gdy jednak widziałem łzy śmiechu, zbierające się w kącikach jego oczu, nie mogłem na to narzekać. Najważniejsze było to, że blondyn był szczęśliwy. Nic innego nie miało dla mnie znaczenia.
— Okej, mam dobrą wiadomość, hyung. To tutaj. — Wskazał na dom znajdujący się kilka metrów od nas. Był całkiem sporych rozmiarów, obłożony szarym kamieniem, z małym ogrodem pełnym niewielkich drzewek, które obecnie straszyły swoimi łysymi gałęziami. Budynek ten nie wyróżniał się z zewnątrz niczym szczególnym od tych znajdujących się w jego sąsiedztwie, ale i tak przywołał na moją twarz uśmiech. W końcu to był dom mojego przyjaciela. To było wystarczające, by podobał mi się najbardziej.
— Nareszcie dobra nowina.
Przeszliśmy wspólnie przez furtkę i skierowaliśmy się do dużych drzwi z ciemnego drewna, a kiedy znaleźliśmy się przed nimi, Tae zaczął napastować dzwonek. Dźwięk ten był naprawdę nieprzyjemny, więc postanowiłem zakończyć jego zabawę. Chwyciłem jego dłoń i przysunąłem sobie na wysokość klatki piersiowej. Zamierzałem jakoś skomentować jego zachowanie, ale w tym momencie drzwi szeroko się otwarły i stanęła w nich niska dziewczyna z krótkimi, czarnymi włosami. Miała chudą, pociągłą twarz, którą przyozdabiał szeroki uśmiech. Jej spojrzenie spoczęło na wciąż trzymanej przeze mnie dłoni Tae, więc natychmiast ją puściłem, czując dziwne zawstydzenie.
— Nie przeszkadzajcie sobie, gołąbeczki — zaśmiała się i chciała coś dodać, ale Tae jej przerwał:
— Moonri!
Kiedy spojrzałem na jego twarz, była ona cała czerwona. Wzrok natomiast miał utkwiony w dziewczynie i malował się w nim szok.
— Oj no, nie musisz się wstydzić, Tae Tae. Też kiedyś byłam młoda, piękna i szczęśliwie zakochana — westchnęła rozmarzona. — A potem twój brat zrobił mi dziecko i zamieniłam się w kopciuszka. — Otarła niewidzialną łzę.
Zamrugałem zaskoczony oczami, stojąc w miejscu jak wrośnięty w ziemię. Moonri uciekła szybko do wnętrza domu, goniona przez podenerwowanego i zawstydzonego Taehyunga, a ja nawet nie byłem pewien, kiedy się to stało, bo nagle zaczęło szumieć mi w uszach przez głośno bijące serce.

***

Najbardziej stresującą częścią było poznanie domowników. Chciałem wypaść jak najlepiej, przez co niemalże bałem się odezwać, ale całe to napięcie było naprawdę niepotrzebne. Rodzina Kimów okazała się być bowiem zbiorem naprawdę ciepłych osób, które od razu polubiłem. Wystarczyła mi z nimi dłuższa chwila przy jednym stole, bym poczuł się wśród nich dobrze. Tak, jakbym znał ich dużo dłużej niż zaledwie kilkadziesiąt minut. Odważyłem się nawet przekomarzać przy nich z Taehyungiem, co zdawało się naprawdę go cieszyć. W końcu było to jako tako wyznacznikiem mojego samopoczucia, a młodszy z Kimów naprawdę chciał, bym czuł się wśród jego rodziny dobrze. Pozostali domownicy zresztą też zdawali się o to dbać. Nie lubiłem być w centrum uwagi, ale ten jeden raz nie było to tak niewygodne jak zazwyczaj.
Ojca Taehyunga już teoretycznie znałem, ale po godzinach był dużo bardziej wyluzowaną osobą. Jego młodszą kopią zdawał się być Namjoon – najstarszy brat blondyna, który zrobił z Moonri kopciuszka i był szczęśliwym ojcem sześcioletniego Seyeola. Razem z panią Kim stanowili głos rozsądku w rodzinie i jako tako starali się zapanować nad resztą domowników, co wcale nie było łatwym zadaniem. Seokjin, Tae i żona Joona ciągłe sobie przygryzali, co powodowało śmiech wszystkich przy stole. Niektórych ich żartów nie mogłem jednak zrozumieć, przez przerywającego im natychmiast Tae, który w sekundzie stawał się cały purpurowy na twarzy i uciekał od mojego spojrzenia, gdzie tylko mógł. Dopiero po którymś razie pani Kim postanowiła stanąć w obronie swojego najmłodszego syna i zaczęła kierować rozmowę na spokojniejsze rejony, które nie działały aż tak na blondyna.
Byłem okropnie ciekaw, o co chodzi. Miałem przeczucie, że kluczem do tego wszystkiego była sytuacja, która rozegrała się w drzwiach, gdy nareszcie dotarliśmy pod nie z Taehyungiem, ale nie chciałem o to pytać przy wszystkich. Nie chciałem też robić sobie jakiejkolwiek nadziei, a musiałem przyznać, że na nowo narodziła się ona w moim sercu. A to nie było dobre.

***

Po wigilijnej kolacji każdy zajął się swoimi sprawami. Seyeol pociągnął Tae do swojego pokoju, koniecznie chcąc mu coś pokazać, Namjoon z panem Kim gdzieś zniknęli, a Seokjin i Moonri zajęli się oglądaniem Kevina, głośno się przy tym śmiejąc. Ja natomiast postanowiłem napić się herbaty z mamą blondyna. Jej obecność była na swój sposób kojąca, więc, gdy poprosiła mnie o dotrzymanie sobie towarzystwa, natychmiast się zgodziłem. Delikatny stres znowu nawiedził moje ciało, gdy zostaliśmy we dwójkę, ale nie dałem tego po sobie poznać. Po nadmiarze wrażeń z dzisiejszego dnia byłem nieco przytłoczony, a w mojej głowie wciąż panował bałagan, ale zdecydowanie mogłem te święta uznać za jedne z najlepszych, jakie miałem. Dlatego też postanowiłem wszystkie analizy zostawić sobie na później, a teraz po prostu trzymać się chwili obecnej.
— Bardzo cieszę się, że mogłam cię nareszcie poznać. Tae tak dużo nam o tobie mówił — zaczęła niespodziewanie kobieta, kładąc na kuchenny stół dwa kubki herbaty. Jej słowa zabrzmiały w moich uszach jak zwykła grzeczność, ale coś w wyrazie jej twarzy sprawiło, że w nie uwierzyłem. Przypominała Taehyunga, więc pewnie dlatego miałem ochotę uwierzyć we wszystko, co mówiła.
— O was też nie szczędził słów. — Automatycznie uśmiechnąłem się pod nosem na wspomnienie wyrazu twarzy Tae, gdy tylko zaczynał opowiadać o swoich bliskich. — Teraz już rozumiem, dlaczego mówił o was z takim ciepłem.
— Czyli ci dzikusi cię nie wystraszyli? — Głową wskazała w stronę salonu, skąd dochodziły dźwięki filmu.
— Wręcz przeciwnie. Naprawdę dobrze się bawiłem.
— Bardzo mnie to cieszy! Trochę bałam się, że święta u nas jednak nie będą zbyt przyjemne. W końcu na pewno lepsze są te rodzinne niż z obcymi ludźmi.
Zagryzłem policzek od środka, przez kilka sekund zastanawiając się nad odpowiedzią, aż w końcu zdecydowałem się na szczerość.
— To są moje najbardziej rodzinne święta od lat — wyznałem, upijając kilka łyków herbaty. — W moim domu ubieramy choinkę i tak naprawdę na tym kończy się świętowanie.
Kobieta wyglądała na zaskoczoną, ale zaraz posłała mi swój ciepły uśmiech.
— Wobec tego jeszcze bardziej cieszę się, że możemy cię gościć.
Rozmowa ta nie była szczególnie długa. Po prostu nasze spokojne głosy wymawiały zdania o wszystkim i o niczym. Nawet gdy herbaty już się skończyły wciąż siedzieliśmy przy kuchennym stole pogrążeni w rozmowie, dopóki nie poczułem drobnych rąk oplatających mnie za szyję, i ciała, wtulającego się w moje plecy.
— Hyung, idziesz już spać?
Pani Kim posłała nam rozczulony uśmiech i wstała z krzesła, żeby włożyć brudne kubki do zmywarki.
— Uciekajcie, bo pewnie Seyeol będzie chciał zrobić wam rano pobudkę i nikt ani nic go przed tym nie powstrzyma.
Byłem już naprawdę zmęczony, więc nawet nie zamierzałem protestować. Podniosłem się ze swojego miejsca i dałem pociągnąć za rękaw swetra do pokoju przyjaciela.
— Dobranoc — rzuciłem grzecznie, ale moje oczy były już skupione tylko na Taehyungu. Wyglądał na naprawdę śpiącego i był już ubrany w piżamę, ale najwyraźniej nie chciał mnie zostawiać samego. Mieliśmy spać w jednym pokoju, więc położenie się spać o jednej porze, wydawało się być wygodniejsze niż późniejsze chodzenie na paluszkach, by nie obudzić tego pierwszego.
— Wyglądasz na naprawdę zmęczonego, hyung.
— To samo mogę powiedzieć o tobie. Czemu nie zawołałeś mnie wcześniej?
— Wolałem na ciebie poczekać, ale ty postanowiłeś mnie zdradzać z moją własną matką — spróbował zażartować, ale efekt zniszczyło głośne ziewnięcie.
Gdy weszliśmy do jego pokoju, zmusiłem go do przysiądnięcia na łóżku, a sam uklęknąłem przy plecaczku, z którym tutaj przyjechałem, żeby wydobyć z niego piżamę i szczoteczkę do zębów. Kiedy już znalazłem wszystko, odwróciłem się ponownie w jego stronę, a moje usta rozciągnęły się w delikatnym uśmiechu. Taehyung w takiej odsłonie prezentował się naprawdę słodko. Aż miałem ochotę go po prostu przytulić i już nie puścić, ale nawet mój zmęczony umysł potrafił jeszcze się opanować. A przynajmniej częściowo, bo podszedłem powoli do niego i złożyłem krótki pocałunek na jego czole.
— Idź już spać, a ja wrócę za kilka minut. — Pogłaskałem go po głowie i szybko udałem się w stronę łazienki. Nawet nie popatrzyłem na jego twarz, odrobinę obawiając się reakcji na moje zachowanie, ale nie miałem jednak wrażenia, że zrobiłem coś nieodpowiedniego. Przecież przyjaciele też mogli dawać sobie słodkie buziaki, prawda?
Gdy ponownie wszedłem do pokoju, Tae leżał już w swoim łóżku, więc najciszej jak potrafiłem, odłożyłem swoje rzeczy i wspiąłem się na rozłożoną specjalnie dla mnie kanapę. Ułożyłem się wygodnie i już miałem zamknąć oczy, gdy drugie łóżko zaskrzypiało, bose stopy przeszły po panelach i gorące ciało przylgnęło do moich pleców, zmuszając moje serce do sporego wysiłku.
— Hyung?
— Tak?
— Czy możesz przede mną już nie uciekać? Nie ignorować pytań? Nie kręcić?
Westchnąłem ciężko i obróciłem się przodem do niego, by móc przytulić jego chude ciało do mojej klatki piersiowej, co chłopak wykorzystał. Pod osłoną nocy obaj czuliśmy się pewniej.
— Nawet jeśli to może wiele zniszczyć?
— Nawet wtedy. Zniszczenie jest początkiem odbudowy, pamiętaj, hyung, Dlatego nie trzeba się go bać.
— Będę pamiętać. — Zakończyłem temat, dając mu kolejnego całusa w czoło i nie przejmując się tym, co miało dziać się poza tu i teraz.

POWÓD SIÓDMY