Chapter Text
Herkes bilirdi ki; Tony Stark bazen -tamam, şuna çoğu zaman diyelim- uslu duramazdı.
Eline aletlerini alır ve atölyesine çekilirdi, bazen saatlerce içeriden çıkmazdı ve en azından uyuyabilmesi için Bruce onu zorla odasına götürürdü.
Yeşil kankasının hakkını vermeliydi elbette; o olmasa kimse onu düşünmezdi bile.
Ama bu sefer, sadece bir kereliğine, Bruce ona göz kulak olmak için yanında değildi ve Tony'yi durduracak aklı başında kimsenin de etrafta olmaması büyük bir şanssızlıktı. Ne yapacağı belli olmayan biri olduğunu kabul ediyordu ve bu gerçekle yaşamaya alışkındı, değişmeye ise hiç niyeti yoktu. Onu seven böyle severdi.
Büyük aletin uzun kolunu büyük beklentilerle aşağı indirdiği zaman odayı ortalığı sağır edecek kadar korkunç bir vızıltı doldurdu, Tony panikle kulaklarını elleri ile örterken bir yandan da daha on dakika önce son vidasını sıkıştırdığı alete yaklaşmaya çalışıyordu. Çok zordu, vızıltı giderek güçlenirken diğer yandan da alete enerji veren yeşil taş daha fazla parlamaya başlıyordu. Olması gerekenden fazla.
Aletin yanındaki masada duran kulaklığını aldı ve kaybetmeye hiç niyetinin olmadığı organlarını güvence altına aldıktan sonra koluyla gözlerini örterek yavaşça yeşil taşa yaklaşmaya başladı. El yordamı ile bir şeyleri kontrol altına almak zordu, hele ki söz konusu enerji dolu bir taşsa. Kendi kaşındığını biliyordu ama yanına olmadığı için yine de Bruce'u suçlayacaktı çünkü...
Çünkü.
Arkasında gürültüler duydu bir anda, sanki küçük bir kalabalık bir anda atölyesine doluşmuştu. Tony'nin onlarla ilgilenecek hali yoktu, bir an önce bu deli işi aleti kapatması gerekiyordu.
"Bekle, Tony!"
"Bruce!"
"Sakın o taşa dokunma!"
"Geri çekilin!"
Yeşil taş aniden patladı ve bilinci kayarken Tony'nin düşünebildiği tek şey, başlamadan önce Bruce'u beklemesi gerektiğiydi.