Work Text:
เป็นซาโตรุที่โพล่งขึ้นมาง่าย ๆ ว่า “ซากุระบานแล้วนี่นา อยากดูซากุระจัง” เป็นโชโกะที่มุ่นคิ้วงุนงงแล้วถามว่า “อารมณ์ไหนของนาย” เป็นเขาเองที่ไม่ได้ตอบอะไรแต่ก้าวขาเดินตามหลังคุณชายจอมเอาแต่ใจไปในทิศทางอันเรียงรายด้วยไม้พรรณใหญ่เลียบฝั่งแม่น้ำ ทั่วกิ่งก้านแทบไม่มีช่องว่างด้วยดอกซากุระแตกกลีบแบ่งบานเบียดอัดกันจนเมื่อมองจากระยะที่อยู่แล้วพื้นที่ตรงนั้นดูคล้ายก้อนสายไหมขนาดมหึมา
พอเข้าเขตชมซากุระก็พบว่าใต้ร่มเงาแมกไม้มีคนจับจองพื้นที่เต็มไปหมด บางส่วนปูเสื่อรับประทานอาหารพลางพูดคุย หลายส่วนยกกล้องหลากหลายรูปทรงรวมถึงจากสมาร์ทโฟนขึ้นจับภาพทั้งดอกไม้ ภาพคู่ของตนเองกับมัน ภาพคู่ของมันกับคนที่มาด้วยกัน รวมไปถึงคนแปลกหน้าที่เข้ามาไหว้วาน เสียงภาษาไม่คุ้นแว่วผ่านมาให้ได้ยินเป็นระยะ คงมีนักท่องเที่ยวต่างชาติพอสมควร
“วุ่นวายเป็นบ้า นายนี่นะ จะตามใจเจ้างั่งนั่นทำไมก็ไม่รู้” สุงุรุทำเพียงยิ้มอ่อนอย่างไร้คำแย้งเมื่อโชโกะบ่นพาดพิง เห็นได้ชัดว่าไม่สบอารมณ์เท่าไร พอจะเข้าใจได้ เพราะสิ่งที่เราควรทำมากกว่าคือมุ่งหน้ากลับโรงเรียนเพื่อจะได้ชำระล้างร่างกายจากความเหน็ดเหนื่อยที่เหนอะเหนียวไปหมด แต่แล้วก็ดันพาตัวเองมาลำบากลำบนอยู่ตรงนี้โดยที่ตัวต้นเหตุเดินล้วงกระเป๋าอย่างระรื่นหน้าตาเฉย นอกจากจะไม่รู้สึกรู้สาแล้ว พอได้จังหวะ ซาโตรุก็แทรกช่องหว่างระหว่างผู้คนผ่านเข้าไปจับจองพื้นที่ใกล้ต้นไม้ ตรงที่มีกิ่งซากุระโน้มลงมาให้ถ่ายคู่ด้วยได้สะดวกอย่างที่ไม่ต้องเอื้อมมือจับโดยไม่บอกกล่าวใคร
กลีบเล็ก ๆ สีหวานจ๋อยที่โปรยปรายลงมารอบล้อมตัวเราทุกคนด้วยอัตราเร็วห้าเซนติเมตรต่อหนึ่งวินาทีดูคล้ายกำลังร่ายรำอย่างอ่อนช้อยงดงามโดยมีเสียงก่นด่าจากโชโกะเป็นเพลงประกอบเมื่อเราตามซาโตรุทัน สุงุรุพบว่าสถานการณ์เบื้องหน้าเป็นการแสดงที่น่าสนใจ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่อาจดึงสายตาเขาไปจากริ้วสีชมพูในเฉดที่ต่างกันเล็กน้อยซึ่งแต้มบนแก้มของซาโตรุผู้กำลังฉีกยิ้มกว้างให้กับกล้องมือถือในมือเจ้าตัวได้อยู่ดี
—