Work Text:
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ประโยค "คืนนี้ฉันนอนห้องนายนะ" จากซาโตรุมีความหมายว่าในคืนนั้นเราจะเสียเวลาส่วนหนึ่งที่ควรใช้นอนพักผ่อนไปกับเรื่องอื่น สุงุรุเลื่อนมือขวาจากหัวเข่าที่วางแนบติดข้างลำตัวเคลื่อนเข้าใกล้ต้นขา ล้วงลงบีบเฟ้นเนื้อแน่นใต้กางเกงขาสั้นที่อีกคนสวม เรียกเสียงร้องครวญให้ลอดเล็ดจากริมฝีปากที่เขากำลังสำรวจด้วยลิ้นอยู่ออกมา
ซาโตรุเริ่มก่อน ซาโตรุเริ่มก่อนเสมอ เดินเข้ามา ใกล้อีก เข้ามาใกล้อีก จากนั้นช่องว่างตรงกลางก็หายไป จากนั้นความพยายามยับยั้งใจก็พังทลาย ด้วยแรงเบียดที่บดลงตรงกึ่งกลางตัว ด้วยมือที่วางทาบใบหน้า บังคับให้เชิดขึ้นรับความหวานเหมือนลูกอมรสนมสตรอว์เบอร์รี่จากคนช่างเอาแต่ใจ ขอบเขตทัศนวิสัยถูกกั้นไม่ให้มองเห็นสิ่งอื่นใดมากไปกว่าใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักของบุคคลซึ่งได้ชื่อว่าเป็นผู้ครอบครองพลังไร้ขีดจำกัดอันทำให้เจ้าตัวกลายเป็นผู้ใช้ไสยเวทที่ไร้เทียมทานไปโดยปริยาย และนั่นก็เป็นปัจจัยหลักที่กระตุ้นให้มวลไอร้อนอันทำให้หายใจไม่คล่องปะทุขึ้นในตัวเขา อาจเรียกได้ว่าเป็นความริษยา ทว่าสุงุรุก็รู้ดีแก่ใจว่าแท้ที่จริงตัวตนของมันคือสิ่งใด
ง่ายแสนง่าย
ก็แค่ความต้องการพื้นฐานที่สุดที่มนุษย์ผู้หนึ่งพึงจะมี — ความกระหาย
กระหายที่จะฉกฉวย กระหายที่จะกลืนกิน กระหายที่จะครอบครอง
สุงุรุขบเนื้อนุ่มที่อยู่ระหว่างกลีบปากตนเอง เลียรอยแผลตื้นที่สร้างไว้ ก่อนเอียงศีรษะเปลี่ยนองศาไปใช้จมูกคลอเคลียข้างแก้ม เรื่อยต่ำถึงบ่า มือย้ายจากเรียวขายาวไปวางข้างลำตัวเปล่าเปลือยหลังซาโตรุจัดการรูดซิปฮู้ดดี้ที่สวมแล้วถอดมันออกไปเองโดยไม่รอให้บอก เขาสำรวจรายละเอียดที่จดจำได้แม่นยำอยู่แล้วซ้ำอีกครั้งด้วยทั้งฝ่ามือที่ลูบไล้มัดกล้ามเนื้อแต่ละส่วนของคนบนตักอย่างใจเย็น เผลอจดจ่อกับมันจนกว่าจะรู้ตัวว่ากำลังประมาทก็ตอนนิ้วที่สอดเข้ามาในกลุ่มผมเกี่ยวยางรัดผมออก ปล่อยให้เส้นผมซึ่งมัดรวบไว้ด้วยเจตนาไม่ให้เกะกะขวางทางหล่นปรกหน้า สุงุรุสูดหายใจเข้าลึกอย่างคนพยายามอดกลั้น เรียวปากวาดรอยยิ้มอ่อนโยนขัดกับแววตาเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีฟ้าใสเป็นประกายราวผืนทะเลโอกินาว่าใต้แสงแดดจัดจ้าของหน้าร้อน
"ซาโตรุ อย่ามือซนได้ไหม"
แต่อย่างโกะโจ ซาโตรุมีหรือจะยอมฟังง่าย ๆ ถึงจะยอมลดมือจากท้ายทอยเขาโดยที่สีหน้าและสายตาไม่มีความเปลี่ยนแปลง หากนั่นก็ไม่ได้แปลว่าจะหยุดอยู่เฉย ซาโตรุยังลากปลายนิ้วไล้หลังลำคอลงไปตามแนวกระดูก ก่อนกดเล็บขูดผิวเมื่อไปถึงสะบักแล้วเอนตัวเข้าแนบศีรษะชิด ริมฝีปากอุ่นเฉียดผ่านใบหูทุกจังหวะที่ขยับเอ่ยถ้อยคำ
"ถ้าสุงุรุไม่อยากให้ฉันซนก็ดัดนิสัยฉันสิ"
อ้อ ท้าทายเหรอ
ได้
—