Work Text:
พื้นกระเบื้องห้องน้ำแห้งและเย็นเฉียบอย่างกับทำด้วยน้ำแข็งเมื่อแรกย่างปลายนิ้วเท้าแตะมันก่อนทั้งฝ่าเท้าจะตามลงไป แต่ละก้าวที่เคลื่อนเข้าใกล้เป้าหมายช้าเชื่องด้วยน้ำหนักจากการพิจารณาสถานการณ์ เบื้องหน้าเขามีโกะโจ ซาโตรุนั่งเหม่อลอยอยู่ ทั้งเนื้อตัวไม่มีการปกปิดแม้สักส่วน สองขายกพับขึ้นให้เจ้าตัวได้ใช้วางแขน เส้นผมสีขาวสว่างราวปุยเมฆมีฝุ่นดินและคราบเลือดเกรอะกรังเป็นหย่อม ใบหน้าส่วนที่เส้นผมไม่ได้ปรกบังก็ด้วย สุงุรุเก็บรายละเอียดเหล่านั้นบันทึกลงในใจ ย่อตัวลงหาอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง
"ซาโตรุ" เขาเอ่ยทักด้วยเสียงเบากว่าระดับที่ใช้พูดปกติเล็กน้อย ไม่ได้คาดหวังถึงการตอบกลับใด ๆ และเป็นไปดังคาด เจ้าของชื่อไม่นึกอยากขานรับแม้จะรับรู้การมาถึงของเขาแล้ว ซาโตรุยังคงไม่ขยับเขยื้อน หากไม่มีเสียงหายใจให้ได้ยิน ไม่ได้เห็นเปลือกตาขยับเป็นครั้งคราว คงเข้าใจผิดว่าที่อยู่ตรงนี้เป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบอันไร้ซึ่งชีวิตและจิตวิญญาณ
ทั้งที่มองตรงอยู่ แต่ม่านตาสีฟ้ากระจ่างนั่นก็ไม่สะท้อนภาพสิ่งใด เหมือนเป็นเพียงกระจกที่ขึ้นฝ้าขุ่นมัว สุงุรุสำรวจมันเงียบ ๆ การปฏิบัติภารกิจที่เพิ่งสิ้นสุดลงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนทิ้งความหน่ายเหนื่อยเป็นน้ำหนักหน่วงร่างกายให้อ่อนล้า เชิ้ตขาวชุ่มเหงื่อลู่แนบร่างกาย อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจตอนที่เอนตัวพิงผนังแล้วหลับตา
เวลาดำเนินต่อไปนานเท่าไรก็ไม่มีใครใส่ใจ อาจนับชั่วโมง อาจยังไม่เต็มนาทีดี ภายในห้องน้ำเล็กแคบสำหรับใช้ส่วนตัวคนเดียวมีเพียงเสียงหายใจแผ่ว ๆ จากคนสองคน
พื้นห้องน้ำยังคงเย็นจัด แต่เมื่อวางมือลงไปความอบอุ่นจากมือก็ถ่ายผ่านลงไปหามันเช่นเดียวกับที่ความเย็นของกระเบื้องถ่ายผ่านกลับหาฝ่ามือ
สุงุรุลืมตาขึ้นตอบสนองต่อเสียงที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของคนข้างตัว เขามองตามนิ้วเรียวยาวของซาโตรุคว้าเสื้อตนเองไปขยำแน่นจนกระดุมแทบหลุดแล้วปล่อย ทิ้งรอยยับเปื้อนสีแดงคล้ำเอาไว้
"อาบน้ำด้วยกันสิ สุงุรุ"
ไม่ใช่คำเชิญชวน ไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง เจตนานั้นแสดงตัวชัดบนนัยน์ตาของผู้พูดที่ตวัดมาหา หากเป็นเวลาอื่นเขาคงแค่นหัวเราะแล้วตอบอะไรสักอย่างกลับไปในเชิงยั่วประสาท ทว่าเวลานี้ทั้งหมดที่เกะโท สุงุรุคิดว่าตนเองควรกระทำมีเพียงแค่น้อมรับคำบัญชาแต่โดยดีเท่านั้นเอง
—