Work Text:
เหมือนเขาตกลงในเขตอาคมของเกะโท สุงุรุโดยไม่รู้ตัว แวดล้อมโดยรอบเลือนจากประสาทรับภาพ กระทั่งจอของเครื่องเกมเพลย์ที่เล่นจนถึงเมื่อครู่ก็หมดความน่าสนใจลงเมื่อเขาหันศีรษะไปทางขวามือ หมายจะชักชวนคนกำลังอ่านวรรณกรรมอะไรสักอย่างไปนอกโรงเรียนด้วยข้ออ้างว่าอยากกินขนมทั้งที่ใจจริงต้องการเพียงเวลาสักช่วงที่จะใช้ชีวิตโดยไม่ต้องคำนึงถึงภาระมหาศาลเกินกว่าที่เด็กผู้ชายวัยมัธยมปลายคนหนึ่งจะต้องแบกรับ แต่แล้วทุกถ้อยคำที่ตระเตรียมไว้ก็เหือดลงหายไปในลำคอเมื่อได้เห็นมุมปากของสุงุรุยกขึ้นน้อย ๆ และนัยน์ตาดำขลับเฉกเช่นเดียวกับเรือนผมมัดหลวมของเจ้าตัวนั้นก็วับวาวผิดวิสัยจากปกติที่มักสงวนท่าทีกระทั่งเวลาโกรธ ซาโตรุเอื้อมจับปอยผมยาวส่วนหนึ่งขึ้นทัดหลังใบหูประดับจิวทรงกลมแบนเพื่อไม่ให้มันเป็นอุปสรรคต่อการมอง สุงุรุไม่มีปฏิกิริยาใดต่อการกระทำนั้นของเขา ไม่แม้จะเหลือบตามาหา นิ่งเฉยเสียจนน่าหงุดหงิด หากนั่นไม่อาจเบือนความสนใจเขาจากไปไหนได้ ท้ายที่สุดการต่อสู้ภายในตนเองครั้งนี้จึงจบลงด้วยการยอมศิโรราบ ซาโตรุทิ้งของในมือไว้บนโต๊ะแล้วขยับเข้าไปวางคางเกยหัวไหล่หนาอย่างสงบเสงี่ยม สายตากวาดสำรวจรายละเอียดใบหน้าอีกคนต่อโดยไม่ปิดบัง ผมของสุงุรุยาวขึ้นแล้ว มากกว่าที่เคยบอกว่าชอบ ไม่นานคงตัด สายตาที่กำลังจับจดกับตัวอักษรบนเล่มหนังสือขนาดพอดีมือมีเปลวอารมณ์ลุกโชนอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างใน เร่งให้บางอย่างในตัวปั่นป่วนขึ้นมาตามกัน แต่หากถามความเห็นเขาว่าคิดอย่างไรกับการค้นพบใหม่ คำตอบเดียวที่ให้คงไม่พ้นคำว่างดงาม
คิ้วเรียวกระตุกเมื่อนิ้วแตะกระดาษเปลี่ยนหน้า การขยับเช่นนั้นหาใช่ลัญจกรใด ๆ ทว่าซาโตรุก็รู้สึกว่าเขตอาคมของสุงุรุขยายขอบเขตกว้างออกไปอีกจนสุดลูกตา อย่างกับเป็นขั้วตรงข้ามของพลังไร้ขีดจำกัดที่เขาครอบครอง ณ พื้นที่แห่งนี้ ทุกประสาทสัมผัสของผู้ตกอยู่ในการกักกันอย่างเขาปฏิเสธการรับรู้สิ่งอื่นใดไกลเกินกว่าการดำรงอยู่ของตนเองและชายเบื้องหน้า ที่มองเห็นมีเพียงเกะโท สุงุรุ ที่ลิ้มรสอยู่มีเพียงเศษความหวานจากครีมเค้กที่เพิ่งกินไปก่อนหน้าไม่นาน ที่ได้กลิ่นมีเพียงกลิ่นน้ำยาซักผ้ากรุ่นจากเสื้อยืดขาวที่สุงุรุสวม ที่ได้ยินมีเพียงเสียงชีพจรเต้นในอัตราเร็วที่ทำให้วิงเวียน ดึงสัมปชัญญะออกห่างจากความเป็นจริงไปทุกวินาที
ราวกับกำลังฝันทั้งเปลือกตายังเปิดอยู่
มุมปากของสุงุรุกดลึกลงอีก
ปลายลิ้นแลบออกเลียริมฝีปากเมื่อผลัดหน้านิยายอีกครั้ง
ซาโตรุจับจ้องติดตามมัน
จะตื่นขึ้นจากห้วงฝันนี้ได้ก็คงด้วย —
—