Work Text:
เผลองับไปซะเต็มแรง ริมฝีปากของยูแทยัง ระหว่างจูบกันเมื่อคืน เพิ่งสังเกตได้เมื่อครู่นี้เองว่ามันทิ้งรอยไว้ชัดขนาดไหน ฮวียองมองจุดสีแดงช้ำบนกลีบปากของคนกำลังพูดรายงานความคืบหน้าของโปรเจคต์ต่อที่ประชุม แล้วก็เผลอจับจดกับมันแทนเนื้อหาบนสไลด์ที่ตั้งใจอ่านมาจนถึงนาทีก่อนโดยไม่รู้ตัว ปากของยูแทยังมีผิวสัมผัสค่อนไปทางแห้งเพราะเจ้าของมันติดนิสัยเลียปากขณะใช้ความคิดและตอนกำลังตั้งใจทำอะไรสักอย่าง เซ็กส์ก็เป็นหนึ่งในนั้น — นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ฮวียองตระหนักถึงมันแต่แรก
"อินเทิร์นคิม คุณเหม่อลอยนะ"
สายตาทุกคู่ในห้องประชุมเหลือบมา ทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจโดยพลัน ฮวียองรีบละล้ำละลักคำขออภัยที่เสียมารยาทพร้อมก้มศีรษะ ใบหน้าเห่อร้อนด้วยความอาย แทยังส่งเสียงสั้น ๆ รับ ไม่ได้ต่อว่าเขาเพิ่ม แต่พรูลมหายใจออกยาว คล้ายจะบอกว่าเหนื่อยหน่ายเสียเต็มประดาก่อนกลับไปพูดอธิบายข้อมูลที่ขึ้นแสดงอยู่บนจอต่อ ปฏิกิริยาเหมือนสต๊าฟคนอื่น ๆ เวลาจำต้องยอมรับเขาไปไว้ในความรับผิดชอบ(อ่าน: ภาระ) เห็นเช่นนั้นแล้วฮวียองก็ตีแก้มตนเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ รีบรวบรวมสมาธิกลับมายังสิ่งที่ควรสนใจในปัจจุบัน ก่อนใครสักคนจะใช้ความเลินเล่อนี้เป็นเหตุผลสนับสนุนไม่ให้เขาผ่านการฝึกงาน
ความตั้งใจของคิมฮวียองเป็นอย่างนั้น เขาอยากเป็นอินเทิร์นที่แม้จะไม่ได้พรั่งพร้อมด้วยความสามารถมากมายอย่างสมบูรณ์แบบแต่ก็ยังมีใครสักคนเห็นศักยภาพในตัวและอยากให้โอกาส
เขาตั้งใจอย่างนั้นจริง ๆ ตอนจับปากกาแน่นเพื่อเตรียมจดข้อมูลที่คิดว่าอาจจำเป็นต่อการเรียนรู้งาน แล้วเงยหน้า กวาดตามองจอ
แล้วทุกอย่างก็กระเด็นกระดอนไปคนละทิศทาง เมื่อสายตาทอดสบกับคนที่มองมาอยู่ก่อน เมื่อเขาตั้งใจจะหลบตา แต่ก็กลับเหลือบเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจอันแยกไม่ออกว่ามาจากงานที่เจ้าตัวเพิ่งนำเสนอ หรือเหตุผลอื่น
ฮวียองยกมือขึ้นกุมหน้าโดยไม่กลัวอีกแล้วว่าใครจะตั้งคำถามหรือคิดยังไง เพราะสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือเขาต้องห้ามตัวเองไม่ให้โพล่งออกไปใส่หน้ายูแทยังว่า ผมอยากกัดปากคุณอีกครั้งชะมัดเลย
—