Chapter Text
“Huy, Yeollito. Pahinga ka nga muna. Nag aalala na kami sa’yo uy, baka mumultuhin kami ni Baekhyun kasi ‘di ka namin inaalagaan ng maayos.” Salita ni Sehun sa kaibigan niya.
Kahit wala nang tatrabahuin, humahanap pa rin ito ng mapagkaka abalahan niya. Kaya dahil sa grabeng puyat, kitang kita mo na ang eyebags at pagod sa mukha nito.
Tumawa ng pagak si Chanyeol sabay iling. “Hindi. Okay lang talaga ako, Se. Tsaka malapit na ‘tong matapos.”
Tiningnan niya ng mariin si Chanyeol.
“Tigas ng ulo mo ah. Edi sige. Tatawagin ko nalang Maxine para siya na ang—”
Biglang napatayo at pinatay ang laptop itong si Chanyeol. Napatawa naman ang kaibigan. Ito talaga yung isa sa makakapagpukaw kay Chanyeol. Napaka easy.
“Yawa ka talaga, Se. Kahit kailan.”
“Tinutulungan lang naman kita. Nag alala lang.”
Umiling siya at pinakyuhan si Sehun kaya tumawa naman ito ulit dahil sa ginawa niya.
He rolled his eyes tsaka tiningnan ang orasan sa kanyang opisina. Alas dose na pala. Hindi niya napansin ang oras dahil sa pagtatrabaho niya na walang hinto. Wala naman siyang pake to be honest, sadyang nandito lang si Sehun para istorbohin siya.
May project kasi siyang tinapos at gusto niya na naka arrange at maintindihan niya ng maayos. Ang gagong architect na kaibigan niyang si Minseok kasi na binonggahan masyado ang design ng building kaya inaassure lang niya.
Tapos na magligpit ng kanyang mga gamit si Chanyeol nang biglang magsalita ang kasama.
“Huwag mong kalimutan na samahan manlang si Maxine sa mga wedding preparation nyo. Hindi lang siya ang ikakasal, Chanyeol. Ikaw rin.”
Napahinto siya.
Oo nga.
Ikakasal na pala siya.
Ito ang isa sa mga dahilan kung bakit siya ganito.
Hindi pa kasi siya ready. At tsaka, tama ba yung magpapakasal ka sa taong hindi mo naman mahal? Napaka bobo naman nun. Masasaktan yung tao kapag ganyan.
Hindi niya maiwasan na maguilty minsan. Sabi kasi niya sa sarili, naka move on na sya. Pero bakit kapag umuuwi siya sa bahay nila ay mapapaisip siya kung ano kaya kapag 𝒔𝒊𝒚𝒂 ang sumalubong sa kanya upang yakapin at halikan siya?
Hinilot niya ang kanyang noo. Hindi niya alam kung paano niya malimutan ang lahat.
“Alam ko. Sinasamahan ko kaya siya.” Sabi ni Chanyeol.
Napataas naman ng kilay si Sehun. “Talaga?”
Tiningnan niya ito na may pagdududa. Gago ba ‘tong kaibigan niya? Paanong hindi siya sumasama sa mga wedding preparation nila?
“Oh sige nga. Ano motif ng wedding nyo?”
He scoffed. Syempre alam nya ‘yan. Majority kasi sa mga pumipili ng ganyan ay ang mga babae kaya sure siya na red ang motif. Paboritong kulay kasi ito ni Maxine.
“Color red.” Puno pa ng confidence ang boses niya.
Kaya nung biglang tumawa si Sehun ay napa kunot siya ng noo. May mali ba sa sinasabi niya?
“Tanga. Anong color red? Color peach yun Chanyeol, gago ka talaga.” Sabi niya sabay iling. “Wala kang pag-asa bro. Lagot ka sa mama mo.”
Tumigil siya sa pag galaw habang tiningnan si Sehun. Color peach pala yun?
Mukhang hindi niya nga alam.
Siguro na outdated lang siya? Or wala talaga siyang pake?
“Tumahimik ka nga. Kailangan ba talaga na nandon ako eh siya lang naman ang pili ng pili, hindi manlang ako binibigyan ng chance para pumili don. Ano ba ako sa tingin niya? Statwa? Gago.”
Pinandilatan naman siya ni Sehun. “Siya lang ang pili ng pili kasi wala ka namang pake. Puro ka lang tango tsaka oo kaya sinusunod naman niya.” Salita niya. “Gumagawa ka pa talaga ng issue siraulo ka.”
Ito talaga ang kinalabasan kapag hindi pa naka move on. Walang pake sa lahat. Sa pag-ibig, wala ng pake. Ang resulta kapag nagmahal ka ng sobra na minsan ay nakalimutan mo na ang sarili mo na mahalin. Attached masyado. Kaya ang hirap mag let go.
Kinabukasan, sinamahan niya talaga. Nakita niya si Maxine na papalapit sa kanya. Naka floral dress ito na bumagay naman sa wavy blonde hair niya.
Kung hindi lang siya gago, mamahalin niya ito.
Kitang kita mo ang kinang at excitment sa mukha nito dahil sasamahan sya ni Chanyeol. “Hi, Chanyeol.” Bati niya na mukhang nahihiya pa.
May biglang kumurot sa tagiliran niya, si Jeonghan. Dahil dun, pilit siyang ngumiti. “Hi, langga.”
“Naks, ibang pangalan ah. Si Chanyeol lang ba ang pwede tumawag sa’yo nyan?” Biglang salita ni Lisa na nasa likuran pala ni Maxine.
He furrowed his eyebrows, ‘yan lang naman ‘yung sinabi niya kasi ‘yun yung unang lumabas sa bibig niya. Pati ba naman ‘yan may malisya?
Umiling siya.
“Shut up nga Lisa, ano ba. Umalis ka na nga. Wala kang ma help dito.”
Tumawa naman yung kaibigan niya. Tiningnan lang ni Chanyeol ang dalawa. “Sige na nga.” Sabi nito pero bigla siyang tinawag nito “Chanyeol!”
Tinaasan niya ito ng kilay kaya ningitian siya ni Lisa. “Congrats pala in advance sa wedding nyo ha? Good luck!” Masayang sabi niya sabay salute pa at umalis na.
Bumuntong hininga siya. Buti pa yung kaibigan ng bride, masaya. Eh yung groom? Ewan. Hindi niya alam.
“Oh kiss lola, Yuan! Oh next, kiss lolo! Ayan!” Taeyeon said habang masayang tinitingnan ang bata na humahalik sa kanyang lolo at lola.
Sakto naman na dumating si Chanyeol at Maxine na galing sa simbahan. Chinicheck ang mga decorations at iba pang kagamitan na kailangan para sa kasal nila. Nakita nila na masayang masaya ang baby niya.
Baby nilang dalawa.
Ito yung reason kung bakit kailangan nilang magpakasal. Both of their relatives hindi gusto na may apo na pero hindi pa sila kasal. He didn't know how it happened. Ang alam lang niya ay nagpaka lasing siya sa isang bar at biglang nakita niya si Maxine. Inalalayan siya nito para umuwi ngunit dahil sa impluwensya ng alak, hindi napigilan ang libido ni Chanyeol at gumawa sila ng milagro.
“Daddy!” Biglang sigaw ng bata habang naka grabby hands ito, sign na gusto nitong magpakarga. Ngumiti siya, ang cute at manang mana talaga sa kanya. Nilapitan ni Chanyeol si Yuan at binuhat. Hinalikan naman siya nito sa pisngi at tumago sa leeg niya.
Hinalikan niya ang noo at hinimas nito. “Na miss mo si daddy?" Paglalambing niya.
Naramdaman naman niya na tumango ito. “Very much! Yuan miss daddy so bad.” Nag whine pa ito. Kaya tumawa siya ng mahina at niyakap ng napakahigpit habang hinehele ang bata.
Si Maxine naman ay lumapit sa kanilang dalawa. “Yuan, mommy misses you too. Didn't you miss me?”
Nilingian siya nito at tiningnan saglit. Tumango ito at ngumiti. “Yeah... of course! Miss you mommy!” Salita ni Yuan tsaka diretsong sumubsob ulit sa leeg ni Chanyeol.
Chanyeol sighed. He didn't know why Yuan wasn't being closed with Maxine. Palagi nalang itong dumidikit sa kanya at hindi sa mommy niya. Even his friends nabantayan ito. Like ngayon pa nila nakita na hindi close ang mama at anak sa isa’t isa.
Si Maxine ang nag luwal ng bata pero mukhang sinorrogate lang niya. Biro iyan ni Jeonghan sa kaniya.
Pero of course, hindi siya naniwala diyan. Nandiyan siya nung nanganak si Maxine pero wala nga lang siya sa tabi nito. Nasa labas siya ng room noon. Gusto man niyang pumunta doon pero tinitigilan siya ng mama nito. He didn't know why. Hindi rin siya nagtaka.
Ningitian lang siya ni Maxine ng malungkot at hinimas himas nito ang noo ni Yuan. “I'll prepare for the dinner nalang.” Salita niya.
Tumango si Chanyeol. “Okay. Baby, anong gusto mo for dinner?” Tanong niya sa bata.
“Hmm. I want daddy's favorite!” Sabi nito na parang naexcite pa. Tumawa siya ganoon rin ang lola at lolo nila. Si Taeyeon ay ngumiti lang sabay tayo para kunin si Yuan sa bisig ni Chanyeol. Alam niyang pagod ito hindi lang kanina, pati rin sa trabaho.
“Akin na muna si Yuan. Tulog ka muna saglit, gigisingin ka namin kapag luto na yung hapunan.” Usal ni Taeyeon.
Tumango siya sabay pikit saglit. Ninanamnam ang init na nanggaling sa kanyang anak. Ito lang talaga ang makakawala ng stress niya. Ang pagyakap kay Yuan.
“Paps, Mama, tulog muna ako saglit.” Paalam niya sa lolo at lola niya.
“Oh siya sige. Gaganda talaga ang tulog mo ngayon kasi ipinagluluto ka pa ng magiging asawa mo.” Pabirong sabi ng lolo niya.
Tinawanan naman niya ito at nagpaalam. Hindi siya nagsalita. Kasi ni isa man lang na kilig ay wala siyang naramdaman. Aware naman siya. Kaya nga siya takot magpakasal.
Ano bang ganap ng mundo ngayon at may forced marriage pa palang nangyayari?
“Good morning sir! How can I help you?” Ito ang una niyang nadatnan sa paaralan ni Yuan.
Ngumiti siya. “Hinahatid ko lang anak ko.” Sabi ni Chanyeol at tiningnan si Yuan na naka kapit sa kamay niya.
Naka suot ito ng blue polo shirt na sinabayan ng blue jeans. Simple lang pero ang cute tingnan. Siya yung nag decide kung ano ang susuotin ni Yuan at naganahan naman yung bata. Basta si Daddy raw ang magbihis sa kanya, magiging pogi siya.
“Ang cute ng anak niyo sir! Mana sa Daddy!” Masayang sambat ng lalake. Halatang teacher ito dahil sa I.D nito na nakasabit sa leeg niya. Nakangiti pa ito ng maloko.
Jongdae Kim ang pangalan. Hindi niya alam kung ano ang iniimply ng taong ito. Naglalandi ba ‘to sa kanya?
He just nodded and smiled. “Thanks.”
He crouched down saglit para magkalevel sila ni Yuan. Hinawakan ni Chanyeol ang ulo nito sabay halik sa noo. “Kita tayo mamaya okay? Always remember na maging mabait at ‘wag matigas ang ulo. I love you always bub, so much.” Habilin niya kay Yuan.
Masayang tumango si Yuan, lumabas tuloy yung dimples nito. “I love you too Daddy! I’ll always remember your mga habilin!” Salita ng bata tsaka yumakap ito sa kanya.
Tumawa si Chanyeol at hinagkan ulit ang anak. Mga ilang minuto rin ang nakalipas ay tumayo na sya at pinalapit sa teacher si Yuan para siya na ang gumabay nito.
“Bye bye, Daddy!” His son waved at him cutely.
Nagwave naman siya at ginantihan ng malaking ngiti si Yuan bago siya umalis.
“Kaya siguro ang malas ko ngayon kasi nakita ko pagmumukha mo.”
Tumawa ng malakas ang isang kasamahan na naka long sleeve polo na puti with matching black na slocks. May dala pa itong kape. Take note, pang apat na kape na nyan ngayong araw.
“Bakit ba ko nasali dyan ha?”
“Believe it or not bro, nagdala talaga ako ng ballpen pero biglang nawala. Anong gagamitin ko pangsulat sa number niya? Tite ko?”
“Pota, ambastos mo. Tumahimik ka nga.” Suwestiyon ng kaibigan niya na nakaupo habang kumakain ng tinapay.
Problemado talaga ang isa dahil kanina. May nakita kasi siyang lalake at sa tingin niya, yun na yung destiny niya. Maganda, maputi, cute, tsaka approachable pa. Naisip na nga niya kung anong motif ng kasal nila kahit hindi pa niya ito kilala. Landi diba?
Ang kaso nga lang, nung nagtanong na siya sa number nito, wala siyang ballpen. Hanap lang siya ng hanap pero wala talaga. Pota, magkakajowa na sana siya, nagka arberya pa.
“Tanggapin mo na lang kase na tatanda kang binatang pangit.”
The other one scoffed. “Puta ka? I’d rather kill myself than that happens. Tsaka hello? Andaming babaeng aligaga saken dyan.”
Parang naeskandalo ang nakaupo dahil sa narinig niya. Ang feelingero ng taong ‘to a, kala mo kung sinong gwapo. “Anong babaeng aligaga sa’yo? Birhen ka pa nga.”
Babatukan na sana niya ito nang biglang may nagsalita. “Umagang umaga nagmumura na kayo. Wala ba kayong konsensya?” Salita ng bagong dating, si Chanyeol.
Napatayo naman ang isa sabay pagpag sa ibaba niya dahil may mga crumbs ng tinapay na nakadikit. Ang nakatayo ay napa lean lang sa dingding, hinihilot ang sentido.
“Makapagsalita parang hindi makasalanan a. Maka Diyos ka?”
Mabilis pa sa kotse lumingi si Chanyeol sa kanya, galit na rin itong tumingin sa kanya. “Fuck you.”
Ngumiti si Jongin ng nakakaloko. “Oh kita mo na. Walang preno talaga ’yang bibig mo.”
Hindi nalang niya ito pinansin at binaling ang sarili kay Jhonny na nakaupo pa rin, todo nguya sa tinapay na pinapabili niya sa kanila nung papunta pa lamang niya dito sa opisina.
Agad nyang tiningnan ang malaki laking paper bag. Nag aassure kung may laman pa ba. Palamunin pa naman ‘tong isa.
He sighed.
May anim na monay pa.
“Isa pa ang nakain ko nyan, ‘wag mokong gawing patay gutom.” Salita ni Jhonny sabay sip ng coffee niya. Umiling si Chanyeol, kumuha siya ng isa sabay upo narin. Magkaharap na sila ng kaibigan niya.
“Si Yuan, kamusta?” Pangangamusta ni Jongin, palapit ito sa kanila at kumuha narin ng isang monay.
Kumagat siya ng maliit and then he sighed. Buti pa ang kinain niyang tinapay mainit pa, pero yung lovelife niya? Mas malamig pa sa frozen meat na pinaref niya.
Ngumiti si Chanyeol. Kapag naaalala niya ang bata ay gumagaan yung kalooban niya. “Okay lang. Wala namang problema.” Sabi niya.
Ngumiti si Jongin at tumango naman si Jhonny. “It’s good. Let him visit here sometimes, na miss ko yung kakulitan ng batang ‘yun.”
Nag hum lang si Chanyeol. Si Jongin naman ay napa buntong hininga nanaman kaya lumingi silang dalawa sa kaibigan nila. Umiling lang si Jhonny habang si Chanyeol ay na confused. May na miss ba siyang chika?
“May nangyari ba?” Tanong niya. Bumuntong hininga ulit ang kasama kaya nairita si Jhonny. “Putangina ambaho ng hininga mo Jongin. Tumigil ka nga.” He deadpanned.
Parang nandiri si Jongin habang nakatingin siya sa kanya. Kanina pa itong mokong na ‘to a. “Hindi kase, ano ba Jhonny. Nasayangan lang talaga ako.”
Ngumiti si Chanyeol. Alam na niya kung anong problema ng sadboy na ‘to. Lalake nanaman. Hindi na nakakagulat. They were used to this.
“Pangalan?” Chanyeol asked. Baka kasi alam niya.
Lumingi si Jongin sa kanya. “Kyungsoo. Do Kyungsoo.”
Napa snort si Jhonny sabay iling, si Chanyeol naman ay tumawa.
“Bakit ka tumatawa?”
“Wala lang, alam ko yung tao.”
Parang naging bolt man si Jongin dahil sa bilis na paglapit niya kay Chanyeol. “Alam mo kung sino yun?” Na e-excite niyang tanong.
Tinanguan lang ito ng kaibigan niya.
“Buti naman kasi muntikan na niyang nagamit ang tite niya para maisulat ang number kanina.”
Natatawang tumingin si Chanyeol kay Johnny, and other just shrugged.
“I know him. Kyungsoo is Baekhyun’s bestfriend kaya nagkakilala kami. He’s our new finance department assistant though.”
Ang sagot lang ni Jongin ay ‘aah’ lang. Special mention kasi ang isa kaya kahit naeexcite, nire-relax niya ang sarili.
Him and Johnny felt Chanyeol’s longingness for Baekhyun. Parang naging dim ang ang paligid at nawalan ng enerhiya. But his friends doesn't want that. It's been 3 years since he left and they want their bestfriend to move on. Plus, he's going to married. Napakadelikado kung sakali na ganyan si Chanyeol. He's like been trapped in Baekhyun and his’ memories that he cannot let go.
Johnny patted Chanyeol’s shoulders, as if saying to him na magiging okay siya at naintindihan siya nito.
He smiled, assuring them that he's fine.
- - - -
Everything was good as they prepared for their wedding. From small to big details, inasikaso at inaassure na naka settle na ang lahat. They want Chanyeol and Maxine’s wedding beautiful and perfect. Of course, his parent’s sophisticated and well professional friends are invited so dapat lang talaga na bonggahan yung wedding.
Maybe nga their wedding costs millions dahil damit palang ng bride kalahating milyon na ang presyo. Nabahala nga si Chanyeol sa suit na baka mapunit o masira kung susuotin na niya.
Wala kaya siyang pangbayad.
Maxine seems happy and excited, and because of that he’s happy too. (scripted ba ito o hindi). Ina-anticipate na niya ito kung tatanungin siya, sinasamahan siyang pumili ng mga flowers, restaurant na kukuhain nila ng pagkain, pagpipili ng principal sponsors, bridesmaid, groomsmen, flower girls, staffs and many more.
He realized na nakakapagod pala magpakasal. Kaya ang iba na bagong kasal ay tumutulog na diretso, hindi na susukob sa asawa.
Unless kung hayok ka na at first time ninyong mag momol.
Chanyeol didn't much think of their honeymoon. He's not excited too. And he somewhat thinks that it's not special anymore because wala na. Nagkapaan na sila e. Nagbigayan na ng v-card.
Noong malayo layo pa ang wedding, wala talaga siyang pake. Ipinabahala lang niya kay Maxine lahat. Pero noong sinabihan na siya ni Sehun at ng pamilya niya ay sinamahan na niya ito. Na guilty sya.
Kaya after a two months, kasal na nila. October twenty to be exact. At first, hindi niya gusto na iyang araw ang date ng wedding. His friends and even his family knows kung bakit. Others tells him na ipa change, and he complied naman. But his family didn't care because they said that naka schedule na at diyan lang na araw ang free sila.
He scoffed when Chanyeol heard their pointless explination. Kasal nga niya ‘to pero hindi siya pweding magdecide.
Potaena.
E sila nalang kaya ang magkasal?
Nakaramdam sya lungkot. May naalala kasi siya kung mag october.
He felt his heart broken again because he suddenly remembered the passed memories na pinilit niyang kalimutan.
October 20, 2015.
That's the day were they make it official.
“𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏.”
𝑷𝒂𝒖𝒘𝒊 𝒔𝒊𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒅𝒂𝒍𝒂𝒘𝒂 𝒈𝒂𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒊𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒂𝒓𝒂𝒍𝒂𝒏. 𝑯𝒂𝒍𝒐𝒔 𝒏𝒂 𝒅𝒓𝒂𝒊𝒏𝒆𝒅 𝒂𝒏𝒈 𝒖𝒕𝒂𝒌 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒔𝒂 𝒓𝒆𝒔𝒆𝒂𝒓𝒄𝒉 𝒂𝒕 𝒔𝒆𝒎𝒆𝒔𝒕𝒆𝒓 𝒆𝒙𝒂𝒎 𝒏𝒊𝒍𝒂. 𝑫𝒂𝒈𝒅𝒂𝒈 𝒎𝒐 𝒑𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒃𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒓𝒂𝒓𝒂𝒎𝒅𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒔𝒂 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒐 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒎𝒂𝒎𝒂𝒚𝒂.
𝑯𝒂𝒃𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒈𝒔𝒆𝒔𝒆𝒍𝒑𝒐𝒏 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒂𝒚 𝒏𝒊𝒍𝒊𝒏𝒈𝒊𝒂𝒏 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒊𝒕𝒐. “𝑯𝒎𝒎?”
𝑻𝒖𝒎𝒊𝒌𝒉𝒊𝒎 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒂𝒈𝒍𝒊𝒕. “𝑷𝒖𝒑𝒖𝒏𝒕𝒂 𝒌𝒂 𝒃𝒂 𝒎𝒂𝒎𝒂𝒚𝒂 𝒔𝒂 𝒃𝒂𝒓𝒂𝒏𝒈𝒂𝒚?”
𝑵𝒂𝒑𝒂𝒕𝒊𝒈𝒊𝒍 𝒊𝒕𝒐 𝒔𝒂 𝒑𝒂𝒈𝒍𝒂𝒍𝒂𝒌𝒂𝒅 𝒌𝒂𝒚𝒂 𝒑𝒂𝒕𝒊 𝒏𝒂𝒓𝒊𝒏 𝒔𝒊𝒚𝒂. 𝑷𝒂𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒈 𝒊𝒔𝒊𝒑 𝒎𝒖𝒏𝒂 𝒊𝒕𝒐 𝒔𝒂𝒈𝒍𝒊𝒕 𝒔𝒂𝒌𝒂 𝒏𝒂𝒈𝒔𝒂𝒍𝒊𝒕𝒂. “𝑩𝒂𝒌𝒂 𝒔𝒊𝒈𝒖𝒓𝒐. 𝑩𝒂𝒌𝒊𝒕?” 𝑵𝒈𝒖𝒎𝒊𝒕𝒊 𝒑𝒂 𝒊𝒕𝒐 𝒌𝒂𝒚 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍.
𝑫𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒅𝒖𝒏, 𝒏𝒂𝒎𝒂𝒎𝒂𝒔𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒌𝒂𝒎𝒂𝒚 𝒂𝒕 𝒅𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒏𝒂 𝒅𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒈𝒂𝒂𝒏𝒐 𝒌𝒂𝒍𝒃𝒊𝒍𝒊𝒔 𝒌𝒖𝒎𝒂𝒃𝒐𝒈 𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒖𝒔𝒐 𝒏𝒊𝒚𝒂. 𝑷𝒖𝒕𝒂, 𝒈𝒂𝒏𝒊𝒕𝒐 𝒃𝒂 𝒕𝒂𝒍𝒂𝒈𝒂 𝒌𝒂𝒑𝒂𝒈 𝒎𝒂𝒉𝒂𝒍 𝒎𝒐 𝒚𝒖𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒐?
“𝑷𝒖𝒏𝒕𝒂 𝒌𝒂 𝒉𝒂? 𝑰𝒍𝒊𝒍𝒊𝒃𝒓𝒆 𝒌𝒊𝒕𝒂 𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒈𝒌𝒂𝒊𝒏 𝒅𝒖𝒏.”
𝑻𝒖𝒎𝒂𝒘𝒂 𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒉𝒊𝒏𝒂 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒔𝒂 𝒔𝒊𝒏𝒂𝒃𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂. 𝑷𝒆𝒓𝒐 𝒏𝒐𝒏𝒆𝒕𝒉𝒆𝒍𝒆𝒔𝒔, 𝒎𝒂𝒔𝒂𝒚𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂.
𝑴𝒂𝒚 𝒔𝒂𝒏𝒈𝒈𝒖𝒏𝒊𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒏𝒈𝒌𝒂𝒃𝒂𝒕𝒂𝒂𝒏 𝒌𝒂𝒔𝒊 𝒔𝒂 𝒃𝒂𝒓𝒂𝒏𝒈𝒂𝒚 𝒏𝒊𝒍𝒂. 𝑰𝒕𝒐 𝒂𝒚 𝒊𝒔𝒂𝒏𝒈 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒃𝒓𝒂𝒔𝒚𝒐𝒏 𝒏𝒂 𝒊𝒌𝒊𝒏𝒂𝒕𝒂𝒘𝒂𝒏 𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝑺𝑲 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒄𝒊𝒍 𝒑𝒂𝒓𝒂 𝒎𝒂𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒂𝒌𝒕𝒊𝒃𝒐 𝒂𝒕 𝒎𝒂𝒌𝒊𝒕𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒍𝒆𝒏𝒕𝒐 𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒌𝒂𝒃𝒂𝒕𝒂𝒂𝒏. 𝑴𝒂𝒚 𝒑𝒂 𝒒𝒖𝒊𝒛 𝒃𝒆𝒆, 𝒑𝒐𝒔𝒕𝒆𝒓 𝒎𝒂𝒌𝒊𝒏𝒈 𝒄𝒐𝒏𝒕𝒆𝒔𝒕, 𝒑𝒂 𝒄𝒐𝒏𝒄𝒆𝒓𝒕 𝒔𝒂 𝒈𝒂𝒃𝒊 𝒂𝒕 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒂𝒏𝒐-𝒂𝒏𝒐 𝒑𝒂 𝒏𝒂 𝒎𝒂𝒌𝒂𝒌𝒂𝒑𝒂𝒈𝒑𝒖𝒌𝒂𝒘 𝒏𝒈 𝒊𝒏𝒕𝒆𝒓𝒆𝒔𝒕 𝒔𝒂 𝒎𝒈𝒂 𝒎𝒖𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒆𝒅𝒂𝒅.
𝑺𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒏𝒂 𝒎𝒂𝒚 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒐 𝒎𝒂𝒎𝒂𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒈𝒂𝒃𝒊 𝒂𝒚 𝒌𝒊𝒏𝒂𝒌𝒂𝒃𝒂𝒉𝒂𝒏. 𝑷𝒂𝒖𝒍𝒊𝒕 𝒖𝒍𝒊𝒕 𝒏𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒓𝒊𝒏𝒂𝒌𝒕𝒊𝒔 𝒂𝒏𝒈 𝒍𝒂𝒉𝒂𝒕 𝒑𝒂𝒓𝒂 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒎𝒂𝒈𝒌𝒂𝒎𝒂𝒍𝒊. 𝑯𝒆 𝒄𝒂𝒏𝒏𝒐𝒕 𝒂𝒇𝒇𝒐𝒓𝒅 𝒏𝒂 𝒎𝒂𝒑𝒂𝒉𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒂 𝒎𝒂𝒓𝒂𝒎𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒐. 𝑨𝒏𝒅 𝒉𝒆 𝒘𝒂𝒏𝒕 𝒉𝒊𝒔 𝒑𝒆𝒓𝒇𝒐𝒓𝒎𝒂𝒏𝒄𝒆 𝒕𝒐 𝒃𝒆 𝒑𝒆𝒓𝒇𝒆𝒄𝒕.
𝑷𝒆𝒓𝒑𝒆𝒌𝒕𝒐𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒐 𝒌𝒂𝒔𝒊 𝒂𝒏𝒈 𝒂𝒂𝒍𝒂𝒚𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂. 𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒅𝒂𝒑𝒂𝒕 𝒍𝒂𝒏𝒈.
“𝑶𝒌𝒂𝒚, 𝒔𝒊𝒈𝒆.” 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒔𝒂𝒊𝒅 𝒘𝒉𝒊𝒍𝒆 𝒔𝒎𝒊𝒍𝒊𝒏𝒈.
𝑵𝒂𝒍𝒊𝒈𝒂𝒍𝒊𝒈 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒐𝒍𝒐𝒐𝒃𝒂𝒏 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒃𝒖𝒕 𝒂𝒕 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒂𝒎𝒆 𝒕𝒊𝒎𝒆 𝒏𝒂𝒕𝒂𝒕𝒂𝒌𝒐𝒕.
𝑷𝒂𝒂𝒏𝒐 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒎𝒂𝒏𝒈𝒚𝒂𝒚𝒂𝒓𝒊 𝒂𝒏𝒈 𝒈𝒖𝒔𝒕𝒐 𝒏𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒏𝒈𝒚𝒂𝒓𝒊? 𝑷𝒂𝒂𝒏𝒐 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒕𝒂𝒍𝒂𝒈𝒂 𝒏𝒂𝒈𝒌𝒂𝒈𝒖𝒔𝒕𝒐 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂? 𝑷𝒂𝒂𝒏𝒐 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒑𝒂𝒍𝒑𝒂𝒌 𝒍𝒂𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒈 𝒑𝒊𝒏𝒂𝒈𝒉𝒂𝒏𝒅𝒂𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂?
𝒀𝒖𝒎𝒖𝒌𝒐 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒕 𝒏𝒂𝒑𝒂𝒃𝒖𝒏𝒕𝒐𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒏𝒊𝒏𝒈𝒂.
𝑯𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒊𝒚𝒐𝒏 𝒌𝒂𝒌𝒂𝒚𝒂𝒏𝒊𝒏 𝒏𝒂 𝒎𝒂𝒈𝒌𝒂𝒕𝒐𝒕𝒐𝒐 𝒍𝒂𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒈 𝒊𝒏𝒊𝒊𝒔𝒊𝒑 𝒏𝒊𝒚𝒂.
𝑫𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒔𝒐𝒃𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒄𝒐𝒏𝒄𝒆𝒏𝒕𝒓𝒂𝒕𝒆 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒔𝒂 𝒊𝒏𝒏𝒆𝒓 𝒄𝒓𝒊𝒔𝒊𝒔 𝒏𝒊𝒚𝒂, 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒎𝒂𝒍𝒂𝒚𝒂𝒏 𝒏𝒂 𝒎𝒂𝒚 𝒉𝒖𝒎𝒂𝒘𝒂𝒌 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒎𝒂𝒚. 𝑵𝒂𝒑𝒂𝒏𝒔𝒊𝒏 𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒖𝒏𝒈 𝒑𝒊𝒏𝒊𝒔𝒊𝒍 𝒊𝒕𝒐 𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒉𝒊𝒏𝒂.
𝑻𝒊𝒏𝒊𝒏𝒈𝒏𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒎𝒂𝒚 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒌𝒂𝒉𝒂𝒘𝒂𝒌 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂 𝒔𝒂𝒌𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒉𝒖𝒎𝒂𝒏𝒈𝒂𝒅.
𝑺𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒑𝒂𝒍𝒂 𝒏𝒂 𝒉𝒂𝒍𝒂𝒕𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒈𝒂𝒍𝒂𝒍𝒂.
𝑵𝒂𝒈𝒌𝒂𝒕𝒊𝒏𝒈𝒊𝒏𝒂𝒏 𝒔𝒊𝒍𝒂. 𝑲𝒊𝒕𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒊𝒕𝒂 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒎𝒂𝒕𝒂 𝒏𝒊𝒕𝒐𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒉𝒊𝒕 𝒑𝒂𝒈𝒐𝒅 𝒏𝒂, 𝒌𝒖𝒎𝒊𝒌𝒊𝒏𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒂 𝒓𝒊𝒏 𝒊𝒕𝒐 𝒂𝒕 𝒏𝒂𝒈𝒃𝒊𝒃𝒊𝒈𝒂𝒚 𝒍𝒊𝒘𝒂𝒏𝒂𝒈 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒈𝒌𝒂𝒕𝒂𝒐. 𝑯𝒆 𝒇𝒆𝒍𝒕 𝒂𝒅𝒐𝒓𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒊𝒏 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏'𝒔 𝒆𝒚𝒆𝒔, 𝒂𝒏𝒅 𝒔𝒐 𝒂𝒓𝒆 𝒉𝒊𝒎.
𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒔𝒎𝒊𝒍𝒆𝒅 𝒔𝒘𝒆𝒆𝒕𝒍𝒚, 𝒂𝒔 𝒊𝒇 𝒂𝒔𝒔𝒖𝒓𝒊𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒎 𝒏𝒂 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒂𝒏𝒐 𝒎𝒂𝒏𝒈 𝒃𝒖𝒎𝒂𝒃𝒂𝒈𝒂𝒃𝒂𝒈 𝒔𝒂 𝒊𝒔𝒊𝒑 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒚 𝒎𝒂𝒈𝒊𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒌𝒂𝒚 𝒂𝒏𝒈 𝒍𝒂𝒉𝒂𝒕.
𝑯𝒆 𝒇𝒆𝒍𝒕 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒊𝒏𝒄𝒆𝒓𝒊𝒕𝒚 𝒊𝒏 𝒉𝒊𝒔 𝒔𝒎𝒊𝒍𝒆.
𝑯𝒊𝒔 𝒃𝒆𝒂𝒖𝒕𝒊𝒇𝒖𝒍 𝒔𝒎𝒊𝒍𝒆.
𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒅𝒖𝒏, 𝒏𝒂𝒘𝒂𝒍𝒂 𝒍𝒂𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒈 𝒑𝒊𝒏𝒂𝒈𝒂𝒂𝒍𝒂𝒉𝒂𝒏𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂.
𝑲𝒂𝒑𝒂𝒈 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒔𝒂𝒎𝒂 𝒏𝒊𝒚𝒂, 𝒎𝒂𝒈𝒊𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒔𝒂𝒚𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒕 𝒎𝒂𝒂𝒚𝒐𝒔 𝒂𝒏𝒈 𝒍𝒂𝒉𝒂𝒕.
𝑷𝒂𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒈𝒖𝒔𝒕𝒐 𝒏𝒈 𝒖𝒎𝒖𝒘𝒊 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍. 𝑺𝒂 𝒌𝒊𝒏𝒂𝒍𝒂𝒃𝒂𝒔𝒂𝒏, 𝒑𝒂𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒄𝒉𝒊𝒍𝒍 𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒕 𝒑𝒂𝒔𝒊𝒎𝒑𝒍𝒆𝒏𝒈 𝒕𝒊𝒏𝒊𝒕𝒊𝒏𝒈𝒏𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒕𝒂𝒐 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒔𝒂 𝒉𝒂𝒓𝒂𝒑𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒍𝒂, 𝒑𝒆𝒓𝒐 𝒔𝒂 𝒌𝒐𝒍𝒐𝒐𝒃-𝒍𝒐𝒐𝒃𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒚 𝒎𝒖𝒌𝒉𝒂𝒏𝒈 𝒍𝒂𝒍𝒂𝒃𝒂𝒔 𝒏𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒖𝒔𝒐 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒍𝒂𝒌𝒂𝒔 𝒂𝒕 𝒌𝒂𝒃𝒊𝒍𝒊𝒔 𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒈𝒑𝒊𝒏𝒕𝒊𝒈 𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒖𝒔𝒐 𝒏𝒊𝒚𝒂.
𝑵𝒂𝒕𝒂𝒕𝒂𝒆 𝒔𝒊𝒚𝒂, 𝒏𝒊𝒊𝒉𝒊 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒑𝒐𝒕𝒂 𝒂𝒏𝒐 𝒃𝒂 𝒕𝒂𝒍𝒂𝒈𝒂?
“𝑯𝒐𝒚 𝒃𝒂𝒍𝒊𝒘. 𝑨𝒚𝒖𝒔𝒊𝒏 𝒎𝒐 𝒏𝒈𝒂 𝒔𝒂𝒓𝒊𝒍𝒊 𝒎𝒐. 𝑴𝒂𝒍𝒂𝒑𝒊𝒕 𝒌𝒂 𝒏𝒂 𝒐, 𝒌𝒂𝒚𝒂 𝒎𝒂𝒈 𝒓𝒆𝒂𝒅𝒚 𝒌𝒂 𝒏𝒂 𝒅𝒊𝒚𝒂𝒏.” 𝑺𝒂𝒍𝒊𝒕𝒂 𝒏𝒊 𝑺𝒆𝒉𝒖𝒏 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒔𝒂 𝒃𝒂𝒄𝒌 𝒔𝒕𝒂𝒈𝒆 𝒅𝒊𝒏.
𝑴𝒂𝒌𝒊𝒌𝒊𝒕𝒂 𝒏𝒊𝒍𝒂 𝒏𝒈 𝒌𝒍𝒂𝒓𝒐 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒕𝒂𝒐 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒌𝒂 𝒄𝒐𝒏𝒄𝒆𝒏𝒕𝒓𝒂𝒕𝒆 𝒌𝒂𝒌𝒂𝒕𝒊𝒏𝒈𝒊𝒏 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒔𝒊𝒏𝒐 𝒎𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒔𝒂 𝒔𝒕𝒂𝒈𝒆 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒈𝒌𝒂𝒌𝒂𝒏𝒕𝒂.
𝑷𝒂𝒓𝒂𝒎𝒊 𝒓𝒂𝒎𝒊 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒕𝒂𝒐, 𝒑𝒆𝒓𝒐 𝒘𝒂𝒍𝒂 𝒑𝒂 𝒓𝒊𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒊𝒔𝒂𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒐 𝒏𝒂 𝒉𝒊𝒉𝒊𝒏𝒕𝒂𝒚 𝒏𝒊𝒚𝒂.
𝑺𝒊𝒏𝒂𝒃𝒊𝒉𝒂𝒏 𝒌𝒂𝒔𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒏𝒂 𝒖𝒖𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒕 𝒎𝒂𝒈𝒕𝒆𝒕𝒆𝒙𝒕 𝒊𝒕𝒐 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒏𝒅𝒊𝒕𝒐 𝒏𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒂 𝒃𝒂𝒓𝒂𝒏𝒈𝒂𝒚.
𝑻𝒐𝒅𝒐 𝒄𝒉𝒆𝒄𝒌 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒂 𝒕𝒆𝒍𝒆𝒑𝒐𝒏𝒐 𝒏𝒊𝒚𝒂. 𝑾𝒂𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒈𝒕𝒆𝒙𝒕. 𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒃𝒂𝒉𝒂𝒍𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂.
𝑷𝒂𝒂𝒏𝒐 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒊𝒕𝒐 𝒑𝒖𝒑𝒖𝒏𝒕𝒂?
“𝑻𝒉𝒂𝒏𝒌 𝒚𝒐𝒖 𝒗𝒆𝒓𝒚 𝒎𝒖𝒄𝒉 𝒇𝒐𝒓 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒘𝒐𝒏𝒅𝒆𝒓𝒇𝒖𝒍𝒍 𝒔𝒐𝒏𝒈! 𝑨𝒚𝒖𝒏 𝒐𝒉! 𝑩𝒊𝒈𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒃𝒖𝒉𝒂𝒚𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒂𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒍𝒐𝒐𝒃𝒂𝒏 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒔𝒂 𝒎𝒂𝒍𝒂𝒎𝒊𝒈 𝒂𝒕 𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏𝒅𝒂𝒏𝒈 𝒃𝒐𝒔𝒆𝒔 𝒏𝒂 𝒂𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒓𝒊𝒏𝒊𝒈. 𝑴𝒂𝒚 𝒑𝒂 𝒄𝒖𝒓𝒍 𝒑𝒂 𝒏𝒈 𝒃𝒐𝒔𝒆𝒔, 𝒑𝒊𝒏𝒂𝒈𝒉𝒂𝒏𝒅𝒂𝒂𝒏 𝒕𝒂𝒍𝒂𝒈𝒂 𝒔𝒊𝒈𝒖𝒓𝒐 𝒏𝒐?”
𝑵𝒂𝒓𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒏𝒊𝒍𝒂 𝒏𝒂 𝒕𝒖𝒎𝒂𝒘𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒂𝒖𝒅𝒊𝒆𝒏𝒄𝒆.
𝑯𝒊𝒏𝒂𝒘𝒂𝒌𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒓𝒊𝒊𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒈𝒊𝒕𝒂𝒓𝒂.
𝑰𝒕𝒐 𝒏𝒂. 𝑺𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒔𝒖𝒔𝒖𝒏𝒐𝒅.
“𝑨𝒏𝒅 𝒏𝒐𝒘, 𝒍𝒆𝒕𝒔 𝒂𝒍𝒍 𝒘𝒆𝒍𝒄𝒐𝒎𝒆! 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝑷𝒂𝒓𝒌 𝒑𝒂𝒓𝒂 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒉𝒂𝒓𝒂𝒏𝒂!”
𝑻𝒉𝒆 𝒂𝒖𝒅𝒊𝒆𝒏𝒄𝒆 𝒂𝒑𝒑𝒍𝒂𝒖𝒅. 𝑷𝒆𝒓𝒐 𝒑𝒂𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒌𝒂𝒅𝒊𝒌𝒊𝒕 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒑𝒂𝒂 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒎𝒂𝒌𝒂𝒈𝒂𝒍𝒂𝒘 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒊𝒏𝒂𝒕𝒂𝒕𝒂𝒚𝒖𝒂𝒏.
𝑴𝒂𝒚 𝒃𝒊𝒈𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒈𝒉𝒂𝒎𝒑𝒂𝒔 𝒔𝒂 𝒃𝒂𝒍𝒊𝒌𝒂𝒕 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒌𝒂𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒃𝒖𝒉𝒂𝒚𝒂𝒏 𝒔𝒊𝒚𝒂. “𝑯𝒐𝒚 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍! 𝑰𝒌𝒂𝒘 𝒏𝒂!” 𝒃𝒖𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒊𝒃𝒊𝒈𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂. 𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒕𝒂𝒓𝒂𝒏𝒕𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒏𝒂𝒑𝒊𝒕 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒈𝒊𝒕𝒂𝒓𝒂 𝒔𝒂 𝒃𝒓𝒂𝒔𝒐 𝒔𝒂𝒃𝒂𝒚 𝒍𝒖𝒎𝒂𝒌𝒂𝒅 𝒑𝒂𝒕𝒖𝒏𝒈𝒐 𝒔𝒂 𝒔𝒕𝒂𝒈𝒆.
𝑴𝒂𝒚 𝒊𝒔𝒂𝒏𝒈 𝒖𝒑𝒖𝒂𝒏 𝒂𝒕 𝒔𝒕𝒂𝒏𝒅 𝒎𝒊𝒄. 𝑼𝒎𝒖𝒑𝒐 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒅𝒐𝒐𝒏. 𝑯𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒈𝒂𝒂𝒏𝒐𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒌𝒊𝒕𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒕𝒂𝒐 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒔𝒂 𝒔𝒐𝒃𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒍𝒊𝒈𝒉𝒕𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒔𝒂 𝒔𝒕𝒂𝒈𝒆 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒌𝒂𝒕𝒖𝒕𝒐𝒌 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂. 𝑷𝒆𝒓𝒐 𝒕𝒐𝒅𝒐 𝒍𝒊𝒏𝒈𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒃𝒂𝒌𝒂 𝒎𝒂𝒉𝒂𝒏𝒂𝒑 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏.
𝑵𝒂𝒑𝒂𝒏𝒔𝒊𝒏 𝒊𝒕𝒐 𝒏𝒈 𝒉𝒐𝒔𝒕 𝒌𝒂𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒈𝒔𝒂𝒍𝒊𝒕𝒂 𝒊𝒕𝒐. “𝑼𝒉, 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍? 𝑴𝒂𝒚 𝒉𝒊𝒏𝒂𝒉𝒂𝒏𝒂𝒑 𝒌𝒂 𝒃𝒂?”
“𝑨𝒉, 𝒔𝒐𝒓𝒓𝒚.” 𝑺𝒂𝒃𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂. “𝑴𝒂𝒚 𝒉𝒊𝒏𝒂𝒉𝒂𝒏𝒂𝒑 𝒍𝒂𝒏𝒈. 𝑷𝒂𝒓𝒂 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒊𝒕𝒐𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒏𝒕𝒂.” 𝑵𝒈𝒖𝒎𝒊𝒕𝒊 𝒔𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒏𝒂𝒑𝒂 𝒂𝒘𝒆 𝒂𝒏𝒈 𝒂𝒖𝒅𝒊𝒆𝒏𝒄𝒆.
“𝑺𝒐, 𝒉𝒊𝒉𝒊𝒏𝒕𝒂𝒚𝒊𝒏 𝒎𝒐 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒕𝒊𝒏–”
“𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍!”
𝑨𝒏𝒈 𝒕𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒏𝒂 𝒚𝒐𝒏.
𝑨𝒍𝒂𝒎 𝒏𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒚𝒖𝒏.
𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒎𝒂𝒃𝒊𝒍𝒊𝒔 𝒏𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒏𝒂𝒏𝒂𝒉𝒂𝒑 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒔𝒂𝒂𝒏 𝒎𝒂𝒏 𝒊𝒕𝒐 𝒏𝒂𝒌𝒂𝒕𝒂𝒚𝒐.
𝑯𝒆 𝒔𝒎𝒊𝒍𝒆𝒅.
𝑯𝒂𝒍𝒂𝒕𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒉𝒊𝒉𝒊𝒏𝒈𝒂𝒍 𝒑𝒂 𝒊𝒕𝒐.
𝑵𝒂𝒈𝒌𝒂𝒕𝒊𝒏𝒈𝒊𝒏𝒂𝒏 𝒔𝒊𝒍𝒂 𝒂𝒕 𝒏𝒂𝒈𝒌𝒂𝒏𝒈𝒊𝒕𝒊𝒂𝒏.
“𝑮𝒐 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍! 𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒎𝒐 𝒚𝒂𝒏!” 𝑺𝒊𝒈𝒂𝒘 𝒏𝒊𝒕𝒐. 𝑵𝒂𝒈 𝒕𝒉𝒖𝒎𝒃𝒔 𝒖𝒑 𝒑𝒂 𝒊𝒕𝒐. 𝑰𝒏𝒂𝒂𝒔𝒔𝒖𝒓𝒆 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒏𝒅𝒊𝒕𝒐 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒕 𝒔𝒖𝒔𝒖𝒑𝒐𝒓𝒕𝒂𝒉𝒂𝒏 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒊𝒕𝒐.
𝑻𝒖𝒎𝒂𝒘𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒉𝒊𝒏𝒂.
𝑩𝒂𝒌𝒊𝒕 𝒃𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒄𝒖𝒕𝒆 𝒏𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏?
𝑯𝒆 𝒊𝒎𝒎𝒆𝒅𝒊𝒂𝒕𝒆𝒍𝒚 𝒔𝒉𝒐𝒐𝒌 𝒉𝒊𝒔 𝒉𝒆𝒂𝒅 𝒂𝒕 𝒕𝒖𝒎𝒊𝒌𝒉𝒊𝒎. “𝑶𝒌𝒂𝒚 𝒏𝒂 𝒑𝒂𝒍𝒂. 𝑵𝒂𝒏𝒅𝒊𝒕𝒐 𝒏𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒆.”
𝑵𝒂𝒑𝒂 ‘𝒂𝒚𝒊𝒆𝒆’ 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒕𝒂𝒐 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒅𝒖𝒏. 𝑳𝒊𝒏𝒊𝒏𝒈𝒊𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒍𝒂 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒌𝒂𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒉𝒊𝒚𝒂 𝒊𝒕𝒐. 𝒀𝒖𝒎𝒖𝒌𝒐 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒈𝒖𝒏𝒊𝒕 𝒌𝒊𝒕𝒂 𝒎𝒐 𝒚𝒖𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒍𝒂𝒌𝒊𝒏𝒈 𝒏𝒈𝒊𝒕𝒊 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒔𝒂 𝒍𝒂𝒃𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂.
𝑲𝒊𝒏𝒂𝒃𝒂𝒉𝒂𝒏 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏. 𝑨𝒏𝒐 𝒌𝒂𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒈𝒂𝒈𝒂𝒘𝒊𝒏 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍?
“𝑨𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒏𝒕𝒂𝒏𝒈 𝒕𝒐 𝒂𝒚 𝒑𝒂𝒓𝒂 𝒔𝒂 𝒕𝒂𝒐𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒈𝒃𝒊𝒃𝒊𝒈𝒂𝒚 𝒔𝒂𝒚𝒂, 𝒍𝒊𝒘𝒂𝒏𝒂𝒈, 𝒂𝒕 𝒑𝒂𝒈 𝒂𝒔𝒂 𝒏𝒈 𝒃𝒖𝒉𝒂𝒚 𝒌𝒐. 𝑯𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒍𝒂𝒎 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒂𝒏𝒐 𝒕𝒐𝒏𝒈 𝒈𝒊𝒏𝒂𝒈𝒂𝒘𝒂 𝒌𝒐, 𝒔𝒖𝒓𝒑𝒓𝒊𝒔𝒆 𝒏𝒈𝒂 𝒅𝒊𝒃𝒂.”
𝑻𝒖𝒎𝒂𝒘𝒂 𝒔𝒊𝒍𝒂.
“𝑺𝒂𝒏𝒂, 𝒎𝒂𝒓𝒂𝒎𝒅𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒎𝒐 𝒂𝒏𝒈 𝒃𝒂𝒘𝒂𝒕 𝒍𝒊𝒓𝒊𝒌𝒐𝒏𝒈 𝒃𝒊𝒃𝒊𝒈𝒌𝒂𝒔𝒊𝒏 𝒌𝒐. 𝑷𝒂𝒓𝒂 𝒔𝒂'𝒚𝒐 𝒕𝒐. 𝑴𝒂𝒌𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒌𝒂.”
𝑯𝒆 𝒄𝒐𝒎𝒑𝒐𝒔𝒆𝒅 𝒉𝒊𝒎𝒔𝒆𝒍𝒇 𝒂𝒏𝒅 𝒆𝒙𝒉𝒂𝒍𝒆𝒅.
“𝒀𝒐𝒖'𝒓𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒐𝒐𝒏 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒈𝒍𝒐𝒘𝒔 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒌𝒚
𝑳𝒊𝒈𝒉𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒖𝒑 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒘𝒉𝒆𝒏 𝒊𝒕'𝒔 𝒃𝒍𝒖𝒆
𝑺𝒕𝒂𝒓𝒔 𝒕𝒉𝒆𝒚 𝒅𝒂𝒏𝒄𝒆, 𝒕𝒉𝒐𝒖𝒈𝒉 𝒍𝒂𝒕𝒆 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒏𝒊𝒈𝒉𝒕
𝑫𝒐𝒏'𝒕 𝒚𝒐𝒖 𝒌𝒏𝒐𝒘 𝒕𝒉𝒆𝒚 𝒅𝒂𝒏𝒄𝒆 𝒋𝒖𝒔𝒕 𝒇𝒐𝒓 𝒚𝒐𝒖?”
𝑨𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒎𝒊𝒈 𝒏𝒈 𝒉𝒂𝒏𝒈𝒊𝒏 𝒂𝒕 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒍𝒂𝒎𝒊𝒏 𝒏𝒂 𝒃𝒐𝒔𝒆𝒔 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒂𝒚 𝒃𝒂𝒈𝒂𝒚 𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒈𝒂𝒚. 𝑴𝒂𝒈𝒂𝒏𝒅𝒂 𝒕𝒂𝒍𝒂𝒈𝒂 𝒕𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒏𝒊𝒕𝒐. 𝑺𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒂𝒚 𝒏𝒈𝒖𝒎𝒊𝒏𝒈𝒊𝒕𝒊 𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒉𝒊𝒕 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒍𝒂𝒎 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒏𝒕𝒂.
“𝑻𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒚𝒐𝒖 𝒂𝒓𝒆, 𝒂𝒃𝒐𝒗𝒆 𝒅𝒂𝒓𝒌𝒆𝒏𝒆𝒅 𝒄𝒍𝒐𝒖𝒅𝒔
𝑺𝒎𝒊𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒂𝒕 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒇𝒓𝒐𝒎 𝒂𝒇𝒂𝒓
𝑾𝒊𝒕𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒕𝒂𝒓𝒔, 𝒚𝒐𝒖 𝒘𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓 𝒂𝒓𝒐𝒖𝒏𝒅
𝑴𝒂𝒚 𝒕𝒉𝒆𝒚 𝒇𝒐𝒍𝒍𝒐𝒘 𝒚𝒐𝒖 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒚𝒐𝒖 𝒂𝒓𝒆.
𝑯𝒆𝒓𝒆 𝑰 𝒂𝒎, 𝒋𝒖𝒔𝒕 𝒂𝒏𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓 𝒃𝒐𝒚
𝑺𝒊𝒏𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒔𝒐𝒏𝒈𝒔 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓𝒔 𝒉𝒂𝒗𝒆 𝒔𝒖𝒏𝒈
𝑻𝒓𝒚 𝒂𝒏𝒅 𝒇𝒊𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒔 𝒕𝒐 𝒆𝒎𝒑𝒍𝒐𝒚
𝑻𝒐 𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓 𝒕𝒉𝒆 𝒈𝒐𝒅𝒅𝒆𝒔𝒔 𝒐𝒇 𝒍𝒐𝒗𝒆”
𝑵𝒂𝒌𝒂𝒕𝒊𝒏𝒈𝒊𝒏 𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒍𝒂𝒈𝒊 𝒔𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒌𝒂𝒚 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏. 𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒑𝒂𝒌𝒊𝒓𝒂𝒎𝒅𝒂𝒎 𝒏𝒊𝒚𝒂, 𝒔𝒊𝒍𝒂 𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒅𝒂𝒍𝒂𝒘𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒐 𝒅𝒊𝒕𝒐.
𝑯𝒆 𝒇𝒆𝒍𝒕 𝒉𝒊𝒔 𝒉𝒆𝒂𝒓𝒕 𝒕𝒉𝒖𝒎𝒑𝒆𝒅 𝒇𝒂𝒔𝒕𝒆𝒓 𝒌𝒂𝒚𝒂 𝒉𝒊𝒏𝒂𝒘𝒂𝒌𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒅𝒊𝒃𝒅𝒊𝒃.
“𝑶𝒉 𝒚𝒐𝒖'𝒗𝒆 𝒈𝒐𝒕 𝒎𝒆 𝒊𝒏 𝒅𝒂𝒛𝒆, 𝒚𝒆𝒂𝒉
𝑵𝒐, 𝒊𝒕'𝒔 𝒏𝒐𝒕 𝒄𝒉𝒊𝒍𝒅𝒊𝒔𝒉 𝒑𝒉𝒂𝒔𝒆
𝒀𝒐𝒖 𝒈𝒂𝒗𝒆 𝒎𝒆 𝒐𝒏𝒆 𝒍𝒐𝒐𝒌 𝒂𝒏𝒅 𝒏𝒐𝒘 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒈𝒆𝒕 𝒎𝒚 𝒎𝒊𝒏𝒅 𝒐𝒇𝒇 𝒚𝒐𝒖
𝑨𝒏𝒅 𝒊𝒕'𝒔 𝒂𝒍𝒍 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒖𝒔𝒆...”
𝑵𝒈𝒖𝒎𝒊𝒕𝒊 𝒔𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂.
“𝑰 𝒔𝒆𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒈𝒂𝒍𝒂𝒙𝒊𝒆𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒏 𝑰 𝒍𝒐𝒐𝒌 𝒊𝒏 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒆𝒚𝒆𝒔
𝑨𝒏𝒅 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒔𝒑𝒆𝒂𝒌, 𝒏𝒐 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒔𝒑𝒆𝒂𝒌 𝒂𝒕 𝒂𝒍𝒍.
𝑰 𝒔𝒘𝒆𝒂𝒓 𝒕𝒐 𝒁𝒆𝒖𝒔, 𝒚𝒐𝒖'𝒓𝒆 𝑨𝒑𝒉𝒓𝒐𝒅𝒊𝒕𝒆 𝒊𝒏 𝒅𝒊𝒔𝒈𝒖𝒊𝒔𝒆
𝑫𝒐𝒏'𝒕 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒌 𝒚𝒐𝒖 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒉𝒊𝒅𝒆 𝒊𝒕 𝒇𝒓𝒐𝒎 𝒎𝒆
𝑵𝒐, 𝑰 𝒏𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒕𝒉𝒐𝒖𝒈𝒉𝒕 𝑰'𝒅 𝒈𝒆𝒕 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒄𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒕𝒐 𝒔𝒐𝒎𝒆𝒐𝒏𝒆 𝒔𝒐 𝒅𝒊𝒗𝒊𝒏𝒆
𝑶𝒉 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒃𝒓𝒆𝒂𝒕𝒉𝒆, 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒃𝒓𝒆𝒂𝒕𝒉𝒆 𝒂𝒕 𝒂𝒍𝒍
𝑨𝒑𝒉𝒓𝒐𝒅𝒊𝒕𝒆, 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒚𝒐𝒖, 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒚𝒐𝒖 𝒑𝒍𝒆𝒂𝒔𝒆 𝒃𝒆 𝒎𝒊𝒏𝒆? 𝑶𝒉
𝑶𝒉, 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒚𝒐𝒖 𝒑𝒍𝒆𝒂𝒔𝒆 𝒃𝒆 𝒎𝒊𝒏𝒆?”
𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏'𝒔 𝒐𝒗𝒆𝒓𝒘𝒉𝒆𝒍𝒆𝒎𝒆𝒅. 𝑴𝒂𝒚 𝒏𝒂𝒃𝒂𝒃𝒂𝒅𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒍𝒖𝒉𝒂 𝒏𝒂 𝒍𝒂𝒍𝒂𝒃𝒂𝒔 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒎𝒂𝒕𝒂.
𝑷𝒂𝒓𝒂 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂 𝒃𝒂 𝒊𝒕𝒐𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒏𝒕𝒂?
“𝑯𝒆𝒓𝒆 𝒚𝒐𝒖 𝒂𝒓𝒆, 𝑰'𝒗𝒆 𝒘𝒂𝒊𝒕𝒆𝒅 𝒇𝒐𝒓 𝒔𝒐 𝒍𝒐𝒏𝒈
𝑯𝒐𝒑𝒊𝒏𝒈 𝒚𝒐𝒖 𝒘𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒔𝒊𝒕 𝒅𝒐𝒘𝒏 𝒂𝒏𝒅 𝒔𝒕𝒂𝒚
'𝑪𝒂𝒖𝒔𝒆 𝒘𝒊𝒕𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒕𝒂𝒓𝒔, 𝑰'𝒗𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒏𝒄𝒊𝒏𝒈 𝒂𝒍𝒐𝒏𝒈
𝑳𝒊𝒌𝒆 𝒂 𝒇𝒐𝒐𝒍, 𝒔𝒐 𝒚𝒐𝒖'𝒅 𝒍𝒐𝒐𝒌 𝒎𝒚 𝒘𝒂𝒚
𝑶𝒉, 𝒚𝒐𝒖'𝒗𝒆 𝒈𝒐𝒕 𝒎𝒆 𝒊𝒏 𝒅𝒂𝒛𝒆, 𝒚𝒆𝒂𝒉
𝑵𝒐 𝒊𝒕'𝒔 𝒂𝒏𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓 𝒑𝒉𝒂𝒔𝒆
𝒀𝒐𝒖 𝒈𝒂𝒗𝒆 𝒎𝒆 𝒐𝒏𝒆 𝒍𝒐𝒐𝒌 𝒂𝒏𝒅 𝒏𝒐𝒘 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒈𝒆𝒕 𝒎𝒚 𝒎𝒊𝒏𝒅 𝒐𝒇𝒇 𝒐𝒇 𝒚𝒐𝒖
𝑨𝒏𝒅 𝒊𝒕'𝒔 𝒂𝒍𝒍 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒖𝒔𝒆..
𝑰 𝒔𝒆𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒈𝒂𝒍𝒂𝒙𝒊𝒆𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒏 𝑰 𝒍𝒐𝒐𝒌 𝒊𝒏 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒆𝒚𝒆𝒔
𝑨𝒏𝒅 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒔𝒑𝒆𝒂𝒌, 𝒏𝒐 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒔𝒑𝒆𝒂𝒌 𝒂𝒕 𝒂𝒍𝒍.
𝑰 𝒔𝒘𝒆𝒂𝒓 𝒕𝒐 𝒁𝒆𝒖𝒔, 𝒚𝒐𝒖'𝒓𝒆 𝑨𝒑𝒉𝒓𝒐𝒅𝒊𝒕𝒆 𝒊𝒏 𝒅𝒊𝒔𝒈𝒊𝒖𝒔𝒆
𝑫𝒐𝒏'𝒕 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒌 𝒚𝒐𝒖 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒉𝒊𝒅𝒆 𝒊𝒕 𝒇𝒓𝒐𝒎 𝒎𝒆
𝑵𝒐, 𝑰 𝒏𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒕𝒉𝒐𝒖𝒈𝒉𝒕 𝑰'𝒅 𝒈𝒆𝒕 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒄𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒕𝒐 𝒔𝒐𝒎𝒆𝒐𝒏𝒆 𝒔𝒐 𝒅𝒊𝒗𝒊𝒏𝒆
𝑶𝒉 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒃𝒓𝒆𝒂𝒕𝒉𝒆, 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒃𝒓𝒆𝒂𝒕𝒉𝒆 𝒂𝒕 𝒂𝒍𝒍
𝑨𝒑𝒉𝒓𝒐𝒅𝒊𝒕𝒆, 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒚𝒐𝒖, 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒚𝒐𝒖 𝒑𝒍𝒆𝒂𝒔𝒆 𝒃𝒆 𝒎𝒊𝒏𝒆? 𝑶𝒉.....”
𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒔𝒖𝒅𝒅𝒆𝒏𝒍𝒚 𝒔𝒕𝒐𝒑𝒑𝒆𝒅. 𝑯𝒆 𝒔𝒕𝒂𝒓𝒆𝒅 𝒂𝒕 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒘𝒉𝒐’𝒔 𝒔𝒎𝒊𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒂𝒍𝒕𝒉𝒐𝒖𝒈𝒉 𝒑𝒂𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒖𝒎𝒊𝒌𝒊𝒏𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒊𝒏𝒂𝒏𝒈 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒎𝒂𝒕𝒂 𝒏𝒊𝒕𝒐, 𝒎𝒖𝒌𝒉𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒍𝒖𝒍𝒖𝒉𝒂.
“𝑪𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒚𝒐𝒖 𝒑𝒍𝒆𝒂𝒔𝒆 𝒃𝒆 𝒎𝒊𝒏𝒆?”
𝑷𝒖𝒎𝒂𝒍𝒂𝒌𝒑𝒂𝒌 𝒂𝒏𝒈 𝒍𝒂𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒕𝒂𝒐. 𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒈𝒑𝒂𝒔𝒂𝒍𝒂𝒎𝒂𝒕 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒕 𝒊𝒌𝒊𝒏𝒂𝒍𝒂𝒔 𝒂𝒏𝒈 𝒈𝒊𝒕𝒂𝒓𝒂 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒕𝒂𝒘𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂.
𝑩𝒂𝒃𝒂𝒍𝒊𝒌 𝒏𝒂 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒂 𝒃𝒂𝒄𝒌𝒔𝒕𝒂𝒈𝒆, 𝒑𝒆𝒓𝒐 𝒏𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒌𝒊𝒕𝒂 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒏𝒂 𝒖𝒎𝒊𝒊𝒚𝒂𝒌 𝒂𝒕 𝒕𝒖𝒎𝒂𝒏𝒈𝒐 𝒕𝒂𝒏𝒈𝒐 𝒂𝒚 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒏𝒂 𝒔𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒈 𝒑𝒂𝒍𝒊𝒑𝒂𝒔 𝒏𝒈 𝒐𝒓𝒂𝒔 𝒂𝒕 𝒑𝒊𝒏𝒖𝒏𝒕𝒂𝒉𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒊𝒕𝒐 𝒂𝒈𝒂𝒅.
𝑵𝒂 𝒐𝒗𝒆𝒓𝒘𝒉𝒆𝒍𝒎𝒆𝒅 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒂 𝒏𝒂𝒏𝒈𝒂𝒚𝒂𝒓𝒊.
𝑺𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒂𝒚 𝒏𝒂𝒏𝒈𝒊𝒏𝒈𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒏𝒂 𝒏𝒈𝒖𝒎𝒊𝒕𝒊. 𝑲𝒊𝒏𝒊𝒌𝒊𝒍𝒊𝒈. 𝑨𝒍𝒂𝒎 𝒌𝒂𝒔𝒊 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒌𝒖𝒏𝒈 𝒂𝒏𝒐 𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒊𝒏𝒂𝒑𝒂𝒉𝒊𝒘𝒂𝒕𝒊𝒈 𝒏𝒈 𝒍𝒂𝒍𝒂𝒌𝒊.
𝑨𝒏𝒅 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒉𝒂𝒑𝒑𝒊𝒍𝒚 𝒂𝒏𝒔𝒘𝒆𝒓𝒆𝒅 𝒊𝒕.
𝑾𝒉𝒊𝒍𝒆 𝒑𝒆𝒐𝒑𝒍𝒆 𝒂𝒓𝒆 𝒘𝒂𝒕𝒄𝒉𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒆𝒎, 𝒕𝒆𝒂𝒓𝒔 𝒔𝒕𝒓𝒆𝒂𝒎𝒊𝒏𝒈 𝒅𝒐𝒘𝒏 𝒉𝒊𝒔 𝒇𝒂𝒄𝒆, 𝒂𝒏𝒅 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒉𝒂𝒑𝒑𝒊𝒍𝒚 𝒈𝒐𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒉𝒊𝒎.
𝑯𝒆 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅𝒏'𝒕 𝒂𝒔𝒌 𝒇𝒐𝒓 𝒎𝒐𝒓𝒆.
𝑩𝒊𝒈𝒍𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒊𝒏𝒂𝒓𝒈𝒂 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒌𝒂𝒚𝒂 𝒎𝒂𝒃𝒊𝒍𝒊𝒔 𝒏𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒏𝒂𝒘𝒂𝒌𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒍𝒆𝒆𝒈 𝒏𝒊𝒕𝒐. 𝑷𝒊𝒏𝒂𝒊𝒌𝒐𝒕 𝒊𝒌𝒐𝒕 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒊𝒕𝒐, 𝒌𝒂𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒑𝒂𝒔𝒊𝒈𝒂𝒘 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒔𝒂 𝒉𝒊𝒚𝒂 𝒂𝒕 𝒌𝒊𝒍𝒊𝒈 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒓𝒂𝒓𝒂𝒎𝒅𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂.
“𝑪-𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍! 𝑰𝒃𝒂𝒃𝒂 𝒎𝒐 𝒏𝒂 𝒂𝒌𝒐! 𝑶𝒐 𝒏𝒂 𝒏𝒈𝒂 𝒅𝒊𝒃𝒂!”
𝑻𝒖𝒎𝒂𝒘𝒂 𝒔𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍, 𝒎𝒂𝒔𝒂𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒔𝒂𝒚𝒂 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒓𝒊𝒏𝒊𝒈.
𝑰𝒃𝒊𝒏𝒂𝒃𝒂 𝒏𝒂 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏. 𝑵𝒂𝒌𝒂𝒏𝒈𝒊𝒕𝒊 𝒂𝒕 𝒎𝒂𝒚 𝒍𝒖𝒉𝒂 𝒔𝒂 𝒑𝒊𝒔𝒏𝒈𝒊 𝒏𝒊𝒕𝒐 𝒌𝒂𝒚𝒂 𝒑𝒊𝒏𝒖𝒏𝒂𝒔𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂.
“𝑨𝒍𝒂𝒎 𝒎𝒐 𝒃𝒂, 𝒉𝒊𝒏𝒊𝒏𝒕𝒂𝒚 𝒌𝒐 𝒕𝒐𝒏𝒈 𝒂𝒓𝒂𝒘 𝒏𝒂 𝒕𝒐. 𝑨𝒌𝒂𝒍𝒂 𝒌𝒐, 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒎𝒐 𝒌𝒐 𝒈𝒖𝒔𝒕𝒐.” 𝑴𝒂𝒚 𝒃𝒂𝒉𝒊𝒅 𝒏𝒂 𝒍𝒖𝒏𝒈𝒌𝒐𝒕 𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒈𝒌𝒂𝒔𝒂𝒃𝒊 𝒏𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒅𝒊𝒕𝒐.
𝑷𝒂𝒓𝒂 𝒂𝒔 𝒂𝒔𝒔𝒖𝒓𝒂𝒏𝒄𝒆, 𝒉𝒊𝒏𝒂𝒍𝒊𝒌𝒂𝒏 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒐𝒐 𝒏𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏. 𝑯𝒆 𝒘𝒂𝒓𝒎𝒍𝒚 𝒔𝒕𝒂𝒓𝒆𝒅 𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒎 𝒘𝒉𝒊𝒍𝒆 𝒄𝒂𝒓𝒓𝒆𝒔𝒊𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒔 𝒄𝒉𝒆𝒆𝒌𝒔. “𝑮𝒖𝒔𝒕𝒐 𝒌𝒊𝒕𝒂 𝑩𝒂𝒆𝒌, 𝒎𝒂𝒕𝒂𝒈𝒂𝒍 𝒏𝒂. 𝑴𝒂𝒉𝒂𝒍 𝒌𝒊𝒕𝒂. 𝑴𝒂𝒉𝒂𝒍 𝒏𝒂 𝒎𝒂𝒉𝒂𝒍.”
𝑼𝒎𝒊𝒊𝒚𝒂𝒌 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒔𝒊𝒚𝒂.
“𝑺-𝑺𝒂𝒍𝒂𝒎𝒂𝒕 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍. 𝑴𝒂𝒉𝒂𝒍 𝒓𝒊𝒏 𝒌𝒊𝒕𝒂. 𝑴𝒂𝒉𝒂𝒍 𝒏𝒂 𝒎𝒂𝒉𝒂𝒍.” 𝑯𝒆 𝒏𝒐𝒅𝒅𝒆𝒅.
𝑵𝒂𝒈 𝒕𝒊𝒑 𝒕𝒐𝒆 𝒔𝒊 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒏𝒂𝒘𝒂𝒌𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒈𝒌𝒂𝒃𝒊𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒃𝒓𝒂𝒔𝒐 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍.
𝑯𝒊𝒏𝒂𝒍𝒊𝒌𝒂𝒏 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒊𝒕𝒐.
“𝑴𝒂𝒉𝒂𝒍 𝒌𝒊𝒕𝒂. 𝑺𝒐𝒃𝒓𝒂.”
- - - -
“Hoy! hello!” Pagalit na salita ni Mingyu.
“Hoy bakit? Ang aga-aga nang iistorbo ka putang–”
“Ikaw nalang hinihintay dito gago ka! Nasan ka na ba?” Nakakunot ang noo niya, nastress dahil si Jongin nalang talaga ang inaantay nila.
Practice nila sa simbahan ngayon. Nandito na lahat, mga groomsmen, bridesmaids, flower girls, bible barrier, ring barrier, at ang wedding coordinator. Pero mukhang nakalimutan ng isa nilang kaibigan. Hindi pa rin talaga nagbabago. Napaka bobo pa rin. Lolo na siguro itong kaibigan niya.
Halatang na alimpungatan pa ito. Nagulat. Did he think this practice is a joke? Putangina nito a. “Oh–eto na, eto na! On the way na.”
“Pakyu ka. Dalian mo.” Sabi niya sabay tingin kay Chanyeol na mukhang naiirita narin.
“On the way na talaga! On the way na sa CR. Maliligo muna ako.”
May namumuong galit sa kanyang kalooban. Pumiyong siya, pinapatahan ang sarili. Nagkatitigan sila ng groom saka siya umiling. Chanyeol scoffed, alam na niya kung anong ibig sabihin. Sinabihan nalang niya ang wedding coordinator na mag start na kahit kulang sila.
Ibinilang niya ang kanyang atensyon sa taong katawag niya. “Malunod ka sana diyan depungal ka! Napaka bobo mo akala mo mahalaga ka, ha? ‘Wag kanang pumunta. Tanggal kana sa groomsmen putangina mo.”
Tumawa si Jongin. “Sorry talaga. Late kasi akong natulog kagabi.”
“Late natulog... mukha mo late siraulo ka. Bilisan mo nga diyan!” Salita niya sabay lapit sa partner niyang hinihintay siya kanina pa.
Nakarinig si Mingyu ng halakhak mula sa kabilang linya.
Si Jongin naman, hindi na nataranta dahil alam niya na magsisimula na silang magpractice. Hahabol nalang siya. Tsaka kilala naman niya partner niya kaya walang problema.
“Oh sige na, maliligo na ako. Ibaba ko na ang tawag.”
“Sige.”
Ibinaba ni Mingyu ang kanyang telepono at inilagay sa bulsa niya.
Tiningnan niya ang kanyang partner na nakangiti sa kanya, kaya parang friendly tingnan, ningitian niya rin.
“Mingyu right?” Biglang salita ng babae.
He automatically raised his eyebrows. Bakit alam niya pangalan ni Mingyu?
Parang nabasa ng babae ang utak ni Mingyu kaya tumawa ito. “Nabasa ko kasi yung list card kaya alam ko yung name ko. I’m Althea by the way."
Tumango lang si Mingyu, inaanticipate ang sinabi ni Althea.
Nagulat siya nang biglang inilahad nito ang kamay niya. Hala, makikipag handshake ba ‘to sa kanya? Friendly masyado a.
And of course, he accepted it. Baka mapagkamalan siyang rude kung di niya tanggapin.
“Nice to meet you.” She cheekily smiled.
“Likewise.” Ngiti niya. Pilit nga lang.
Nagkatitigan sila. And he's glad because he didn't feel any spark or feelings.
Sa may saging lang siya aararo boy. Huwag ka.
Siguro mga isang minuto lang ang pag eye to eye contact nila kasi biglang may kumuwit kay Mingyu mula sa kanyang likuran. Paglingi niya, si Minseok pala. Nakangiti pa ito na animo’y kinukutya siya dahil sa nakita niya.
Sinungugan niya ito, as if telling him na tumigil siya.
Tumawa lang si Minseok saka umiling.
Mga isang oras at kahalati sila pabalik balik sa pagpractice dahil inaassist sila ng wedding coordinator. Si Althea todo kapit sa braso niya even though hindi pa nila turno sa pag paso. He felt uncomfortable with that. Bumitaw lang ang babae nung sinabihan ito ni Mingyu.
Si Jongin naman na late ay naka practice na rin. Dali dali siyang pumunta sa partner nito at nag sorry. The petite woman didn't mind, she said that it's okay and the important is Jongin is here na.
Napaka understanding.
Crush niya si Jongin e.
14 sila lahat. Seven groomsmen and seven brides maid. Apat na flower girls. Ang isa nun ay ang anak sa ate ni Chanyeol. Bible barrier si Yuan.
Things were all settled. Si Maxine ay happy na happy dahil of course, long time crush mo magiging asawa mo? Best achievement niya yun in her whole life no.
And she's madiskarte, kaya makukuha niya talaga ang kanyang gusto.
“Okay! That's it for today! I hope na kabisado niyo na lahat ng sinasabi ko sa inyo para walang aberya at perpekto ang lahat.” Panimula ni Wendy, wedding coordinator sa kasal nila Chanyeol. Lahat naman ng tao sa loob ng simbahan ay nakikinig sa kaniya, inaanticipate ang kanyang sinabi.
And then she looked at Maxine and Chanyeol. While smiling, she said. “And let’s congratulate in advance to our soon to be newly weds! I’m happy for the both of you.”
Pumalakpak naman ang lahat habang nakangiti. May sumipol pa nga.
Wendy sincerely smiled at the both of them. Although may kirot siyang nararamdaman, hindi na niya pinansin.
𝑰𝒇 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈𝒔 𝒘𝒆𝒓𝒆 𝒋𝒖𝒔𝒕 𝒇𝒊𝒏𝒆 𝒂𝒕 𝒘𝒂𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒌𝒊𝒔𝒂𝒘𝒔𝒂𝒘, 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒊𝒕𝒐 𝒎𝒂𝒏𝒈𝒚𝒂𝒚𝒂𝒓𝒊 𝒍𝒂𝒉𝒂𝒕.
“Uh hi! Can I know what restaurant did Chanyeol choose? I just wanted to check it.”
Ngumiti si ate girl. “Yes ma’am! Wait lang po ma'am ha tingnan ko lang saglit.”
She just nodded and stared at the girl who is busy kakahanap sa papel kung saan man nakalagay ang pangalan sa restaurant. Marami rami rin iyon.
After minutes, mukhang nahanap na nito. “Uh ma’am, ito po. Nandiyan na rin ‘yung pangalan ng excecutive chef tsaka waiters po nila. You already taste test with them ma’am diba?” The girl asked habang binibigay sa kanya ang isang folder. She just nodded again and smiled.
She opened the folder, at ang una niyang nakita ay ang pangalan ng restaurant.
Delight cuisine.
Owned by Luhan.
Excecutive chef, Luhan rin.
She hummed as she read carefully checked the details about this restaurant.
Chineck niya talaga ng masinsinan. She didn't want to dissapoint their guest sa kanilang makakain. They will provide main dishes though.
“Okay. I already checked it.” Salita ni Maxine sabay bigay sa folder na kinuha naman diretso sa babae habang nakangiti.
“I have to go na okay? Thank you.”
Her name is Shania kasi nakita niya sa name tag nito. Ngayon lang niya napansin. “Thank you rin ma’am!”
She smiled.
She thought that she already checked it fully, but not.
May last page pa pala na hindi niya nakita.
“Family and friends, thank you all for coming today to share in this wonderful occasion. Today, we are here together to unite Chanyeol and Maxine in marriage.” Anunsyo ng pari.
The priest stared at the both of them. “With love and commitment, they have decided to live their lives together as husband and wife.”
Pagkarinig ni Chanyeol sa mga salitang iyon, nakaramdam siya ng kaba, lungkot, at takot.
Pagkatapos nito, makukulong na siya sa pagmamahalan na hindi niya kayang suklian.
Saglit niya na tiningnan si Maxine. Although naka veil ito pero klarong klaro mo ngiti na sumisilay sa kanyang labi.
He felt his heart dumbfounded. Tama ba talaga itong ginawa niya?
Habang nagpapatuloy ang seremonya, ang iniisip lang palagi ni Chanyeol ay sana matapos na ito.
“Chanyeol, do you take Maxine to be your wife? Do you promise to be faithful to her in good times and in bad, in sickness and in health, to love her and to honor her all the days of your life?”
As he heard that, he automatically imagined him.
Standing in front of him.
Smiling at him.
Even though there's a veil that covers him, he can still vividly see the pretty face that he always adored and loved.
Habang hawak hawak niya ang kamay nito, pilit siyang nagsalita. “I, do.”
Maxine smiled while wipping the tears in her cheeks.
Unknown to her na hindi siya ang iniisip noong ibinigkas ni Chanyeol ang salitang iyon.