Work Text:
Dhusaigh Trexel ar maidin.
Bhí sé fós sa chocall, agus ní raibh cead aige tar amach. Bhí an fáth mar nach raibh éinne ag iarradh ag feachaint ar a aghaidh.
Bhí Hartro amach ag bailiú bia agus adhmad chun bhunchampa a déanamh. Bhuail siad ar pláinéad aisteach éigin, agus ní raibh éinne cinnte cén áit ina raibh siad.
"Trexel," arsa glór cúin amuigh an cocall. Harry a bhí ann.
"Cad?" arsa Trexel. Rinne sé an iarracht rún a deanamh ar go raibh sé ag gol.
"Beidh tú ceart go leor," ar seisean de ghnúsacht.
Bhí Trexel ag pusaíl ghoil.
"Ó, a chara, ná bí ag caoineadh, féach, féach ormsa." D'oscail sé an doras isteach. D'fhéach Trexel air le dhá súile scanraithe. Bhain stad do Harry ar feadh soicind ámhain, roimh thug sé baróg mór teann ar Trexel. "Beidh gach rud ceart go leor ar an deireadh."
Go tobann, chuala an beirt acu pléasc mór. Rith Harry amach, agus tar éis soicind ámhain thánaigh Trexel amach i ndiaidh.
Thit cocall eile ós an spéir. Bhí an campa plúchta le deatach. Thánaigh Sigmund Shankeray amach ag casacht agus ag cáithíl, agus d'fhéach sé timpeall. Chonaic sé Trexel. Rug sé air agus, dearg le fearg, thug sé póg lán agus láidir air.
"Amadán," ar seiseann le binb. Agus thit sé as dó sheaseamh ina luí ar an úrlar.