Chapter Text
Вядома, Сільвер многа піў. Увогуле не прасыхаў, калі ўжо шчыра; яго вострый розум, бяз спарвы затляваў, дзейная натура пакутавала праз немагчымасьць ня тое што спланіріваць штосці неімавернае, але банальна варухнуцца зь месца. У кайданах, без нагі — шансаў на любы наймалейшы рывок у бок у яго не было. На Эспаньёле Сільвэр з былымі таварышамі плыў напрасткі ў абдымкі сваёй сьмерці.
Ром скончыўся, а стаянкі на Брытанскам востраве не атрымалася праз шторм, і ў тутэйшых абарыгенаў давялося купіць неверагодна гідкую на смак кактусавую водку — тэкілу. Пілі яе прыцярпеўшыся і не да такога лайна піраты выдатна, маракі пляваліся, а Джым ня мог — яго страшна ванітавала і здавалася, нібы сам Д’ябал дыхаў сваёй смруроднай глоткай.
Сільвэру што ром, што тэкіла былі па плячу. Ён маўчаў, часам усьміхаўся так, што іншыя піраты распаўзаліся ад свайго капітана па вуглах і нават дыхалі цішэй, і весела жмурыў вочы на Джыма, калі той заносіў у трум ежу арыштантам. Аднойчы, калі Джым затрымаўся сам ня ведаючы чаму замарудзіўшы, разглядваючы зусім змяніўшыся выгляд Аднаногага, Сільвэр пасьміхнуўся, сагнаўшы з сябе хмель легка паварушыўшы плячыма, і падсёк хлопца, скінуўшы яго на сябе.
— У цябе ж няма ключэй, Джымі? — амаль ласкава прамармытаў мужчына, мималётна і цяжка перамацваючы кішэні Хокінса. — яны ж не дурні даваць табе ключы і пускаць да нас, — Джон засьмяяўся прама ў твар Джыму, выдахнуўшы страшэнную сумесь тытунёвага смуроду і тэкілы, якая зваліла б з ног і больш мажнага мужыка.
Хлопец ясна адчуў, як абамленне, якое дагэтуль можна было пераадолець, зьмяніла брыдкая млявасць и галавакружэнне. Захацелася апынуцца на сонцы, удыхнуць сьвежага паветра і забыць рэчаіснасьць нібы дурны сон, але крэпкае, зусім пазбаўленнае старэцкага тлушчу и адрузласьці цела Сільвэра жыва адклікалася напружаннем мышцаў на кожны міжвольны рух Джыма, а агромістая рука, карбаваная шматлікімі бойкамі і чужымі сьмярцямі, ляжала акурат паміж лапатак хлопца, небясьпечна блізка да шыі. Джым узгадаў, як на выспе гэты пірат бясстрашна кінуў выклік адразу ўсёй сваёй хеўры, калі яны паспрабавалі пазбавіць яго жыцця, і якім быў ягоны твар. Сільвэр не іграў і не хваліўся, ён сапраўды мог забіць кожнага, каго б палічыў патрэбным. Як забіў бы любога, хто галіўся на жыццё Джыма: хлопца, які сканцэнтраваўся на гэтай думцы, узялі буйныя дрыжыкі.
— Што б вы ні рабілі, зараз жа спыніцеся, сэр, — роўна папрасіў Хокінз, выраўняўшы дыханне і наважыўшыся ўдарыць. Але перад тым, як ён пасьпеў што-небудзь зрабіць, Сільвэр усьміхнуўся асабліва… асабліва, пацягнуў Джыма на сябе, распластаўшы на сваіх грудзях, і яго горкія пракуранныя вусны ўпіліся ў здзіўлена прыадкрыты рот Хокінза.
Гэта было выбухам гарматнай батарэі, сутыкненнем бортаў за імгненне да абардажу, дзявятым валам, захліснуўшым нават кончыкі мачтаў і перавярнуўшым судна. Вострая шчэць драпала шчокі, якія Джым яшчэ толькі пачаў галіць, вочы Сільвэра, чорныя, нібы, штармавая глыбіня, і пьяныя, як бутэлечнае донца, глядзелі пільна, без адрыву. Джон, — гэта ж нармальна, зваць чалавека, які цябе цалуе, па імені? — коратка ўдыхнуў носам і другой рукой па-змяінаму няўлоўна склізнуў у рудыя ўвесь час натапыраныя валасы Хокінза. Яго вусны раскрыліся шырэй, цвёрды язык упэўнена мазнуў па вуснах Джыма і слізнуў далей, да далікатнага боку ўнутры шкок і гладкага бляску зубоў.
Гэта было чартоўскі няправільна і настолькі ж п’янліва-цудоўна; Джым, які небезпадстаўна лічыў сябе сапраўдным мужчынай, бездапаможна схапіўся за чужыя буйныя плечы, адчуваючы, як следам за салодкай бездапаможнасьцю прыйшло захапленне на мяжы экстазу:ніколі яшчэ Хокінз не адчуваў такога спакою побач з іншым чалавекам, і ўсьведамленне, што гэты чалавек быў бязьлітасным забойцай, піратам і сьмяротнікам, згубілася ў руху адзінай нагі Сільвэра, якую ён рашуча ўклініў між сцёгнаў юнака, падымаючы яго вышэй.
Вусны гарэлі, паясьніцу, на якой спачывала чужая рука, пякло.
— Ты яшчэ адшлыхай яго тут, — саркастычна кінуў Чорны Пёс са свайго вугла, і гэта прымусіла Сільвэра адарвацца ад Джыма, каб яшчэ раз прыкусіць салодкую губу хлопчыка, а потым прыбраць рукі, дазволіўшы Хокінзу самастойна ўстаць на ногі. Той выскачыў за дзьверы як вецер, не абярнуўшыся.
Труп Чорнага Пса выкінулі за борт на другі дзень, абязьвечаны да непазнавальнасці; ніхто са зьняволеных, вядома, ня бачыў, хто разараў яму глотку.