Work Text:
ครั้งแรกที่487พบกับอ้ายลี่คือวันอันแสนธรรมดาในฤดูร้อน ยามค่ำคืนที่พระจันทร์ตระหง่านเหนือศีรษะ อ้ายลี่ที่แบกสัมภาระมามากมายเดินอยู่บนถนนหมู่บ้านของสโมสรตัวคนเดียว ส่วนเขากับผู้จัดการเดินเลียบทางเดินไปรับสมาชิกใหม่
487ตื่นเต้นเล็กน้อย อ้ายลี่เป็นหนึ่งในผู้เล่นที่มีชื่อเสียงค่อนข้างมากในเกม ตอนแรกที่ผู้จัดการบอกว่าดีลตัวฮันเตอร์ในตำนานคนนี้มาได้ 487ยังนึกว่าเขาล้อเล่น แต่พอได้ยินว่าอ้ายลี่เซ็นสัญญาเรียบร้อยเขาก็ไม่สามารถปฎิเสธความจริงได้อีกต่อไป
อ้ายลี่ค่อนข้างสูง(มาก)ถ้าเทียบกับ487 แต่เขาค่อนข้างผอม เสียงของอ้ายลี่นั้นนุ่ม ทุ้มและลึกมาก ส่วนใหญ่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจะค่อนข้างเย็นชา แต่บางครั้งก็สามารถสัมผัสความอ่อนโยนได้โดยง่าย
คืนแรกห้องนอนของ487ที่ปกติจะอยู่กับไลอ้อนกันแค่สองคน พอเปลี่ยนมาเป็นสามคนก็ค่อนข้างวุ่นวาย 487ยังปรับตัวไม่ค่อยได้อยู่บ้างในตอนแรก แต่ไลอ้อนปรับตัวได้ไวมาก กลับกลายเป็นว่าเขาคือสมาชิกคนสุดท้ายที่สนิทกับอ้ายลี่ช้าที่สุด
อ้ายลี่เป็นคนที่เงียบมาก โดยส่วนใหญ่เขาจะไม่ค่อยพูดพร่ำเพรื่อ เขาจะพูดเฉพาะประโยคที่ถูกถามและตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมา ทำให้บางครั้ง487ก็รู้สึกกลัวที่จะพูดกับอ้ายลี่อยู่บ้าง
“อ้ายลี่ พี่กินข้าวรึยัง”
“กินแล้ว”
“อ่า… ตอนเที่ยงไปกินด้วยกันไหม”
“ที่ไหน”
“ร้านแถวๆ หมู่บ้านนี่แหละ ไม่ไกลมาก”
“ไป”
เห็นไหมล่ะ น่ากลัวจะตาย!
อ้ายลี่เป็นคนที่เล่นเกมเก่งมาก ไม่ว่าจะเป็นเกมอะไรก็ตาม มีครั้งหนึ่งที่อ้ายลี่ชวน487เล่นเกมผีด้วยกันกับสมาชิกในทีม ตัวเกมจัดว่าน่ากลัวในระดับหนึ่ง 487เล่นอย่างข้างๆ คูๆ ขัดกับอ้ายลี่ที่เล่นอย่างมั่นใจและคล่องแคล่ว
หลังจบเกม487ตายค่อนข้างเยอะ เขารู้สึกว่าตนเป็นภาระของทีมมาก จึงได้เปิดไมค์พูดขอโทษไป
“ขอโทษนะ แจกซะเยอะเลย”
“ไม่เป็นไร” อ้ายลี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล 487ใส่หูฟังอยู่ พอได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกจั๊กจี้ชอบกล
487ไม่ได้คาดหวังให้อ้ายลี่ตอบเขากลับมาว่า ไม่เป็นไร ส่งผลให้ทำตัวไม่ถูก เขารู้สึกว่าหูของเขาร้อนขึ้น เมื่อถอดหูฟังออกมาจึงได้พบว่ามันแดงมาก
อ้ายลี่เอาใจใส่สมาชิกในทีมเสมอ วันหนึ่งที่487ป่วยและเขาเอาแต่นอนอยู่ในห้องไม่ออกไปไหนเกือบทั้งวัน อ้ายลี่เองก็เป็นคนที่แวะเวียนเข้ามาเช็กไข้เขาบ่อยครั้ง ทั้งถามไถ่ว่าต้องการอะไรไหม หรือบางครั้งที่487หลับไป อ้ายลี่ก็จะนำปรอทมาวัดไข้ให้
“อยากกินอะไรไหม”
“ไม่…” 487พูดพลางเอาผ้าห่มคลุมหัว
ทว่าวินาทีถัดมาผ้าห่มก็ถูกเลิกขึ้น 487ลืมตาด้วยความหงุดหงิด ส่งเสียงคร่ำครวญไม่พอใจในลำคอออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“เดี๋ยวหายใจไม่ออก”
อ้ายลี่พูดพลางดูนาฬิกาข้อมือ “เดี๋ยวตอนเย็นๆ จะเอาข้าวต้มมาให้”
487ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาง่วงมากจริงๆ
ใบหน้าที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าห่มของ487ค่อนข้างซีด ทว่ามีบางจุดเช่นจมูกกับหางตาที่แดงเพราะพิษไข้ ด้วยความกังวลอ้ายลี่จึงประทับมือลงไปบนหน้าผากของคนตัวเล็ก แม้ว่าอุณหภูมิจากร่างกายจะไม่ได้สูงมาก แต่ก็ถือว่าร้อนอยู่ดี
ก่อนหน้านี้487ทานยาลดไข้ไปได้สักพักแล้ว โชคดีที่พอวัดอุณหภูมิด้วยปรอทอีกทีจึงได้เห็นว่าไข้ลดลง อ้ายลี่จึงหมดห่วงและผลักประตูออกไป ปล่อยให้กัปตันตัวน้อยพักผ่อน
สำหรับ487แล้ว อ้ายลี่ถือเป็นพี่ชายที่ดีมากคนหนึ่ง ถึงช่วงแรกพวกเขาจะยังไม่สนิทกัน แต่พอผ่านไปได้สักพัก ระยะเวลากลับเป็นตัวช่วยกระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น จากที่คุยกันอย่างอึดอัด ตอนนี้487สามารถคุยเรื่องไร้สาระกับอ้ายลี่ได้แล้ว หรือบางครั้งเขาก็เล่าปัญหาชีวิตให้อ้ายลี่ฟัง ซึ่งอีกฝ่ายก็ให้คำแนะนำปรึกษาอย่างดีเยี่ยม
พวกเขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างมากมาย ทั้งฝึกซ้อม แข่งขัน และคว้าชัยชนะไปด้วยกัน ในคืนที่ฝนพู่สีทองโปรยปราย 487มองเข้าไปในตาของอ้ายลี่ เขาไม่สามารถหาสิ่งใดมาบรรยายความรู้สึก ณ ตอนนั้นได้นอกจากคำว่า ความสุข
อ้ายลี่คือจิ๊กซอว์สำคัญตัวสุดท้ายที่ขาดหายของทีม
และอ้ายลี่ก็เป็นจิ๊กซอว์สำคัญตัวสุดท้ายที่ขาดหายในชีวิตของ487เช่นกัน
คืนที่พวกเขาไปกินเลี้ยงฉลองแชมป์COAV 487ค่อนข้างเมามาก เขาเป็นคนคออ่อนโดยกำเนิดพ่วงด้วยปกติเขาไม่ใช่คนที่ดื่มแอลกอฮอล์บ่อยนัก จึงทำให้พอดื่มไปได้สักหนึ่งแก้วครึ่งก็เริ่มเมาแล้ว
หน้าของ487แดงมาก ดวงตาที่กลมโตสวยของเขาเลื่อนลอย ริมฝีปากแดงอ้าออกเล็กน้อย คำพูดของเขาเริ่มจับความไม่ได้ จนในที่สุดผู้จัดการจึงบอกให้เขากลับไปก่อน
487เดินโซซัดโซเซอยู่หน้าร้านอาหารได้สักพัก สติของเขาพล่าเบลอมาก เขาคิดอะไรไม่ออกเลย ในที่สุดจึงได้นั่งอยู่ริมฟุตบาทข้างถนน
สักพัก487ก็รับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมาข้างๆ เขา เมื่อเห็นกลับไปมองก็พบอ้ายลี่ที่นั่งอยู่ ใบหน้าของอีกฝ่ายเรียบเฉย มองตรงไปข้างหน้า
487หัวเราะแหยะๆ ในมุมมองนี้ เขารู้สึกว่าอ้ายลี่หล่อมากจริงๆ “พี่หล่ออ่ะ”
อ้ายลี่หันหน้ากลับมามองเขา หัวคิ้วขมวดเล็กน้อย “ทำไมมานั่งอยู่นี่”
“แล้วทำไมพี่มานั่งอยู่นี่?” แม้จะเมา แต่คำพูดของเขากลับกระฉับกระเฉงไม่ได้หย่อนยานเหมือนคนเมามากนัก
“นั่งเป็นเพื่อน”
“อ้ออ…”
บทสนทนาของพวกเขาจบลงเพียงแค่นี้ 487ไม่ได้พูดอะไรต่อ จากที่สดใสเริงร่าตอนนี้เขากลับรู้สึกเริ่มง่วงนิดหน่อย ดวงตาที่เหมือนลูกกวางใสปรือลงเล็กน้อย หาวออกมาหนึ่งฟอดใหญ่
“ง่วงเหรอ”
“อืม”
ทันใดนั้นมือใหญ่ก็กดลงเบาๆ บริเวณศีรษะ 487สับสนมากแต่ก็ยอมเอนเอียงไปตามแรงกด กลายเป็นว่าตอนนี้เขาฝังศีรษะอยู่บนไหล่ข้างขวาของอ้ายลี่
487คิดว่าจะสลัดออก แต่เขารู้สึกว่าอยู่แบบนี้สบายดี จึงได้ปรับท่าทาง ขยับเข้าใกล้อ้ายลี่อีกนิด แล้วเอนเอียงตัวปล่อยให้อ้ายลี่รับน้ำหนักของเขา
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านไปมาผสมกับอากาศชื้นๆ ภายในเมือง ระหว่างที่487กำลังเคลิบเคลิ้มจวนจะหลับ ก็ได้ยินเสียงอ้ายลี่เอ่ยแว่วๆ
“พี่รักเรานะ”
หืม? รักเหรอ?
“อือ เราก็รักพี่เหมือนกัน”
หลังจากนั้น487ก็จำอะไรไม่ได้อีก รู้ตัวอีกทีเขาก็นอนอยู่บนเตียงของตัวเองแล้ว
เช้าวันถัดมา ทันทีที่487ลงไปข้างล่างเพื่อที่จะหาอะไรทานเล่น อ้ายลี่ก็เข้ามาขวางทางเขาไว้ ใบหน้าของคนตัวสูงดูเคร่งเครียดมาก 487จึงทำตัวไม่ถูก
“เมื่อคืนจำอะไรได้บ้างไหม”
เมื่อคืนเขาจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เช้าวันนี้487ตื่นมาด้วยอาการปวดหัวที่รุนแรงมาก
“จำไม่ได้เลย”
อ้ายลี่นิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะดึงข้อมือเขา ลากกลับไปที่ห้องนอน ประตูไม้ถูกปิดหลังจากนั้นอ้ายลี่จึงกด487เข้ากับประตู
หลังของ487กระแทกประตูค่อนข้างแรง เขาแสดงสีหน้าเหยเกออกมา อ้ายลี่จึงผ่อนแรงมือที่จับไหล่ทั้งสองข้างลง
“ขอโทษ…”
อ้ายลี่พูด มีไม่กี่ครั้งที่อ้ายลี่ขอโทษเขา 487รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“พี่มีอะไรรึเปล่า” ด้วยความอึดอัดและสงสัย เขาจึงถามออกไป
487เงยหน้ามองคนตรงหน้า แววตาของอ้ายลี่ดูสับสนเป็นอย่างมาก มันเป็นแววตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนจากคนคนนี้
อ้ายลี่ยังคงเงียบอยู่ 487จึงได้เอ่ยถามออกไปอีก “หรือเมื่อคืนเราทำอะไรไว้?”
อ้ายลี่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา จน487เริ่มรู้สึกร้อนรน “อ้ายลี่?”
“จูบได้ไหม”
ห้ะ?
ดวงตาของ487เบิกโพล่ง ริมฝีปากของเขาอ้าออกสักพักจึงหุบ ในสมองของเขาว่างเปล่าไร้ความคิดใดๆ
“อะ อะไรนะ” น้ำเสียงของ487สั่นเครือ เขาไม่รู้ว่าเมื่อกี้ตัวเองหูฝาดหรือบางทีเขาอาจจะกำลังฝันอยู่
“เมื่อคืนเราบอกชอบพี่”
“…”
“ถึงเราจะจำไม่ได้ แต่พี่จำได้”
หัวใจของ487เต้นเร็วมากเหมือนจะทะลุออกมา และประโยคถัดมาที่อ้ายลี่พูดเกือบทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น
“พี่ชอบเรามานานแล้วนะ พี่ไม่รู้ว่าเรารู้รึเปล่า แต่พี่ชอบเรามากๆ พี่รู้ว่ามันเห็นแก่ตัว แต่…พี่ชอบเราจริงๆ”
หยุด หยุด หยุด!
อ้ายลี่อยากให้เขาหัวใจวายตายหรืออย่างไร!
“พี่อดทนมาตลอด พี่พยายามตัดใจจากเราแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นเรา พี่ก็รู้ว่าพี่ไม่เคยหยุดรักเราได้เลย-“
อ้ายลี่ยังไม่ทันกล่าวจบประโยคก็ถูกมือเล็กปิดปากไว้ก่อน
อ้ายลี่มองคนตัวเล็กด้วยท่าทีสงสัย ใบหน้าของ487แดงมาก แดงกว่าตอนที่เขาเมาหลายระดับ
“ไม่ต้องพูดแล้ว!” 487ตะเบ็งเสียง
ดวงตาของอ้ายลี่หม่นลงเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น ตอนนี้ในสายตาของ487 อ้ายลี่ก็ไม่ต่างอะไรกับสุนัขที่หูลู่ลงเพราะโดนเจ้าของดุ
การกระทำเช่นนี้ทำให้หัวใจของ487เจ็บปวดเป็นอย่างมาก
“ระ เรา…เราก็ เอ่อ” 487ลังเล เขาก้มหน้ากัดริมฝีปากล่าง สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนพูดออกไป “เราไม่แน่ใจว่าเราชอบพี่ไหม แต่ทุกครั้งที่อยู่กับพี่เรารู้สึกสบายใจมากๆ”
เสมือนสุนัขได้รับคำชมจากเจ้าของ ดวงตาของอ้ายลี่กลับมาสดใสอีกครั้ง 487จึงได้ผละมือออก เขาก้มหน้าลงจนคางแทบแนบชิดกับอก
“สรุปพี่ชอบเราจริงๆ ใช่ไหม” 487ถามออกไป หางตาของเขาเริ่มร้อนขึ้น
“จริงๆ” อ้ายลี่ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หากนี้เป็นความฝัน 487คิดว่ามันคือความฝันที่เขาอยากจะร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกัน
เขาไม่ได้คิดว่าอ้ายลี่จะชอบเขา ทุกการกระทำที่ผ่านมาของอ้ายลี่ 487มองไม่ออกเลยสักนิดว่าอีกคนคิดเช่นไร เขารู้ว่าอ้ายลี่ใส่ใจเขามากเป็นพิเศษ แต่นั่นก็อาจจะเพราะว่าเขาอายุน้อยที่สุดในทีม เสมือนพี่ใหญ่เอ็นดูน้องเล็ก
แต่พอมาได้ยินเช่นนี้ 487ก็ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ใจหนึ่งก็กลัวว่าถ้าปฎิเสธอ้ายลี่ไปจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง แต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะตอบตกลงว่าที่ผ่านมาเขาก็แอบปลื้มอ้ายลี่เหมือนกัน
เขาแค่กลัว กลัวว่าถ้าเกิดวันหนึ่งพวกเขายุติความสัมพันธ์แล้วจะเกิดอะไรขึ้น
แต่สุดท้าย487ก็เลือกที่จะสลัดความกลัวออกไป เขาไม่สนว่าในอนาคตจะเป็นเช่นใด แต่เขารู้ว่า ณ ตอนนี้เขาอยากเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเขาและอ้ายลี่ขึ้น
แม้สุดท้าย487จะรู้ว่าความรักระหว่างเขาและอ้ายลี่คงจะไม่ได้อยู่จนจวบตลอดกาล แต่487ก็เลือกที่จะตอบรับความรู้สึกของอ้ายลี่
หัวใจของ487พองโต ทันทีที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายประทับลงมา ก็เหมือนว่าดวงใจเขาเขาถูกครอบครองโดยชายตรงหน้า
ความรักของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นในปลายฤดูร้อนต้นฤดูใบไม้ผลิ พอดีกับที่เมล็ดแห่งความรักที่หย่อนไว้เติบโต ออกดอกผลิใบอย่างสวยงาม
ที่ถนนคนเดินซ่างเซี่ยจิ่ว 487จับมือกับอ้ายลี่เดินเล่นไปรอบๆ เขาชอบบรรยากาศของถนนคนเดินนี้มาก ลมหนาวยามค่ำคืนที่พัดผ่านไปมา อาหารข้างทางที่หลากหลายและผู้คนที่เป็นมิตรทำให้ไม่ว่าจะเดินเล่นกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ
เงาของคนสองคนทอดสายยาวไปตามถนน ทุกๆ ซอกมุมของถนนซ่างเซี่ยจิ่วถือเป็นความทรงจำที่สวยงามสำหรับ487
“เหนื่อยรึเปล่า” อ้ายลี่ถาม
487ส่ายหน้า “เดินกับพี่อีกกี่กิโลก็ไหว”
อ้ายลี่ยิ้มเบาๆ ยกมือขึ้นปัดปรอยผมที่ปรกหน้ากัปตันตัวน้อย “งั้นเดินกันไปจนแก่เฒ่าเลยดีไหม”
487เงยหน้ามองเข้าไปในตาของอ้ายลี่ สลับกับภาพถนนตรงหน้า “ถ้าพี่ไม่ปล่อยมือเรา ก็ได้อยู่แล้ว”
อ้ายลี่กระชับมือของ487ให้แน่นขึ้น
บนถนนสายนี้ที่ทอดยาว 487รู้ว่าหากสูญเสียอ้ายลี่ไป เขาคงไม่สามารถเดินบนถนนซ่างเซี่ยจิ่วได้อีก
- End -