Work Text:
Hij had in zijn bestaan veel zielen geoogst, maar Magere Hein had nog nooit zo'n bizar geval gezien. Natuurlijk verdwenen er weleens ladders uit zwembaden of er verschenen hele hekwerken omheen. Sommige speelse sims overleden door extreem gelach. Zelfs Rabid knaagdierenkoorts kwam af en toe voorbij, maar dit was iets compleet anders. Hein zal het misschien zelfs buitengewoon noemen. Op de vloer bevond zich het lichaam van Vadertje Winter. Nu was dat op zichzelf al onverwacht. Wat de situatie nog vreemder maakte, was zijn ongewone dood. Hij was niet verdronken of verslonden door vliegen. Hij droeg geen winterjas in de zomer en had niet geprobeerd een koelkast te repareren. Hein was zo verward dat hij besloot de politie te vragen. Hij informeerde Hein hoe er op een of andere manier, een helikopter naar Vadertje Winter was gegooid, waardoor hij onmiddellijk stierf.
Huilend in een hoek bevond zich Summer Holiday. Ze had een relatie met de held van het Winterfeest en had moeite met uitleggen wat ze had gezien. De agent in kwestie was Johnny Zest, zag Hein. Het leek erop dat hij toch nog iets van zijn leven had gemaakt. Terwijl het hem normaal niks kon schelen, was Hein erg alert. Hij moest weten wie dit gedaan had en waarom. Natuurlijk zou niemand deze man zonder fatsoenlijke reden willen pijnigen, laat staan zijn leven nemen. Hij bewoog door de ruimte terwijl hij subtiel zocht naar een aanwijzing. Toen hij niks meer vond dan wat rode pluis had hij door dat hier meer moeite in ging zitten dan gehoopt.
Omdat hij niet nog langer wou treuzelen, oogstte hij de ziel van Vadertje Winter. Summer bad hem de ander te sparen, maar met hoe hij tot zijn einde was gekomen zou het Hein niet eens lukken. Geïrriteerd door de levenden om hem heen voor zo’n lange tijd, was Hein zijn teken om te gaan, toen er door de deur nog een sim binnen kwam. Hij herkende hem als Travis Scott. Het viel hem op dat hij een rode pluizige trui aan had. Hij herinnerde zich hoe Travis altijd al verliefd op Summer was geweest en in zijn hoofd wist hij het antwoord. Kon het echt zo zijn dat Travis de moordenaar was? Het leek er absoluut op. Ging zijn jaloezie, überhaupt iemands jaloezie, zo ver? Hij keek hoe de blonde naar het meisje liep. Hij deed onschuldig genoeg, kijkend hoe het met haar ging. Johnny was naar het stel toegelopen, klaar om een paar vragen te stellen aan Travis.
Grim besloot dat hij gewoon te veel naar antwoorden zocht en maakte zich opnieuw klaar om te vertrekken. Hij werd alleen weer gestopt. Deze keer was het Summer die iets schreeuwde over een wapen. Hein draaide zich om, om te zien hoe Travis, Johnny in zijn maag stak. Bloed spoot uit de wond, iets dat Hein nooit eerder had gezien. Voordat hij nog iets kon was Travis ineens verdwenen. Of dat was wat hij eerst dacht. De nieuwe politieagent die op was komen dagen, leek verdacht veel op hem. Summer leek dit niet door te hebben toen ze opnieuw probeerde te vertellen wat ze had gezien. Wat Hein het meeste bezighield was de vraag hoe. De townies hier stierven geen gewelddadige doden. Ze werden niet aangereden door auto’s. Ze staken elkaar niet met scherpe objecten. En toch speelde het voor zijn ogen af.
In de dagen erna was Hein er meer dan hij hoopte. In een paar dagen waren er meer slachtoffers geweest, en het leek wel of de moordenaars geen controle hadden. Sommigen waren tot pulp geslagen met een knuppel. Anderen waren met een tosti gesmoord. Er waren zelfs slachtoffers in hun rug gestoken door hun levenslange liefde. Toen hij nog een melding kreeg dat iemands hart eruit was getrokken, was hij er klaar mee. Hij ging hier iets aan doen. Hij kreeg geen rust meer en het bloed verpeste zijn gewaad. Vastberaden om de oorzaak te vinden ging hij naar Willow Creek, de oudste stad die er was. En zo begon zijn onderzoek. Hij liep naar de rivier toe, die langzaam rood geworden was.
Had iemand ooit eerder het einde van de rivier gezien? Hein dacht van niet, maar het was nu zijn missie geworden. Wie wist wat er aan het einde lag? En dus begon hij langs het water te lopen. Hij volgde de zachte stroming langs alle huizen en visplekken. Voor eens in zijn leven negeerde hij de meldingen van de overledenen. Hij zou er later voor zorgen, als er een later was voor de wereld. Hoe dichter hij bij het einde kwam hoe scherper iets pastelgeels zijn blik ving. Het was gigantisch en leek hier niet te behoren. Toen hij aankwam was hij verbaast te zien dat het een enorme map was. Op het kaartje stond het woord ‘Mods’. Wat betekende dat nou weer? Hein had geen flauw idee, maar besloot dat dit de oorzaak van alle problemen moest zijn. Hij opende de map en zag verschillende papieren. Titels als ‘Don’t Wash Your Dishes Where You Angry Poop, Cosmetic Procedures, Functional Iron Board’ en nog veel meer.
Helemaal achterin was een papier waarop stond ‘Extreme Violence’. Dus dat was het. Iemand had een zogenaamde mod geplaatst om hun levens te veranderen. Maar wie zou zoiets doen? Dat was toen Hein zich afvroeg of dit ook verantwoordelijk was voor de gewone maar nog steeds rare doden. De hekwerken om de zwembaden, het buiten zijn in verkeerde kleding, lachen tot je dood neervalt en verslonden worden door bromvliegen. Hein kon niet geloven dat iemand zo kwaadaardig was. Het kon niet uit deze wereld komen. Opeens kwam er een grote pijl op de map. Het leek op een cursor die je op je computor vindt. Had iemand controle over deze wereld, de townies, over.. hem? Hij rilde door de gedachte. Hij had vast gewoon een soort rare hallucinatie. Maar zodra hij het kouder begon te krijgen en de sneeuw begon te vallen, zag hij dat hij niks meer dan een zwembroek aan had.