Work Text:
5 วิธีสังเกตว่าสามีรักคุณมากแค่ไหน
1
เขาชอบวางของขวัญไว้ทั่วห้องนอนโดยไม่พูดอะไร
วิกเตอร์พบของขวัญหลายชิ้นในห้องนอนของพวกเขา บ้างก็วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงหรือไม่ก็วางที่ปลายเตียง และครั้งล่าสุดวางอยู่บนหมอนของเขา แรกๆวิกเตอร์แค่นำมันไปเก็บให้เป็นที่เป็นทาง จนมารู้ว่าซิลโกซื้อมาให้เขาเป็นของขวัญ โอ้ ถ้าไม่ได้มือขวาของดวงตาแห่งซอนแอบกระซิบกับเขาตอนอยู่กันสองคนวิกเตอร์คงเก็บมันไว้เหมือนเดิม
เขาค่อยๆไล่เปิดทีละกล่องส่วนมากจะเป็นอุปกรณ์สำหรับวาดภาพ เวลาว่างจากการสอนที่มหาลัยวิกเตอร์มักจะวาดรูปเป็นงานอดิเรก แน่นอนว่ามีพาวเดอร์เข้าร่วมด้วย จนมาถึงกล่องสุดท้ายวิกเตอร์แกะกล่องออกจนพบกับสร้อยเงินห้อยจี้รูปดวงตา ตรงกลางมีเพชรสีโกเมนฝังอยู่หนึ่งเม็ด และแหวนเงินหนึ่งวงเข้าคู่กัน มันสวยมาก มือเรียวค่อยๆหยิบแหวนขึ้นมาพิจารณาก่อนจะพบว่ามันสลักชื่อไว้ด้านใน “ Heisengard .V” ใบหน้าสวยยกยิ้มบางๆ และลองสวมใส่เข้ากับนิ้วนางของเขา….มันพอดีราวกับว่าซิลโกรู้ไซส์แหวนเพียงแค่จับมือกันทุกวัน ก่อนที่วิกเตอร์จะคว้าเข้าที่ไม้ค้ำยัน มืออีกข้างถือกล่องเครื่องประดับพลางลุกขึ้นและเดินออกจากห้องนอน
“เขาจ่ายโอทีให้คุณไหมเซวิกา” วิกเตอร์ทักหญิงร่างสูงที่ยืนเฝ้าหน้าประตูห้องทำงานของซิลโก เธอเพียงทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาก่อนจะถอนหายใจและพยักหน้าไปทางประตู
“คุณควรจะมาตามบอสเข้านอนให้ไวกว่านี้หน่อยนะหนุ่มน้อย” เซวิกาพูดพลางเปิดประตูให้
“ผมจะให้เขาเพิ่มเงินเดือนให้คุณ” วิกเตอร์หัวเราะเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน
ซิลโกเงยหน้าขึ้นจากงานของเขาหลังได้ยินเสียงพูดคุย ร่างแกร่งสวมเพียงกางเกงขายาวนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในมือถือซิการ์ที่เพิ่งจุดสูบก่อนเขาจะดับมันลงที่เขี่ยตอนร่างผอมบางของวิกเตอร์ปรากฏขึ้นในสายตา เขาสวมชุดนอนผ้าซาตินสีแดงเข้ม ใบหน้างามส่งยิ้มมาให้เล็กน้อย มือกระชับไม้ค้ำยันก่อนจะเดินมาใกล้โต๊ะ ซิลโกเพียงเอนตัวผ่อนคลาย หลังพิงเก้าอี้เฝ้ามองการก้าวเดินของวิกเตอร์จนเขามาหยุดอยู่ที่ด้านข้างเก้าอี้
ร่างบางพิงไม้ค้ำยันไว้ที่โต๊ะก่อนจะปีนขึ้นบนตักแกร่ง มือโอบเข้าที่ลำคอซุกใบหน้าเข้าหา ซิลโกครางในลำคอพลางกระชับมือเข้าที่ก้นของวิกเตอร์ พร้อมกับดึงเขาให้เข้ามาแนบชิดมากยิ่งขึ้น
“คุณควรจะใส่ให้ผมด้วยตัวเองนะ” วิกเตอร์กระซิบเบาๆเข้าที่หู ซิลโกตอบรับเพียงจูบเข้าที่ลำคอและหลังใบหูของเขา
“โอ้ ขออภัยด้วยที่รัก เธอจะลงโทษความผิดครั้งนี้ยังไงดี...หืม” มือแกร่งคว้าข้อมือมาจูบก่อนจะเอื้อมไปหยิบกล่องสร้อยคอที่อยู่บนโต๊ะขึ้น เปิดมันแล้วคล้องสร้อยรอบคอของคนบนตัก มันสวยมากเมื่ออยู่บนตัวของเขา เมื่อจี้รูปดวงตาบ่งบอกถึงเจ้าของของมัน บ่งบอกว่าวิกเตอร์เป็นของใคร
“อืมม…อย่างเช่นตอนนี้คุณควรพาผมเข้านอนดีไหม?” เขาวางมือไว้ที่แก้มของซิลโก จูบไปที่ใบหน้าของเขา ผ่านรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ฝังลึกด้านซ้าย คลอเคลียแนบแก้มของเขาเข้าด้วยกัน
“หึหึ ฉันยังทำงานไม่เสร็จ”
“หมดเวลาของประธานบริษัทแล้ว…ตอนนี้คุณต้องทำหน้าที่สามีที่ดี” วิกเตอร์พูดพลางบดสะโพกของเขาลงบนตักแกร่ง
พรึ่บ!
ฉับพลันซิลโกจับขาเรียวยาวเกี่ยวเข้าที่สะโพกสอบ มือหนาอุ้มวิกเตอร์ขึ้น ยกค้างไว้ด้วยแขนเดียว เขากวาดเอกสารออกจนมันร่วงลงด้านล่าง ก่อนจะวางวิกเตอร์ลงบนโต๊ะแล้วโน้มตัวขยับแนบชิด ริมฝีปากประกบจูบด้วยอารมณ์รุนแรง
“ใช่ที่รัก…ถึงเวลาทำหน้าที่แล้ว”
2
เขามักจะซื้อเสื้อผ้าที่เข้าชุดกับเขามาให้คุณเสมอ
“การที่คุณเอาแต่จ้องผมมันไม่ทำให้คุณแก้สมการได้หรอกนะ…เจซ” วิกเตอร์พูดขึ้นหลังสังเกตว่าเจซเพื่อนร่วมงานของเขาเอาแต่จ้องมาที่วิกเตอร์ตั้งแต่เช้า
“ช่วงนี้คุณใส่เสื้อสีแดงบ่อยนะ” เจซ ทาลิสยังทำหน้าสงสัยไม่เลิก แถมยังตั้งข้อสังเกตเพิ่มเติมอีกต่างหาก
“คุณไม่มีงานต้องตรวจเหรอเจซ”
“และคุณก็สวมแหวน” ซึ่งปกติวิกเตอร์ไม่เคยสวมเพราะเขากลัวหาย แถมยังต้องทำการทดลองอยู่ตลอดเวลาเขาเลยเก็บมันไว้ดีกว่า แน่นอนว่ากรณีนี้วิกเตอร์กำลังเอาใจสามีของเขาแค่นั้น
“ผมแต่งงานแล้วเจซ ทาลิส”
“โอ้ใช่ แล้วไหนหน้าสามีคุณล่ะ” พระเจ้า เจซยังไม่เลิกงอนเขาเรื่องที่ไม่เชิญไปงานแต่งเมื่อปลายปีที่แล้ว วิกเตอร์แค่อยากให้มันเป็นส่วนตัวมีเฉพาะคนในครอบครัวเท่านั้นและซิลโกก็ต้องการแบบนั้นด้วย พนันได้เลยว่าถ้าเขาพูดออกไปเจ้าหมาโกลเด้นตัวโตนั่นคงไม่หายงอนเขาในชาตินี้แน่นอน
“เฮอะ คุณติดหนี้ฉันนะวิก”
“ผมไม่ติดหนี้อะไรคุณทั้งนั้น ผมบอกคุณไปแล้ว” วิกเตอร์เห็นร่างใหญ่ของเพื่อนสะบัดหน้าหนีและเดินออกจากห้องไป วิกเตอร์ถอนหายใจพลางตรวจงานตรงหน้าต่อ เขากับเจซเป็นอาจารย์สอนในมหาลัย เขาสอนฟิสิกส์ส่วนเจซสอนวิศวกรรม และเจซค่อนข้างเป็นที่รักเนื่องจากบุคลิกที่น่าเข้าหาและรอยยิ้มที่ติดอยู่บนหน้าของเขาตลอดเวลา ฉายาโกลเด้นบอยไม่ได้มาเพราะโชคช่วยแน่นอน
วิกเตอร์เหลือบมองไปที่นาฬิกาก่อนจะพบว่าใกล้ถึงเวลาที่ต้องเก็บของแล้ว วันนี้ค่อนข้างพิเศษเนื่องจากซิลโกเสนอตัวมารับเขากลับบ้าน ซึ่งปกติจะเป็นรันที่ทำหน้าที่นั้น เวลาของซิลโกหาได้ยากพอๆกับงมเข็มในมหาสมุทร เจ้าพ่อธุรกิจพันล้านนานๆจะมีเวลาว่างมาเดินเล่นกับเขาและลูกสาว…ใช่ พาวเดอร์ ลูกสาวของซิลโกกับภรรยาเก่า วิกเตอร์เข้ามาในชีวิตเธอตอนที่เธอยังเป็นเด็ก และตอนนี้เธอโตพอที่จะเข้าเรียนที่มหาลัยเดียวกับที่วิกเตอร์สอน เขาโชคดีที่เธอรักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข
ทุกคนรู้ว่าวิกเตอร์แต่งงานกับใคร…นักธุรกิจผู้ร่ำรวย แต่พวกเขาไม่เคยเห็นหน้าของซิลโก เขาไม่เคยออกสื่อหรือพบปะลูกค้าด้วยตัวเอง เขาใช้ตัวแทนในการทำงาน ให้คนอื่นทำหน้าที่แทนเขา ส่วนเขาจะกุมบังเหียนอยู่เบื้องหลัง แต่พักหลังๆเขาดูเหมือนอยากจะโชว์ตัวพร้อมกับวิกเตอร์บ่อยๆ แน่นอนว่าวิกเตอร์ไม่รู้สาเหตุ
“วิก! คุณมาแล้ว” พาวเดอร์ตะโกนขึ้นหลังเห็นเขาเดินเข้ามา เธอหันไปโบกมือลาเพื่อนก่อนวิ่งเข้ามาหาเขา
“พ่อถึงแล้ว เซวิกาทักหาฉันเมื่อกี้” สาวผมสีฟ้าพูดพลางก้มหน้ากดโทรศัพท์ตอบกลับบอดี้การ์ดหญิงร่างสูงของซิลโก
“เขารออยู่ที่ไหน”
“หน้าอาคาร โอ้..วันนี้ฟ้าอาจจะถล่ม พ่อว่างมาหาเราทั้งคู่!” พาวเดอร์พูดอย่างร่าเริงพลางจับมือวิกเตอร์แล้วแกว่งมันเบาๆ ให้รู้ว่าเธอมีความสุขมากแค่ไหน
พวกเขาทั้งสองเดินออกมานอกอาคารก่อนจะพบเข้ากับ รถโรลส์-รอยซ์คันสวย เซวิกาเปิดประตูต้อนรับเราทั้งคู่ วิกเตอร์เดินขึ้นก่อนจะตามด้วยพาวเดอร์
“มีเซอร์ไพรส์ไหม! ฉันชอบเรื่องเซอร์ไพรส์!”
“แค่ซื้อของใช้” ซิลโกจูบลงขมับวิกเตอร์เบาๆก่อนจะตอบลูกสาว
“นั่นธรรมดามาก…คุณมาทำไมเนี่ย ฉันกับวิกเตอร์ซื้อของกันเองได้” พาวเดอร์เบะปากหน้าบึ้งตึงส่งให้พ่อของเธอ
วิกเตอร์หัวเราะเบาๆนั่งฟังสองพ่อลูกเถียงกันไปมาข้ามหัว เขาไม่ได้ร่วมพูดคุยด้วยเพียงนั่งเงียบๆระหว่างพวกเขา วิกเตอร์รู้ว่าช่วงนี้พาวเดอร์ใช้เวลากับซิลโกน้อยลงเนื่องจากภาระของทั้งคู่ เธอคงจะรู้สึกดีที่ได้พูดคุยกับพ่อเหมือนอย่างที่เคยทำ
“วิก คุณเลือกเลยว่าจะเดินกับใคร!” วิกเตอร์ตื่นจากภวังค์ ก่อนจะสบตากับพาวเดอร์
“ที่รัก คุณรู้ดีว่าผมจะเลือกใคร” พาวเดอร์ทำหน้าเหมือนโลกจะแตกพลางเปิดประตูลงรถด้วยอารมณ์หงุดหงิด
“ตาแก่นั่นมีอะไรดี!” เธอตะโกนใส่ก่อนจะปิดประตูอย่างแรงและหันไปคว้าเซวิกาให้เดินตามเธอไป วิกเตอร์ทำลูกสาวเขาโกรธแล้ว
บังเอิญเจซอยากเดินห้าง และบังเอิญว่าเขาโชคดีที่ได้เจอคู่หูของเขา เจซสารภาพว่าเขางอนนิดหน่อย (จริงๆไม่นิดอะ เขางอนสุดๆ) นั่นเพื่อนเขานะ วิกเตอร์ที่แสนจะอ่อนหวานแต่งงานแล้วโดยที่เขาไม่ได้ไปงานแต่งด้วยซ้ำ เพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขในการทำโปรเจคจบของพวกเขา และเจซจะโกรธเขาไปอีกสิบปี
ร่างสูงใหญ่ของเจซมองดูวิกเตอร์เดินเข้าโซนเครื่องดื่มแอลกอฮอล์….เดี๋ยวนะ วิกเตอร์กินของแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ขณะที่เจซตบตีกับสมองตัวเองเขาคิดว่าจะเข้าไปทักคู่หูของเขา
“วะ วิก…..” ยังไม่ทันที่เจซจะเดินเข้าไป กลับมีใครบางเดินตัดหน้าเขา เสื้อเชิ้ตสีเบอร์กันดีสวมทับด้วยเสื้อกั๊กสีเขียวเข้มแต่งขอบด้วยดิ้นสีทองปรากฏขึ้นผ่านตาเขาไปทางวิกเตอร์ แขนข้างนึงของเขาโอบเข้าที่เอวคอดก่อนจะดันวิกเตอร์ให้แนบชิด
โอ้….มองดีๆแล้วชุดเข้าคู่กันสุดๆ วิกเตอร์สวมเพียงเชิ้ตสีเขียวทับด้วยสเวตเตอร์สีแดง กางเกงขายาวสีดำ รองเท้าสีแดงเข้ม ดูเหมือนสามีเขาจะซื้อเสื้อผ้าให้เสมอและเขาก็เต็มใจที่จะสวมใส่
สามี?
เจซ ทาลิส แอบอยู่หลังเชลฟ์วางสินค้าพลางประมวลผลด้วยความรวดเร็ว
.
.
.
.
ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะบังเอิญเจอสามีของวิกเตอร์
3
เขาพกยางมัดผมไว้กับตัวเสมอตั้งแต่ที่คุณไว้ผมยาว
“คุณคิดจะไว้ผมยาวไหม” ซิลโกเอ่ยขึ้นหลังจากใช้มือเกี่ยวปลายผมขึ้นทัดหู วิกเตอร์นอนเอนหลังพิงหน้าอกเขา มือถือหนังสือเล่มโปรดค้างไว้ก่อนจะหันมาสบตาสีฟ้าอมเขียวข้างนึงของสามี ซิลโกบาดเจ็บก่อนที่พวกเราจะเจอกัน เขาไม่ได้บอกว่าได้บาดแผลมายังไง ตอนนี้มันเป็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ฝังลึกที่ด้านซ้าย นัยตาเป็นสีเทาและไม่สามารถมองเห็นได้
“คุณว่าอย่างไรถ้าผมทำแบบนั้น”
“งดงาม” วิกเตอร์หัวเราะออกมาเบาๆ วางหนังสือไว้บนโต๊ะหัวเตียง เอื้อมมือไปจับมือเขาไว้แล้วนวดคลึงฝ่ามือไปเรื่อยๆ พลางเอาศีรษะไถไปตามหน้าอกเปลือย ผมสีน้ำตาลนุ่มปัดป่ายไปตามคางของซิลโก “ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบที่ผมไว้ผมยาว…” วิกเตอร์พึมพำกับหน้าอกแข็ง แก้มเบียดเข้ากับผิวหนัง นิ้วเปลี่ยนมาลูบเบาๆแถวหน้าท้อง ซิลโกหายใจแรงก่อนจะพบว่าวิกเตอร์นอนนิ่งและหลับคาอกเขา
ริมฝีปากกดจูบเบาๆที่หน้าผาก ปรับท่าทางของวิกเตอร์ใหม่แล้วสวมกอดเข้าที่ด้านหลัง ใบหน้าซุกเข้าที่ลำคอสวย เอ่ยเสียงแผ่วเบาให้เพียงแค่คนรัก
“ฝันดีที่รัก”
วิกเตอร์นั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงานซิลโกในบ้านของพวกเขาหลังว่างจากการตรวจงานของนักศึกษา ข้างๆคือเจ้าพ่อนักธุรกิจกำลังเซ็นเอกสารคิ้วขมวดเป็นปมยุ่งเหยิง ใบหน้าคมคายมีรอยแผลขนาดใหญ่ทว่ายังคงหล่อเหลา วิกเตอร์นึกถึงวันแรกที่เจอกัน ตอนนั้นเขาเป็นครูสอนพิเศษเพื่อหาค่าขนมระหว่างเรียน บังเอิญเขาได้สอนคณิตศาตร์ให้พาวเดอร์ เธอเก่งเกินเด็กวัยเดียวกันและเขาเป็นคนเดียวที่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด เธอเลยมักจะมาคุยเล่นกับวิกเตอร์ตอนรอให้คนที่บ้านมารับ
วิกเตอร์เจอเขาครั้งแรกหลังจากที่พาวเดอร์มาเรียนได้สองสามเดือน เขาสูงแต่รูปร่างผอม รอยแผลเป็นที่เด่นชัดกลับทำให้ใบหน้าดูดุดันและหล่อเหลาขึ้นไปอีก แถมยังใส่เสื้อสูทเต็มยศเพื่อมารับลูกสาวจากที่เรียนพิเศษ ตอนนั้นวิกเตอร์คิดว่าเขาเป็นหนึ่งในคนขับรถของเธอ เขาเลยเดินไปส่งแถมยังบอกว่าให้ขับดีๆ อีกต่างหาก ซึ่งหลังจากนั้นซิลโกขอวิกเตอร์แต่งงานด้วยคำพูดว่าสามารถเป็นคนขับรถให้เขาได้ตลอดชีวิต อย่างไรก็ตามชายคนนี้เป็นคนโรแมนติกได้หน้านิ่งสุดๆ
“มีอะไรติดหน้าฉันไหมที่รัก” ซิลโกเอ่ยออกมาขณะจ้องมองเอกสาร เขาไม่ละสายตาจากงานเลยด้วยซ้ำ
“อาจจะเป็นความหล่อของคุณล่ะมั้ง” ชายร่างสูงชะงักเงยหน้าขึ้นมองมาทางเขา ริมฝีปากบางขยับยิ้มเล็กน้อยก่อนจะทิ้งเอกสารในมือลงบนโต๊ะ และเอนตัวพิงโซฟาด้านหลังท่าทางผ่อนคลาย
มือหนาคว้าเข้าที่เอววิกเตอร์ดึงเขาขึ้นมาบนตัก วิกเตอร์สังเกตที่ข้อมือของซิลโกเหมือนมียางมัดผมเส้นเล็กๆอยู่สองสามเส้น…ของพาวเดอร์เหรอ? ไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถาม มือหนาค่อยๆรวบผมเขาไว้และมัดเข้ากับยางรัดผมด้านหลัง ปลายนิ้วไล่เก็บปอยผมข่างหน้าขึ้นทัดหู “คุณสวยมาก” ซิลโกกระซิบเบาๆ พร้อมจูบเข้าที่ลำคอและฝังหน้าค้างไว้ที่ไหล่
“คุณพกมันไว้กับตัวเหรอ”
“ฉันไปขอจากพาวเดอร์ เธอให้มาแค่สามเส้นและคิดราคาสามเท่า เผื่อว่าคุณออกไปข้างนอกแล้วลืมและฉัน…..”
วิกเตอร์คว้าใบหน้าหล่อขึ้นมา หยุดคำพูดเขาด้วยการจูบลงที่ริมฝีปากบาง ซิลโกชะงักก่อนจะสอดลิ้นเข้ามาสำรวจภายในด้วยความรักใคร่ วิกเตอร์ครางในลำคอค่อยๆถอยออกมา ลิ้นเลียไปตามริมฝีปากล่างพลางขบกัดแผ่วเบา
“รางวัลสำหรับสามีที่ใส่ใจเหรอ?” ซิลโกกระซิบชิดริมฝีปากก่อนจะกดจูบลงซ้ำๆ
“แน่นอน”
4
เขาจะแสดงความเป็นเจ้าของกับคุณเสมอไม่ว่าสถานการณ์ไหนก็ตาม
ท่ามกลางความตึงเครียดในสำนักงาน วิกเตอร์นั่งนิ่งบนโซฟาของสามี — ซิลโกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ วิกเตอร์เข้ามารอระหว่างที่เขาประชุม ฟินน์ หนึ่งในเคมบารอนหุ้นส่วนของซิลโกอยู่ที่นี่กับเขา ชายร่างสูงใหญ่ กล้ามเนื้อเป็นมัด นั่งอยู่ข้างหน้าโดยมีโต๊ะกั้นกลาง
“ไม่คิดว่าคู่นอนของเขาจะอยูในห้องนี้” ใบหน้างามขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบใจ การที่บอกว่าวิกเตอร์เป็นคู่นอนทั้งที่ชายคนนั้นรู้ว่าเขาอยู่ในสถานะอะไรเป็นเรื่องที่หยาบคาย
“ไม่คิดว่าเขาจะอนุญาติให้คุณเข้ามาในนี้” ลิ้นอันแหลมคมของวิกเตอร์เอ่ยประโยคนั้นออกมา ฟินน์กัดกรามของเขาแน่นขึ้นเป็นสัน พวกเขารู้ดีว่าการจะพบซิลโกยากยิ่งกว่าสิ่งใดในธุรกิจนี้ เดาว่าเขาคงออกอุบายให้คนของซิลโกปล่อยให้เขาเข้ามา วิกเตอร์คงต้องเตือนเซวิกาให้ดูแลเรื่องนี้ในครั้งหน้า
“แนะนำให้คุณนัดเข้าก่อนถ้าคุณอยากพบเขา” วิกเตอร์ก้มหน้าเคลียร์เอกสารต่อโดยไม่สนใจชายคนนั้น
“เขาให้คุณเท่าไหร่? ฉันจะให้ได้มากกว่า” ฟินน์ยังคงไม่หุบปากของเขาเอง
“ผมไม่คิดว่าคุณจะมีเงินขนาดนั้นนะ ไม่ใช่ว่าคุณมาเพราะเรื่องนี้เหรอ?”
แกร้ก!
เสียงประตูเปิดเข้ามาตอนที่ฟินน์ทำท่าจะข้ามโต๊ะมาหาวิกเตอร์ ซิลโกชะงักเล็กน้อย คิ้วขมวดมุ่นก่อนจะเหลือบตาไปมองที่ฟินน์
บรรยากาศรอบตัวซิลโกมืดครึ้มยิ่งขึ้นขณะเดินมานั่งข้างๆเขาที่โซฟา แขนยาวพาดไว้ที่พนักพิงด้านหลังวิกเตอร์มองเผินๆเหมือนเป็นการโอบไหล่ อีกมือล้วงหยิบซิการ์ขึ้นพร้อมกับที่เซวิกาขยับเข้ามาใกล้เพื่อจุดมัน ซิลโกอารมณ์เสียและเป็นระดับที่แม้แต่วิกเตอร์เองยังทำให้หายไม่ได้ เขาไม่เคยสูบซิการ์เมื่อวิกเตอร์อยู่ใกล้ๆ แต่ตอนนี้ซิลโกควบคุมความหงุดหงิดของตัวเองไม่ได้ ทั้งห้องจึงมีแค่เสียงลมหายใจและควันซิการ์ทั่วห้อง
มือบางเอื้อมมือจับเข้ากับต้นขาซิลโก ลูบขึ้นลงเบาๆพลางขยับเข้าแนบชิดด้านข้างของเขา หัวเอียงแนบกับลาดไหล่แข็งแรง มืออีกข้างค่อยๆยกขึ้นมาสัมผัสปลายเนคไทเบาๆ
ซิลโกถอนหายใจเสียงดัง แขนเลื่อนลงไปโอบเอวบางให้เข้าหาตัวมากยิ่งขึ้น ฝ่ามือบีบเข้าที่สะโพกนุ่ม เงยมองจ้องไปที่ฟินน์ตาไม่กระพริบ ไม่ใช่เรื่องฉลาดหากฟินน์จะเอ่ยเรื่องเดิมซ้ำๆกับซิลโกในตอนนี้ เหงื่อผุดขึ้นข้างขมับของชายร่างสูงใหญ่ ฟินน์กัดกรามแน่นจนขึ้นเป็นสัน มองดูมือที่ลูบขึ้นลงแถวสะโพกของไอ้เด็กเวรนั่น ซิลโกกำลังเล่นสงครามประสาทกับเขา
“เราคุยเรื่องนั้นกันจบแล้ว” ดวงตาแห่งซอนตอบเสียงเรียบ
“ตะ แต่ ซิลโก ฉัน…..”
“และแกไม่ควรเหยียบเข้ามาที่นี่อีก” ไม่ทันที่ฟินน์จะตอบกลับ เซวิกาเดินเข้าไปกระชากแขนเขาให้ลุกขึ้นและพาเดินไปที่ประตู เสียงชายร่างหนาตะโกนขึ้นดังทั่วห้องน้ำเสียงอ้อนวอนขอโอกาสจากดวงตาแห่งซอนอีกครั้ง จนกระทั่งพวกเขาออกจากห้องไปทั้งหมด ซิลโกจึงหันมาหาพร้อมดับซิการ์ลงที่เขี่ยบุหรี่
“เขาทำอะไรคุณไหม?”
“ไม่” วิกเตอร์ช้อนตาขึ้นมองซิลโกเห็นเพียงคางแหลมคม ก่อนจะยกตัวขึ้นเพื่อจูบเข้าที่ปลายคางของเขา และขยับตัวขึ้นคร่อมตัก แขนเรียวบางโอบเข้าที่ลำคอแกร่งโน้มตัวลงจูบเบาๆที่ใบหน้าสามี ค่อยๆไล่ไปที่แก้ม ตา จมูก และหน้าผาก ทำซ้ำๆจนซิลโกหลุดหัวเราะออกมา วิกเตอร์ส่งยิ้มให้เขาก่อนจะจูบลงที่ริมฝีปากบางเฉียบ
“คุณเป็นของฉัน” ซิลโกกระซิบแผ่วเบาขณะขบเม้มไปตามลำคอและลาดไหล่จนขึ้นร่องรอยสีแดงจางๆไปทั่ว
วิกเตอร์เป็นของเขาและจะเป็นเสมอ
5
คุณจะอยู่ในสายของเขาเสมอไม่ว่าคุณจะทำอะไรอยู่ก็ตาม
วิกเตอร์เป็นคนสวย นั่นคือสิ่งที่ซิลโกคิดได้เมื่อเจอเขาครั้งแรก รูปร่างผอมบาง ใบหน้าเรียวประดับด้วยขี้แมลงวันเม็ดเล็กสองจุด ดูเหมือนว่าขาฝั่งขวาจะมีปัญหาเรื่องกระดูกทำให้ต้องใช้ไม้ค้ำยันในการเดิน แม้นักศึกษาปริญญาตรีคนนี้จะพิการและดูท่าทางเหมือนขี้โรคแต่ทว่างดงามจนละสายตาไม่ได้ และเป็นคนเดียวที่ฟังลูกสาวเข้าพูดรู้เรื่องและไม่ทำท่าเหมือนเห็นเธอเป็นตัวประหลาด
และอีกครั้ง….ซิลโกพบครูสอนพิเศษของลูกสาวระหว่างทางไปบริษัทของเขา ในมืออุ้มลูกแมวตัวสีส้มไว้แนบอกพร้อมกับก้มหน้าพำพึมปลอบโยนแมวน้อยในอ้อมแขน ด้านข้างมีผู้ชายตัวสูงใหญ่เดินตามคอยถือของให้ดูเหมือนว่าจะเป็นอุปกรณ์สำหรับเลี้ยงแมวตัวนั้น ไม่ทันที่สายตาที่ใช้งานได้ข้างเดียวของเขาจะได้สังเกตอะไรเพิ่มเติมรถที่เขานั่งก็ได้ออกตัวไปก่อน ทิ้งไว้เพียงใบหน้าที่อ่อนโยนยามก้มพูดกับสัตว์ตัวเล็กไว้ในความทรงจำของซิลโก
ริโอ….ชื่อของแมวตัวนั้น ตอนนี้มันกำลังนอนหงายพุงทับเอกสารบนโต๊ะทำงานของวิกเตอร์ เจ้าตัวเพียงแค่ดันแมวพันธุ์เมนคูนตัวใหญ่นั่นไปด้านข้างเล็กน้อยยังไม่พ้นระยะของเอกสารด้วยซ้ำ แผ่นหลังผอมบางค่อมเล็กน้อยจากการตรวจข้อสอบนักศึกษา เมื่ออยู่บ้านวิกเตอร์มักจะแต่งตัวสบายๆให้เคลื่อนไหวได้คล่องตัว เขาใส่เพียงเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่กับกาวเกงผ้าขายาว ผมยาวมัดลวกๆอยู่ด้านหลังบางส่วนปล่อยละแถวกรอบหน้าเรียว และดูเหมือนนมหวานที่เขาชอบจะหมดอย่างรวดเร็วหลังจากตรวจงานไปได้เพียงนิดเดียว
“คุณทำหน้าเหมือนพวกโรคจิตเลยนะพ่อ” พาวเดอร์เอ่ยขึ้นเสียงดังขัดความคิดของเขา เธอทำสายตาขยะแขยงส่งให้พ่อของเธอ
วิกเตอร์ขำขึ้นมาเบาๆท่ามกลางความเงียบ ซิลโกเพียงแค่มองไปทางลูกสาวเพียงแวบเดียวก่อนจะก้มหน้าจัดการกับเอกสารของเขาต่อ
“วิกเตอร์….คุณควรมาหาฉันที่นี่นะ” วิกเตอร์ค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินมาทางพาวเดอร์
“คุณทำถึงไหนแล้ว” เสียงไม้ค้ำยันดังขึ้นทำให้ซิลโกเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้ง ซิลโกชอบที่จะได้ยินมันเสมอมันบ่งบอกถึงว่าคนรักของเขายังอยู่ที่นี่กับเขา ซิลโกไม่เคยละสายตาในสิ่งที่วิกเตอร์ทำ ร่างผอมบางขยับนั่งลงบนโซฟาเพื่อตอบคำถามพาวเดอร์
“ฉันใส่ตัวเลขเข้าไปแต่คำตอบมันได้ตรงกันข้าม….” เสียงพูดคุยของพวกดังทั่วห้อง ซิลโกเพียงเฝ้ามองเงียบๆ ฉับพลันทัศนวิสัยของเขากลับมีแต่ขนสีส้มฟูฟ่องพร้อมทั้งกระดาษปลิวร่วงลงบนพื้น เขาได้ยินเสียงพาวเดอร์ขำดังลั่นห้อง พร้อมเอ่ยออกมาเสียงดัง
“เขาหน้าเหมือนคุณ!” ริโอนั่งนิ่งลงบนโต๊ะทำงานเขา แมวสีส้มหน้าตาไม่เป็นมิตรนั่งจ้องหน้าซิลโกด้วยท่าทางเฉยเมย
“ริโอชอบคุณ” วิกเตอร์เดินมาด้านข้างพร้อมกับค่อยๆดันริโอออกจากโต๊ะ
“เขาดูไม่เหมือนแบบนั้น” ซิลโกเพียงเอื้อมแขนไปโอบรอบเอวบางให้ขยับมานั่งลงตรงพนักพิงแขน วิกเตอร์ตอบรับด้วยการใช้แขนโอบรอบคอของเขาพร้อมเอียงหัวให้แนบชิดกัน
“ถ้าคุณมัวแต่มองผม…งานคุณจะไม่เสร็จนะซิลโก” วิกเตอร์พูดพลางกดจูบเบาๆแถวขมับ
“คุณมาก่อนเสมอ”
“พระเจ้า! พวกเขายังจีบกันอยู่อีกเหรอ!” พาวเดอร์บ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะรีบเก็บของและวิ่งออกจากห้อง
อย่างที่ซิลโกเอ่ย วิกเตอร์มาก่อนเสมอไม่ว่าจะเรื่องใดก็ตาม