Chapter Text
Πήγε η ώρα 5. Επιτέλους σχολάω! Ώρα για ξεκούραση!
ΟΚ, όχι ακριβώς. Πρέπει πρώτα να πάω για shopping. Θα έρθει η μάνα μου για επίσκεψη και θα πρέπει να της κάνουμε το τραπέζι.
Κανονικά θα ψώνιζε το κορίτσι μου, αλλά δε μπορούσε σήμερα. Έχει πάει σε ένα business meeting που διοργανώνει κάποιος Orson Krennic. Θα συζητήσουν κάτι άκρως απόρρητο (και καλά). Το χειρότερο από όλα; Επειδή το meeting είναι απόρρητο, δε πληρώσουν τα εκτός έδρας.
Μεγάλη γκαντεμιά αυτό. Είχε σταμπάρει κι ένα ζευγάρι γόβες και τώρα δε θα έχει λεφτά να τις αγοράσει.
Έχω την εντύπωση πως το κάνουν επίτηδες. Λένε ότι μία συνάντηση θα είναι απόρρητη για να μην πληρώνουν. Επίσης για πουλ-μουρ (πουλάνε μούρη).
Ψυλιάζομαι ότι το "απόρρητο" που θα συζητήσουν θα έχει να κάνει με χαρτί τουαλέτας. (Αυτό για το χαρτί τουαλέτας δεν το λέω τυχαία. Έχω ένα θείο που του είπε ο Palpatine να γράψει ένα σχετικό report.)
Τέλος πάντων, αν και βαριέμαι, πήγα για shopping. Αγόρασα ψωμί, τυρί, ντομάτες, αγγούρια, ελαιόλαδο, παϊδάκια, μπριτζόλες και μπόλικη μπύρα. Ό,τι χρειάζεται δηλαδή για ένα πετυχημένο γεύμα. Μαζί φυσικά με την καλή διάθεση, αλλά αυτή υπάρχει σε αφθονία.
Με το που άνοιξα την πόρτα, τι να ακούσω; Ήταν μία αρία. (Γενικά στο κορίτσι μου τη Ντέντρα αρέσει να ακούει κλασσική μουσική και όπερα. Ευτυχώς όμως γουστάρει ψησταριές και παϊδάκια αντί για εστιατόρια. Είναι η μόνη στο ISB που πάει στη δουλειά πιτόγυρα σε τάπερ.)
Αυτό σήμαινε ότι η Ντέντρα ήταν σπίτι. Επιτέλους!
"Γειά σου γλυκούλα", της είπα, με ένα πονηρό χαμόγελο. "Καλώς ήρθες στον Coruscant."
"Γειά σου όμορφε", μου απάντησε χαμογελώντας. "Καλώς σε βρήκα. Πώς πέρασες όσο έλειπα;"
"Ε, τα γνωστά. Δουλειά, ξάπλα, πήγα και για κάτι μπύρες με το θείο το Νταρθ. Ήταν απογοητευμένος πάντως;"
"Μα γιατί; Επειδή φοράει εκείνο το κράνος και δε μπορούσε να πιεί;"
"Μπα όχι, βάζει καλαμάκι για αυτό. Απλά έχουν τελειώσει οι Πόλεμοι των Κλώνων και δεν έχει κόσμο για σκότωμα. Όλο δουλειά γραφείου κάνει."
"Πες το ψέματα", απάντησε το κορίτσι μου. "Κι εμένα μετά το Φέριξ, όλο δουλειά γραφείου. Παλιά πήγαινα και κανένα εκτός έδρας, βασάνιζα και κανέναν άνθρωπο. Τώρα... τίποτα."
"Τι να πεις", απάντησα κι εγώ. "Και δίνανε κι επιδόματα για τους βασανισμούς."
"Ναι, και ήταν και καλά λεφτά."
"Άστα. Τουλάχιστον πέρασες καλά στο ταξίδι σου;"
"Άσε. Το κάνανε απόρρητο. Ούτε εκτός έδρας αποζημίωση, ούτε τίποτα. Πάλι καλά που δε χρεώσανε το ξενοδοχείο."
"Κάτι είναι κι αυτό."
"Εν τω μεταξύ, το φαϊ ήταν της κακιάς ώρας. Κάτι finger food πολύ γκουρμεδιάρικα και σε πολύ μικρές ποσότητες. Καλά που είχε μία καντίνα πιο κάτω και χτύπησα ένα 'βρώμικο'."
"Αφού ξέρεις τα κόλπα", της είπα περήφανος. Σιγά μην καθόταν το κορίτσι μου να ψωμολυσσάξει. Χαζή είναι;
"'Εμαθα από τον καλύτερο", μου απάντησε και με φίλησε.
(Ακόμα θυμάμαι που την είχα πάει για την επέτειό μας. Σε ένα σουβλατζίδικο που σέρβιρε σκεπαστές πίτες σε σχήμα καρδιάς! Ήταν τόσο ρομαντικό!)
Μετά από δύο ώρες στην κρεβατοκάμαρα (όχι δεν παίξαμε τάβλι, κάτι άλλο κάναμε...) ντυθήκαμε, κάναμε ντους (ΟΚ, πρώτα κάναμε ντους και μετά ντυθήκαμε) και συνεχίσαμε την κουβέντα μας.
"Που λες", μου είπε η Ντέντρα, "πήγαμε σε έναν πλανήτη γεμάτο χιόνια, σε ένα σαλέ. Και εκεί ο Krennic, o διοργανωτής του συνεδρίου, μας έκανε ένα briefing."
"Το οποίο και καλά είναι απόρρητο", απάντησα εγώ.
"Σωστά. Αν και αυτός δεν το κάνει από τσιγκουνία. Είναι απλώς ψωνάρα. Νοίκιασε ακριβό μέρος, με θέα στο βουνό γι ανα το παίξει και καλά σπουδαίος."
"Καβαλημένος. Σαν το διευθυντή μου ένα πράμα."
"Που και καλά λαμβάνει email από τον Palpatine", είπε το κορίτσι μου.
"Ναι. Δηλαδή το newsletter στο οποίο έχει κάνει subscribe."
"Είδες; Καλά, κι εμάς ο Krennic, είπε ότι αν μιλήσουμε παραέξω θα μας μαρτυρήσει... στον Αυτοκράτορα!"
Η Ντέντρα πήρε την έκφραση της δήθεν τρομαγμένης. Μετά από δύο δευτερόλεπτα είχαμε ξεκαρδιστεί και οι δύο στα γέλια.
"Μα καλά", είπα εγώ, "άλλο παραμύθι δεν έχουν; Αυτό το λένε οι μανάδες στα παιδιά τους για να φάνε το βραδυνό τους." (Εμένα τουλάχιστον αυτό έλεγε, αλλά πιο πολύ για χαβαλές.)
"Αν διαρρεύσει κάτι", είπε η Ντέντρα μιμούμενη κωμικά τον τόνο της φωνής του Κρένικ, "θα ενημερώσω προσωπικά τον Αυτοκράτορα."
"Ναι", απάντησα. "Θα στείλει e-mail και θα πάει στα spam."
"Κλασσικά."
"Οπότε δε θα μου πεις τι συζητήσατε."
"Όχι Σύριλ!" μου είπε με έναν αποφασιστικό (και καλά) τόνο. "Δε θα σου πω ότι θέλουν να εξορύξουν πετρώματα από τον πλανήτη Γκόρμαν. Ούτε ότι θέλουν να διώξουν τους κατοίκους για να σκάψουν ανενόχλητοι. Ούτε ότι για να τους διώξουν θα οργανώσουν και καλά αντάρτικο."
"Πω πω!" απάντησα εγώ, δήθεν τρομαγμένος. "Λες να μας τιμωρήσει ο Palpatine τώρα;"
"Καλά κάτσε να έρθει η σειρά μας. Πρώτα έχει να τιμωρήσει τα παιδάκια που δεν έκαναν τις εργασίες τους."
"Ντάξει, σε 600 με 700 χρόνια θα μας θυμηθούν κι εμάς."
"Καλά λες. Προλαβαίνουμε να πάμε σινεμά και να καλέσουμε τη μάνα σου για βραδυνό."
"Τέλεια. Έχω φέρει παϊδάκια και μπριτζόλες!"
"Επιτέλους!" απάντησε το κορίτσι μου. "Ποιοτικό φαγητό!"