Work Text:
โซฟาหน้าทีวีของเรามีรูปร่างเป็นตัวแอล แต่โดยปกติแล้วเบาะบริเวณที่ยื่นเข้าหาทีวีนั้นจะถูกใช้เป็นที่วางหมอนหรือข้าวของอื่น ๆ เสียมากกว่า เว้นแต่เวลาดูหนัง ที่ตรงนั้นจะถูกยึดครองโดยอดัมไปโดยปริยาย
ในคืนนี้ ระหว่างที่เราดูหนังเกี่ยวกับสายลับผู้โด่งดังคนหนึ่งอยู่ จู่ ๆ ก็มีแรงกดทับลงมาบนไหล่ซ้ายของคนที่กำลังมองจอพลาสม่าอย่างลุ้นระทึก อดัมถอนหายใจเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ออสการ์หลับไปก่อนแบบนี้ วันไหนหลับทีหลังนั่นสิแปลก งานชุกชุมเหลือเกิน กิจกรรมความบันเทิงส่วนตัวก็เยอะ อ่านหนังสือบ้างล่ะ เล่นดนตรี ร้องเพลงบ้างล่ะ วันดีคืนดีก็ลุกขึ้นมาทำอาหาร เรียกได้ว่ามีพลังงานล้นเหลือในตอนกลางวัน แล้วก็ดับสนิทในตอนกลางคืน
ออสการ์ชอบนอนบนโซฟาด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยบอก โชคยังดีที่คนคนนี้ไม่ใช่จำพวกที่นอนดิ้น ไม่อยากนั้นบนเนื้อตัวนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมนั้นคงได้ประดับไปด้วยรอยฟกรอยช้ำหลายแผล อดัมคิด ส่งมือข้างขวาที่ว่างอยู่ไปยีผมทรงสกินเฮดที่เริ่มยาวขึ้นมาบ้างแล้ว อีกฝ่ายตอบสนองด้วยการใช้ศีรษะถูไถต้นแขน คล้ายกับลูกแมวกำลังอ้อนเจ้าของ ก่อนเปลือกตาจะเปิดขึ้นเผยให้เห็นลูกแก้วสีน้ำตาลเข้มฉายความง่วงงุนชัดเจน แต่ถึงกระนั้นการกระทำถัดมาของเจ้าของมันก็ไม่ใช่หลับตาลงนอนต่อแต่อย่างใด ออสการ์ขยับตัวขึ้นเล็กน้อย จับแขนของเขายกขึ้นจัดวางตามที่พอใจ ขยับตัวเล็กน้อย กระชับผ้าห่มเข้าหาตัว พึมพำกล่าวบอกราตรีสวัสดิ์แล้วจึงยอมกลับสู่นิทราอีกครั้ง
อดัมที่เพิ่งหายจากอาการงุนงงตัดสินใจกดปิดทีวี เหลือบมองคนที่มานอนซบอกอยู่ในอ้อมแขนตนเองแล้วส่ายหัวน้อย ๆ รอยยิ้มบางวาดขึ้นบนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว เขารอ รอจนแน่ใจว่าออสการ์หลับสนิทแล้วถึงกล้าขยับตัวออกมาเพื่อจะช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มไปยังห้องนอน จัดการวางอย่างนุ่มนวลและระมัดระวังก่อนจะเดินไปอีกฝั่งของเตียง ซุกตัวเข้าใต้ผ้านวมผืนหนาเพื่อพักผ่อนบ้าง
โดยไม่ลืมที่จะกอดเจ้าแมวขี้อ้อนของเขาไว้ทั้งคืน