Work Text:
“ไอแซค มานี่หน่อย” เสียงเรียกนั้นดังมาจากห้องที่อดัมเข้าไปหมกตัวอยู่นานนับชั่วโมง เจ้าของชื่อเลิกคิ้ว คั่นหนังสือเล่มหนาวางไว้ก่อนจะลุกเดินตรงไปหาต้นเสียงที่กำลังเร่งให้ไปหา เมื่อเข้าไปแล้วเขาก็พบชายร่างสูงถือกล่องบรรจุบางอย่างที่ส่งเสียงกระทบดังกรุ๋งกริ๋งจากภายใน
“เจออะไรเข้าล่ะ” ออสการ์เอียงคอเล็กน้อย ให้ความสนใจกับสิ่งที่อดัมถือ นี่คงเป็นสาเหตุที่เรียกมา ไม่ใช่ว่าอยากจะให้ชมเรื่องห้องเก็บของเรียบร้อยขึ้นหรอก
คนถูกถามยิ้ม ยอมเปิดกล่องออกให้ดูง่าย ๆ ไม่ลีลา หยิบมัน—สร้อยเส้นยาวคล้องป้ายสลักข้อมูลส่วนตัว—ออกมาแล้วสวมลงให้ร่างเล็กที่มองตามการกระทำของตนเองอยู่ด้วยสายตางุนงง อดัมยิ้ม กดจูบหน้าผากคนที่แก้มแดงขึ้นมาเล็ก ๆ เมื่อเริ่มเข้าใจ
“ฝากเก็บไว้ทีสิ”
—
ไม่มีใครรู้ว่าด็อกแท็กที่ห้อยคอออสการ์อยู่นั้นเป็นของใคร หรือนักแสดงชายชาวกัวเตมาลันคนนี้จะเกิดอยากมีไอเทมเท่ ๆ ติดตัวขึ้นมา แต่ตรงบริเวณสายสร้อยมีร่องรอยการใช้งานที่พอจะมองออกว่าไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ และที่ขอบแผ่นสเตนเลสนั้นก็บุบเบี้ยวเล็กน้อยทำให้รู้ว่ามันคงไม่ใช่ของคนสวมแน่ล่ะ
พยายามเพ่งมองแล้วแต่ก็ไม่มีอะไรเพิ่มเติมเท่าไหร่ แม้แต่คนที่สายตาดีที่สุดในกองถ่ายก็ยังบอกได้เพียงว่าชื่อที่สลักบนนั้นขึ้นต้นด้วยตัวอักษรAเท่านั้นเอง
รู้แค่นั้นเอง…
แต่ก็มากเพียงพอจะทำให้รู้ได้แล้วว่าใครคือสาเหตุที่ทำให้ออสการ์ ไอแซคยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ได้ทั้งวัน