Chapter Text
"นายมัน... เลวที่สุด"
กุเร็นไม่รู้ตัวเลยว่าพูดอะไรออกไป
หยาดน้ำตาร่วงหล่น เนื้อตัวสั่นไหว มันคืออาการของความเสียใจ ความตกใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจ รวมถึงความโกรธ
การนอกใจ
อะไรแบบนี้เนี่ย เขาไม่เคยคิดเลยว่าแฟนหนุ่มของเขาจะทำมันลงไปได้
ก็คิดอยู่หรอกว่าอาจจะมีก็ได้ ก็คิดอยู่บ้างหรอกว่ามันอาจเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น แต่...
ช่วงเวลาแห่งปั๊บปี้เลิฟเนี่ย มันแสนสุขจนไม่ได้สนใจความคิดลบ ๆ แบบนั้นเลย ก็มีความสุขนี่นา เพราะแบบนั้นเลยไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้ดูให้ละเอียดถี่ถ้วน
ถ้าฉันเอะใจให้เร็วกว่านี้ จะยอมตัดใจได้ไหมนะ
ถ้าฉันรู้ให้เร็วกว่านี้ ถ้าฉันไม่ได้โง่ขนาดนี้
ถ้าฉันฉันไม่ได้รักคุเรโตะตั้งแต่แรก มันก็คงไม่ใช่แบบนี้สินะ?
ภาพของเด็กหนุ่มผู้กำลังเดินอยู่กับใครบางคน ภาพของคุเรโตะที่ชักชวนให้ดูนั่นดูนี่
เด็กสาวผมสีเหลือง ซังงู อาโออิพยักหน้าที่แต้มด้วยสีชมพูระเรื่อน้อย ๆ
กุเร็นเห็นภาพนั้นเต็มสองตา ด้วยความบังเอิญอันโหดร้ายของการออกมาทานข้าวนอกบ้านช่วงวันหยุด
"ไม่ใช่นะ..."
คุเรโตะผู้พยายามอ้าง อ้างนั่นอ้างนี่ที่ฟังไม่ขึ้นสักนิด
"ดูยังไงนายก็ปลื้มยัยอาโออิอยู่ชัด ๆ ..."
กุเร็นหลุบตาลงต่ำ
เด็กสาวเองก็อธิบายในเรื่องเดียวกัน แค่ออกมาหาซื้อของเท่านั้น แต่ทำไมต้องออกมาสองคน ทำไมต้องกระหนุงกระหนิงกันขนาดนั้น ไม่ กุเร็นไม่เข้าใจ ทุกคนต่างโกหก ทำไมต้องโกหกกันด้วยล่ะ?
เขาพูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป เมื่อสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาเริ่มจ้องมองมายังพวกเขาพร้อมกับกระซิบกระซาบ
"กุเร็น... ฟังฉันก่อน แค่มาซื้อของจริง ๆ น—"
"โกหก!!!!!"
กุเร็นระเบิดมันออกมา หยาดน้ำตาร่วงหล่น
รอบข้างเงียบไป ราวกับเวลาหยุดหมุน
"........"
เขาไม่กล้าสบตากับแฟนหนุ่มอีกแล้ว
ไม่กล้าสบตากับอาโออิด้วย
"ฮึก..."
อายเหลือเกิน... ต้องมาร้องไห้ในที่แบบนี้...
กุเร็นพูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป เด็กหนุ่มหันหลังกลับและเริ่มวิ่ง
"เดี๋ยวก่อน...!! กุเร็น!!"
แต่เขาไม่ได้สนใจ
ทั้งโกรธ ทั้งสับสน ทั้งอับอาย
สมเพชตัวเองชะมัด
เมื่อคิดแบบนั้นได้ ความทรงจำก่อนหน้านี้... ก็เริ่มย้อนกลับมา
นับตั้งแต่วันนั้น ที่กุเร็นได้พบเขา...
เป็นครั้งแรก