Work Text:
Ο Τζον περίμενε την έκλειψη όλη μέρα.
Το πένθος τον είχε κάνει προληπτικό· παζάρευε με καιρό, ρολόγια, άστρα. Ο Σέρλοκ ήταν νεκρός. Η Σελήνη δεν μπορούσε να του τον φέρει πίσω.
Κι όμως, περίμενε.
Το φως λιγόστευε, το απόγευμα μάτωνε προς το σούρουπο. Με χαμηλωμένο βλέμμα, παρατηρούσε μισοφέγγαρα ήλιου κάτω από τα δέντρα: τρεμάμενες πληγές πάνω στο πεζοδρόμιο.
Γύρνα, σκέφτηκε. Μια φορά. Άσε το σκοτάδι να σε φέρει πίσω σ’ εμένα.
Τα μισοφέγγαρα οξύνθηκαν.
Μια σκιά ανάμεσά τους. Το μακρύ πέταγμα ενός Belstaff. Ο σηκωμένος γιακάς. Μπούκλες που έσπαγαν το περίγραμμα ενός σκυμμένου κεφαλιού.
Ο Τζον γνώριζε εκείνο το σχήμα καλύτερα κι από τον πόνο του.
Γύρισε.
Ένα χέρι σκέπασε τα μάτια του, ζεστό, σταθερό, ζωντανό.
—Τζον, όχι. Μην κοιτάξεις ψηλά σε μερική έκλειψη.
Εκείνη η φωνή ήταν μαχαίρι.
Τράβηξε το χέρι, μα δεν υποχώρησε· τα δάκρυα του είχαν κλέψει τη φωνή. Γαντζώθηκε στο παλτό του Σέρλοκ, φιλώντας τον όπου έφτανε, ψάχνοντας το στόμα του. Το στόμα τον δέχτηκε, ζεστό, βρεγμένο από δάκρυα και σάλιο, σφύζοντας από ζωή.
—Τζον… Τζον —αντήχησε η βαθιά φωνή του.
Ο Τζον τον φίλησε, γεύτηκε αλάτι, ανάσα, ζωή.
—Τζον, μη κοιτάξεις τώρα.
Τον φίλησε και ψιθύρισε πάνω στο στόμα του:
—Θα προτιμούσα να τυφλωθώ παρά να μη σε ξαναδώ ποτέ.
Το χέρι αποτραβήχτηκε. Η ολική έκλειψη έλαμψε πίσω από τον άντρα που ο Τζον είχε θρηνήσει.