Chapter Text
ปกติอิมาอิสึมิจะตื่นประมาณ 5 โมงเช้าของทุกวันเพื่อไปวิ่งออกกำลังกายที่สวนสาธารณะใกล้กับคอนโดของเขา อากาศในยามเช้านั้นสดชื่น ไม่มีผู้คนเดินพลุกพล่านให้เขารู้สึกรำคาญใจ หูฟังที่เขาสวมไว้เล่นเพลงประกอบภาพยนตร์ที่เขาชอบ
ทุกวันเขาจะวิ่งให้ได้ 3 รอบใหญ่ของสวนสาธารณะก่อนจะไปปั่นจักรยาน เสียงเพลงจากหูฟังดังคลอไปกับเสียงเท้าของเขาที่กำลังวิ่งเหยาะ ๆ เขาวิ่งผ่านม้านั่งตัวหนึ่ง เห็นพี่ผมสีส้มคนหนึ่งกำลังนั่งกินขนมเงียบ ๆ เขาเห็นพี่คนนี้มาตั้งแต่ตอนเขาเรียนปีหนึ่งจนตอนนี้ขึ้นปีสาม พี่คนนี้ก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ใส่เสื้อผ้าแบบเดิม รูปร่างหน้าตาทรงผมแบบเดิม และนั่งที่ม้านั่งตัวเดิมทุกครั้ง
คนที่อิมาอิสึมิกำลังนึกถึงเหมือนจะหันมามองที่เขาและพยายามโบกมือทักทายเขา อิมาอิสึมิได้แต่ผงกหัวตอบรับเล็กน้อยเพราะกลัวว่าคนอื่นที่ผ่านมาเห็นจะสงสัยว่าเขาคุยกับใคร ความจริงแล้วมีแค่อิมาอิสึมิคนเดียวที่มองเห็นพี่ผมสีส้มคนนี้
หลังจากวิ่งครบตามเป้าหมาย อิมาอิสึมิก็ปั่นจักรยานเสือหมอบไปรอบ ๆ มหาวิทยาลัยที่เขาเรียน บรรยากาศในมหาวิทยาลัยยามเช้าที่มีผู้คนบางตามันดูสงบ เขาชอบบรรยากาศแบบนี้มาก
หลังจากปั่นจักรยานเสร็จเขาก็กลับมาที่ห้องของตัวเอง เขาทำอาหารเช้าแบบง่าย ๆ อย่างขนมปังปิ้งทาเนยและนมจืดวันนี้เป็นวันเสาร์ เขาวางแผนไว้ว่าวันนี้จะเดินทางไปซื้อเสื้อลายกระต่ายคอลเลกชันใหม่ที่ห้างสรรพสินค้าในตัวเมืองในช่วงสาย
ขณะที่อิมาอิสึมินั่งทานขนมปัง เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนกำแพงห้องที่เขานั่งทานอยู่
“อย่าทะลุกำแพงมาแบบนี้สิ” เขาพูดกับใบหน้าของเด็กคนหนึ่งที่ทะลุกำแพงออกมา เด็กคนนั้นทำตาวาวราวกับว่าจะชวนอิมาอิสึมิไปเล่นด้วยกัน
“วันนี้ฉันมีธุระข้างนอก ไว้คราวหลังนะ” เด็กคนนั้นทำหน้าหงอย
“สัญญาเลย” อิมาอิสึมิให้คำมั่นสัญญากับเด็กคนนั้น เมื่อเด็กคนนั้นได้ยินจึงมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป เจ้าเด็กน้อยยิ้มให้อิมาอิสึมิหนึ่งครั้งก่อนจะหายกลับเข้าไปในกำแพง
หลังจากที่อิมาอิสึมิล้านจานเก็บกวาดอาหารเสร็จเรียบร้อย เขาก็หยิบสัมภาระติดตัวไปนิดหน่อยและออกไปจากห้องเขาลงไปรอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์หน้าคอนโดของเขา รอประมาณไม่ถึงห้านาทีรถเมล์สายที่เขาจะขึ้นก็มาถึงพอดี
บนรถเมล์ยังมีคนอยู่ไม่เยอะมาก ที่นั่งจึงมีเหลือเฟือ ปกติเขาจะชอบนั่งตรงที่นั่งหลังสุดแต่วันนี้เขาเลือกที่จะนั่งบริเวณแถวกลาง ๆ ของรถแทนเพราะสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่หนังศีรษะของเขาหายไปประมาณครึ่งหนึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งแถวหลัง
สิ่งที่คนเรียกกันว่า ‘ผี’ อิมาอิสึมิได้เห็นกับตาของตัวเองเป็นครั้งแรกตอนอายุ 7 ขวบในตอนที่ครอบครัวของเขาพาไปเคารพหลุมศพคุณตาของเขา วันนั้น หลังจากที่เขาและพ่อแม่ไหว้หลุมศพเสร็จ เขาก็เจอชายแก่ ๆ ยืนอยู่ข้างหลุมศพนั้น ชายคนนั้นบอกกับอิมาอิสึมิว่า
“ครั้งหน้าเอาเซมเบ้มาได้ไหม ? ตาเบื่อคาสเทลล่าแล้ว”
อิมาอิสึมิกลัวมากแต่ก็ไม่ได้บอกใคร จนกระทั่งกลับไปถึงบ้านเขาจึงได้ร้องไห้โฮและเล่าให้พ่อแม่ฟัง หลังจากวันนั้น บรรยากาศรอบตัวของเขาและสิ่งที่เขาเห็น มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
อิมาอิสึมิเจอผีแทบจะทุกรูปแบบแล้วก็ว่าได้ มีทั้งผีที่มาสภาพที่ดูปกติอย่างพี่ผมส้มคนนั้นที่เขาเจอที่สวนสาธารณะหรือมาในสภาพสยดสยองอย่างคนที่เขาเจอบนรถเมล์ ซึ่งแบบหลังเขาก็ยังทำใจให้ชินไม่ได้แบบ 100% สักที
หลังจากที่อิมาอิสึมิซื้อของที่ต้องการเสร็จ เขาก็เดินทางกลับด้วยรถไฟฟ้า ผู้คนจำนวนหนึ่งรวมถึงอิมาอิสึมิยืนออกันอยู่หน้าแผงกั้นระหว่างชานชาลาและรางรถไฟ ขณะที่อิมาอิสึมิปรายตามองสิ่งรอบตัว ดวงตาของเขาไปหยุดอยู่บริเวณแถวหน้าสุดของกลุ่มคน เขาสังเกตเห็นคนคนหนึ่งที่แถวหน้า เขาคนนั้นก็ดูปกติไม่มีอะไรเว้นเสียแต่ว่าด้านหลังของเขามีร่างที่ดูคล้ายรูปร่างของคนแต่เป็นสีดำถ่าน ดวงตาแดงก่ำยืนอยู่
อิมาอิสึมิได้ยินเสียงรถไฟดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ชั่วอึดใจเดียว ร่างสีดำที่ว่าก็ผลักคนที่อยู่ข้างหน้ามันให้ตกลงไปบนรางรถไฟ
“อันตราย !!!”