Work Text:
Άμα ποτέ τον ρωτούσε κανείς πια ήταν η πρώτη του αγάπη, ο πρώτος του έρωτας, ίσως δυσκολευόταν να απαντήσει.
Βλέπετε, ο Άγγελος, από μικρός που έπαιζε στην αλάνα του Γκίζι με τους φίλους του , ήταν ρομαντική ψυχή.
Αν και την συνήθεια να μπλέκετε πάντα και παντού την είχε από τότε που γεννήθηκε, όταν άρχισε και το ενδιαφέρον του στις γυναίκες, τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν δραματικά.
Δεν είχε παράπονο όμως.
Ίσως να μην ήταν σαν τον κολλητό και μπάτλερ και κουμπάρο και σαν αδερφός του , τον Λούι που γινόταν Λούις κάθε φορά που η γυναίκα του τον απειλούσε με διαζύγιο και το επόμενο πρωί της έφερνε λουλούδια και προσκυνούσε μπροστά της , όπως όταν ήταν έφηβοι.
Ίσος να μην ήταν σαν τον αδικοχαμένο φίλο του, που ερωτεύτηκε παράφορα τα ναρκωτικά και τις ουσίες και πέθανε μαζί με αυτές.
Ίσως να μην ήταν σαν την Μάνα του και τον Πατέρα του, που ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά και όσες δυσκολίες βρέθηκαν στον δρόμο τους τις αντιμετώπισαν ενωμένοι.
Ίσως δεν ήταν σαν την αδερφή του, που στο τέλος έδειξε πως μπορούσε να τα καταφέρει μόνη της.
Ίσως δεν ήταν σαν τον αδερφό του, ο οποίος δεν κατάφερε ποτέ να είναι μαζί με τον πραγματικό έρωτα του .
Ίσως να μην είναι σαν την γιαγιά του και τον κυρ Νίκο, όπου έδωσαν και οι δύο μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή, ας κράτησε και λίγο.
Καμία φορά κάθετε και τα σκέφτεται όλα αυτά.
Ο ίδιος πιστεύει πως ο έρωτας και η αγάπη για τον καθένα είναι διαφορετική και έτσι πρέπει να την ανακαλύψει ο καθένας μόνος του.
Γιατί δεν ήταν πως ερχόταν από μια οικογένεια που δεν του έμαθε αυτές τις έννοιες.
Αν τον ρωτούσε κανείς, ο Άγγελος έμαθε τι σημαίνει έρωτας μέσα από την φωτογραφία και την βιντεοκάμερα του.
Από την θολή φωτογραφία μιας οικογένειας που άφησε εποχή, από το βίντεο μιας γυναίκας που τους αποχαιρετά τελευταία φορά, από τις πρώτες στιγμές της ανιψιάς του πάνω σε αυτή την γη, από τα εφηβικά τους χρόνια και από τους αγώνες και τις γιορτές στο καφενείο της γειτονιάς.
Και δεν υπάρχει κανένα ίσως σε αυτό.
Την αγάπη όμως την έμαθε πολύ αργότερα.
Την έμαθε εκείνα τα βράδια στην Ιταλία που είχαν πιεί πολύ και έκαναν διάφορες σκέψεις και όνειρα φωναχτά καθώς κάπνιζαν στο μπαλκόνι.
Την έμαθε στις πρεμιέρες με ένα βαμβακερό μαντήλι για να σκουπίζει τα υδρομένα χέρια του .
Την έμαθε μέσα από φωτογραφίες σε φίλμ 35mm που είχαν καταλάβει έναν χορό στο σπίτι του για πάντα.
Την έμαθε μέσα στην βροχή, όπου της έκανε πρόταση γάμου μέσα στην ταραχή του πως πάλι θα την χάσει.
Δίχως δαχτυλίδι, δίχως τίποτα.
Μόνο την καρδιά του που την είχε πάλι παραδώσει σε εκείνη.
Με τον φόβο της απορρίψεις πάντα να υπάρχει μέσα του ριζωμένος.
Γιατί θα μπορούσε να πει όχι με μεγάλη ευκολία.
Όμως δεν το έκανε.
Και έτσι ο Άγγελος έμαθε την αγάπη και την ένιωσε ξανά μετά από 10 ολόκληρα χρόνια.
Και ένιωθε ξανά σαν τότε που ήταν έφηβοι.
Μια νοσταλγία θα ήταν πάντα μέσα του για εκείνα τα χρόνια της ξεγνοιασιάς. Για τα παιχνίδια στην γειτονιά, τον κυρ Νίκο και τις αράχνες του, το τρίο αλάνα και τον Χάρη. Τις βόλτες με την μηχανή του Μπάμπη του Γραμματικού, τις νύχτες στο σινεμά της γειτονιάς και τα μπάνια στην θάλασσα. Το μπιλιάρδο και το δισκοπωλείο. Τον Τζόνι μπόι και την γιαγιά του.
Όμως πλέον έπρεπε να πάψει να ζει στο παρελθόν, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το ξεχνάμε.
Γιατί και ο έρωτας και η αγάπη είναι έτσι.
Ο έρωτας, που ανήκατε μάχαν, είναι οι αναπολήσεις παλιών στιγμών, περασμένων γεγονότων και εποχών, καθώς καπνίζεις αγκαλιά με το ταίρι σου σε ένα στρώμα τα βράδια του καλοκαιριού.
Η αγάπη, είναι οι στιγμές που θα γίνουν και γίνονται και πάντα θα παραμείνουν αξέχαστες. Είναι μοναδικές, αλλά δεν χρειάζονται αναπόληση . Γιατί αν είναι αληθινή, δεν θα στερηθείς ποτέ τα χάδια, το κουράγιο και την δύναμη που θα σου δίνει.
Έτσι και η Άννα δεν του τα στέρησε ποτέ.
Πάντα εκεί για κάθε του βήμα, όσο κουρασμένη και αν ήταν η ίδια με την δουλειά της.
Και εκείνος της το ανταπέδωσε.
Όχι μόνο με τις πράξεις του, τις λέξεις του και τις στιγμές που μοιράστηκαν.
Αλλά και με τις αφιερώσεις του, σε ταινίες , φωτογραφίες και βιβλία.
Γιατί η κάμερα του έμαθε να ερωτεύεται, αυτή του έμαθε να αγαπά πραγματικά και ολοκληρωτικά.