Chapter Text
—one—
If there’s one thing Stacey is proud of, it’s not the thousands of customers lining up every collection drop or the fact that her clothing brand had become one of the fastest-growing local brands in the country.
It’s that she built everything from scratch.
Hindi siya nagpatulong sa parents niya kahit na may pera naman sila.
At thirty one years old, she was the founder and creative director of LSA Studios, a clothing brand known for its timeless pieces and neutral palettes. From sketching designs in her tiny apartment years ago to managing a full team today, every milestone had been worth every sleepless night.
Her weekdays were always the same.
Morning meetings.
Fabric sourcing.
Design approvals.
Content shoots.
Last-minute supplier problems.
Repeat.
Busy wasn’t even enough to describe her schedule.
And honestly?
She liked it that way.
Keeping herself occupied meant she had less time to think about everything else—like the fact that her love life had been non-existent for years.
“Ma’am Stacey, approved na po ni supplier yung bagong linen swatches.”
“Great. Schedule the fitting this Friday.”
“Copy.”
“And move the campaign shoot sa Tuesday. Ayokong ma-rush.”
“Noted, ma’am.”
As soon as the meeting ended, another one started.
Then another.
By lunchtime, she had already answered over 25 emails.
By three in the afternoon, she had approved six new clothing designs.
By five…
“…Aray.”
Napahinto siya.
Muli na namang sumakit ang wisdom tooth niya.
Napahawak siya sa kaliwang bahagi ng panga habang nakapikit.
“Ma’am?”
“You okay?” tanong ng assistant niya.
“Yeah.”
Pinilit niyang ngumiti.
“Toothache lang.”
“Three days na ’yang sinasabi mo.”
“I’m fine.”
“Magpa-dentist ka na.”
Napailing si Stacey.
“Hindi pa naman siguro kailangan.”
Alam niyang kailangan.
Ayaw niya lang.
Takot siya sa dentista.
Hindi niya alam kung kailan nagsimula, pero simula pagkabata, sapat na ang tunog ng dental drill para kabahan siya.
Kaya hangga’t kaya pang tiisin…
Tinitiis niya.
Tatlong araw pa ang lumipas.
Tatlong araw na puro painkillers.
Tatlong araw na halos puro lugaw at soup ang kinakain niya.
At ngayong Sabado ng umaga…
Natalo na siya ng isang pirasong toasted bread.
“Aray!”
Napabagsak niya ang tinapay sa plato.
Napapikit siya habang hawak ang panga.
“Okay.”
“I give up.”
“FINALLY!”
Halos mabingi siya sa sigaw ng best friend niyang si Mikha mula sa kabilang linya.
“Nakumbinsi rin kitang magpa-dentist.”
“Wag kang masaya.”
“Natatakot ako.”
“Nakakatawa ka.”
“I can negotiate million-peso contracts…”
“…pero hindi ko kayang magpa-bunot.”
“Totoo.”
“Very embarrassing.”
“Totoo rin.”
“You’re not helping.”
Natawa si Mikha.
“Sige na nga. May irerecommend ako.”
“Kilala ko?”
“Hindi.”
“Doctor Jhoanna Robles.”
“Magaling?”
“Sobrang…”
“Masungit?”
“Actually…”
“Mabigat kamay?”
”Teka nga patapusin mo ako bwisit ka…”
“Siya yata yung pinaka-calm na dentist na na-meet ko.”
“Hmm.”
“Tsaka…”
Narinig ni Stacey ang mapanuksong tawa ng kaibigan niya.
“May café sa baba ng clinic.”
Natigilan siya.
“…May café?”
“Oo.”
“Malaki?”
“Very.”
“Specialty coffee?”
“Oo.”
“Masarap?”
“Oo.”
May ilang segundong katahimikan.
“Saan nga ulit ’yung clinic?”
Tumawa nang malakas si Mikha.
“Alam kong sa café ka lang kinilig.”
Kinabukasan.
Huminto ang itim na SUV ni Stacey sa harap ng isang modernong two-storey building sa isang tahimik na kanto.
Napatingala siya.
Malinis ang facade.
Minimalist ang design.
Sa second floor, isang eleganteng signage ang nakalagay.
J. Robles Dental Clinic
Sa ground floor naman…
Hindi lang basta café ang bumungad sa kanya.
Malawak ang space.
May floor-to-ceiling windows na pinapasok ang natural na liwanag.
May indoor plants sa bawat sulok.
May mahabang wooden communal table sa gitna, habang sa gilid ay may mga couch at armchairs na parang gusto mong tambayan buong hapon.
Sa likod, kita ang open coffee bar kung saan abala ang mga barista.
May ilan ding customers na tahimik na nagtatrabaho gamit ang laptops.
Kung hindi dahil sa sign ng dental clinic sa taas, iisipin mong isa itong sikat na café na laging featured sa lifestyle magazines.
“…Wow.”
Hindi niya namalayang nasabi niya iyon nang malakas.
“First time here?”
Napalingon siya sa barista.
“Ah…yes.”
“Clinic po?”
Tumango siya.
“May appointment ako.”
“May oras pa po kayo. You can stay here first if you want.”
Napatingin siya sa menu.
Iced Vanilla Latte.
Spanish Latte.
Dirty Matcha.
Sea Salt Latte.
“…Hindi naman siguro masamang magkape muna.”
“One iced vanilla latte, please.”
Habang hinihintay ang order niya, tahimik niyang minasdan ang café.
Comforting.
Warm.
Parang kahit hindi ka coffee person, gugustuhin mong bumalik.
“Here’s your drink, ma’am.”
“Thank you.”
Kakasubo pa lang niya ng unang higop nang biglang may maliit na batang lalaki ang tumakbo mula sa reading corner.
“Mommy!”
Napalingon si Stacey.
Mula sa hagdan pababa…
May isang babaeng naka-white coat ang dahan-dahang bumaba.
Nakapusod ang buhok.
May suot na simpleng salamin.
At kahit halatang pagod mula sa sunod-sunod na pasyente…
Hindi nawala ang malambing nitong ngiti nang salubungin ang bata.
“Dahan-dahan, baby.”
Agad nitong binuhat ang bata na para bang iyon na ang pinakanatural na bagay sa mundo.
“Tapos na patient mo, Mommy?”
“One more patient.”
“Sino?”
Napangiti ang babae.
“Ikaw na ba receptionist ni Mommy?”
Humagikgik ang bata.
“Hindi.”
“But I’m helping!”
Napangiti rin si Stacey nang hindi niya namamalayan.
“Ms. Stacey Sevilleja?”
Napalingon si Stacey sa babaeng kanina pa niya pinapanood mula sa café.
Mas malapitan na ngayon.
Mas napansin niya ang malinis nitong white coat na may nakaburdang pangalan.
Dr. Jhoanna Robles, DMD
“Hi.” Ngumiti ito. “I’m Jhoanna.”
Napakurap si Stacey.
“Jhoanna?”
Hindi “Dra.” o “Doc.”
Just…
Jhoanna.
Parang ang gaan agad pakinggan.
“Ready?”
Tanong nito habang bahagyang itinuro ang hagdan paakyat.
Napatingin si Stacey sa hawak niyang iced vanilla latte.
Tapos sa hagdan.
Tapos ulit kay Jhoanna.
“…Pwede bang bukas na lang?”
Natawa nang mahina si Jho.
“I’ve heard that one a lot.”
Tahimik ang second floor.
Hindi ito kasing laki ng café sa ibaba, pero sapat ang lawak para maging komportable ang mga pasyente. May reception area, dalwang operatory, at malalaking bintanang nagpapapasok ng natural na liwanag.
Hindi amoy ospital.
Hindi rin amoy gamot.
May faint scent lang ng disinfectant na nahahaluan ng aroma ng kape mula sa café sa ibaba.
Surprisingly…
Hindi nakaka-intimidate.
“Please have a seat.”
Tinuro ni Jho ang dental chair.
Huminga muna nang malalim si Stacey bago dahan-dahang umupo.
“First time here?”
Tumango siya.
“Actually…”
“First time ko rin magpa-dentist voluntarily.”
Napangiti si Jho habang binubuksan ang patient chart.
“So… napilitan ka lang?”
“Very.”
“Tell me what brought you here.”
“Sumasakit po yung bagang ko.”
“Which side?”
“Lower left.”
“For how long?”
Nag-isip si Stacey.
“…One week.”
Tahimik si Jho.
“Sure?”
“…Two.”
Isang kilay ang bahagyang tumaas.
“…Three.”
Hindi na napigilan ni Jho ang mapangiti.
“Three weeks?”
“Busy kasi.”
“Hmm.”
“Akala ko mawawala rin.”
“Did it?”
“…Hindi.”
“That’s why you’re here.”
Napabuntong-hininga si Stacey.
“Fair enough.”
Ilang minuto silang nag-usap tungkol sa medical history niya.
Any allergies?
Maintenance medications?
Previous surgeries?
Wala naman.
“Do you take birth control pills?”
“Ha? Hindi ko need Doc”
“These are just routine questions, okay?”
Napatango na lang si Stacey. Bakit naman ako magbbirth control pills eh bading ako.
“Are you expecting a child or pregnant?”
“Doc bading ako.”
Natigilan naman si Jho sa admission ni Stacey kasi napaka vocal nito at napangiti nalang siya.
Gusto sapakin ni Stacey sarili niya kasi bakit ganon siya sumagot. Jusko!
Pagkatapos noon ay nagsuot na si Jho ng gloves at face mask./
“Okay.”
“I’m just going to take a look.”
Napakapit si Stacey sa armrest.
“Relax.”
“Easy for you to say.”
Mahina ulit itong natawa.
“Open wider, please.”
Dahan-dahang sinilip ni Jho ang likod ng bibig niya gamit ang mouth mirror.
“Hmm…”
“Does it hurt here?”
Bahagya nitong pinisil ang gilagid sa bandang likod ng second molar.
“Ow!”
Napaurong agad si Stacey.
“Sorry.”
“Don’t apologize.”
“Masakit talaga.”
Tahimik na pinagmasdan ni Jho ang area bago inalis ang mouth mirror.
“I have an idea kung ano ’yan.”
“But I’d like to confirm it first.”
“How?”
“I’d like you to have a panoramic x-ray, we have it here. Mimi will assist you there. I’ll be waiting here.” Jho smiled kahit na mata lang naman nakikita sa kanya.
“Good news.”
Sabi ni Stacey habang bumabalik sa consultation room makalipas ang ilang minuto.
“Ang bilis ng x-ray.”
“Isa sa perks ng meron tayong sariling panoramic xray at didiretso na dito sa monitor yung sa’yo.”
Napangiti si Jho.
“That makes things easier.”
Umupo ulit si Stacey habang binubuksan ni Jho ang panoramic radiograph sa monitor.
Tahimik nitong pinagmasdan ang image.
Pagkatapos ay bahagyang iniikot ang monitor paharap sa kanya.
“Okay.”
“So…”
“Here’s why you’re in pain.”
Tinuro ni Jho ang lower left side ng x-ray.
“Kita mo ’tong pinakadulong ngipin?”
Tumango si Stacey.
“Nakahiga siya.”
“Instead na tumubo pataas, tumutulak siya sa katabing molar.”
Napasinghap si Stacey.
“Parang… sideways?”
“Exactly.”
“That’s what we call an impacted wisdom tooth.”
“Kaya umaabot hanggang panga at minsan pati tenga yung sakit.”
“Akala ko sensitive teeth lang.”
“I wish.”
Napailing si Jho habang nakangiti.
Tahimik si Stacey.
Nakatitig lang siya sa monitor.
Tapos…
“So…”
“Antibiotics?”
“Hmm…”
“Painkillers?”
“Hmm…”
“Magic?”
Napatawa si Jho.
“I wish meron.”
“Kaso…”
Bahagya niyang tinuro ulit ang x-ray.
“The tooth won’t straighten itself.”
“So…”
“Kailangan natin siyang tanggalin.”
“…”
“…”
“Surgically.”
Parang may narinig na lang na mahinang ugong si Stacey.
“Bunot?”
“Extraction.”
“Same goal.”
Napailing siya agad.
“No.”
Napatingin si Jho.
“No?”
“No.”
“Hindi ako papayag.”
Mahina ulit itong natawa.
“Unfortunately…”
“…hindi talaga natin siya matatanong.”
Napailing si Stacey habang napapikit.
“I hate dentists.”
“I know.”
Natigilan siya.
“You do?”
“Usually, patients only come to us when something hurts.”
“Rarely because they miss us.”
Napatawa si Stacey.
“May point.”
Tinanggal ni Jho ang gloves niya at isinara ang chart.
“We don’t have to do it today.”
Napatingin si Stacey.
“Really?”
“I want the inflammation to settle down first.”
“I’ll prescribe medications, then let’s schedule your extraction after a few days.”
Napabuntong-hininga si Stacey.
“May oras pa akong mag-isip.”
Ngumiti si Jho.
“May oras ka pa.”
“But don’t wait too long.”
Tumango si Stacey.
“I’ll try.”
“I know you will.”
“And you have a nice set of teeth kahit di mo favorite and dentists.” Napangiti naman si Jho.
“Thank you, doc.” Nahihiya naman si Stacey na nagpasalamat. Pero naisip niya na buti nalang maalaga siya sa teeth at masipag mag floss at mag toothbrush kasi takot talaga siya sa dentista.
At hindi niya alam kung bakit…
Pero sa paglabas niya ng consultation room, hindi na gano’n kabigat ang pakiramdam niya.
Hindi dahil sa diagnosis.
Hindi rin dahil sa kailangan niyang operahan.
Kundi dahil sa unang pagkakataon…
May dentista na nagawa siyang pakalmahin.