Archive of Our Own

Pagsapit ng lunch, balik na naman ang usual gulo sa League University. Siksikan na sa mga walkway sa pagitan ng buildings, may mga nagmamadaling pumasok sa next class nila habang 'yung iba naman chill lang sa mga covered benches, kumakain ng baon o nakikipagkwentuhan.

Sa canteen naman, as usual, mas malala. Halos lahat ng table may tao na, hanggang sa hallway may mga nakatambay na ring naghihintay na may umalis para makaupo sila.

Naunang nakarating si Han kaya nakakuha siya ng malaking table sa bandang dulo ng canteen. Sakto lang naman kasi enough yung seats para sa buong tropa nila, at alam naman niyang isa-isa ring darating 'yung mga 'yun galing sa kani-kanilang klase. Actually, kasama niya sa klase sina Jeongwoo, Woongki, at... Shuaibo. Pero ang mga ito ay nasa loob pa rin ng classroom at siguradong hirap na hirap sa surprise quiz na ibinigay sa kanila.

Nauna siyang nakatapos kaysa sa mga 'to dahil grabe talaga ang review na ginawa niya. Pinahintulutan sila ng prof na lumabas kung tapos na kaya heto siya ngayon. Matagal na rin nilang nakasanayan na kung sino 'yung unang makarating, siya na ang magse-save ng table para sa lahat. Hindi naman nila napag-usapan nang maayos kung kailan naging rule 'yun, pero somehow, ganoon na lang talaga ang sistema nila.

Sa ngayon, mag-isa pa lang si Han sa table.
Mas gusto niya rin kapag ganito. Nakakakain siya nang tahimik bago magsimula 'yung usual gulo kapag kumpleto na sila. Mainit pa 'yung pagkain niya, malamig 'yung inumin, at wala pang nanghihingi o nagnanakaw ng pagkain sa plato niya. For once, makakapag-lunch siya nang hindi nakikipagsagutan.

Hindi man lang nagtagal.

"Move."

Pagtingin niya, nandoon na si Steven, nakatayo sa tabi ng table at tinuturo 'yung bag na nakalagay sa katabing upuan.

Tiningnan ni Han 'yung bag, tapos si Steven. "Pano kung ayoko?"

"Dali na bro."

"Sabihin mo kasi nang maayos."

Umirap si Steven bago niya inilipat mismo 'yung bag at umupo. "Move your bag, please."

"See? Ang dali lang."

"Ang annoying mo."

Ngumiti si Han at bumalik sa pagkain niya. "I've been told."

Ilang minuto lang, dumating na rin sina JL, Juwon, Chihen, at Daisuke, na may dalang kung anu-anong snacks kahit mukhang kakakain lang ng breakfast kanina. Unti-unti nang napupuno 'yung table.

As usual, hindi nagtagal bago nagkanya-kanya na rin ng usapan ang mga ito. Si JL may pinapakita kay Steven sa phone niya, habang si Chihen naman tahimik na nang-aasar kay Juwon whenever he got the chance.

Ganito naman talaga sila kapag kumpleto, though hindi man sila nagsimula bilang isang malaking friend group. May kanya-kanya silang trio at may mga mas madalas na magkakasama, pero somehow, kapag pare-pareho silang nasa university, lagi at lagi pa rin silang nauuwi sa iisang table. Hindi na nga nila kailangang pag-usapan. Parang automatic na lang.

Kumakain na si Han nang mapatingin si JL sa entrance ng canteen.

"Finally."

Sinundan ni Han 'yung tingin niya.
Huling dumating ang tatlong nanggaling sa klase nila—sina Jeongwoo, Woongki, at Shuaibo.

Halatang-halata sa mga mukha nila na masamang-masama ang timpla ng araw nila galing sa quiz.

"Ewan ko sa inyo," bagsak-buhok na hirit ni Jeongwoo sabay bagsak ng gamit niya sa mesa.

"Basta ako, gusto ko na lang maglaho. Ang lala nung surprise quiz ni Sir kanina. Parang personal revenge sa buong klase."

"Aba, pinarurusahan talaga tayo!" reklamo naman ni Woongki habang napapahawak sa sentido.

"Quiz daw pero limang floor plans, section, at elevation plate 'yung ipinagawa sa loob lang ng dalawang oras! Akala ata nung prof robot tayo na gumagalaw ang kamay sa speed ng CAD!"

"At kailangan pa raw i-render agad," dagdag ni Shuaibo habang isinasaayos ang bag sa tabi.

"May pa-lighting layout pa. Sabi 'quiz' lang, pambihira."

Sa kabila ng reklamo ni Shuaibo, mukhang mas maayos pa rin siyang tingnan kaysa sa karamihan sa kanila. May hawak siyang malamig na drink sa isang kamay habang hawak sa isa 'yung phone niya.

Napansin ni Han ang bahagyang pagbabago sa expression ni Shuaibo nang marealize nitong nakatitig siya.

Apparently, mutual ang inis.

Naupo si Shuaibo sa bakanteng upuan sa tabi ni JL at Han. Inilapag niya 'yung drink sa table, inayos 'yung buhok sa isang balikat, tapos napatingin sa pagkain ni Han.

Kumunot ang noo niya.

"Panget naman ng pagkain mo."

Natigil si Han sa pagnguya. Dahan-dahan siyang tumingin kay Shuaibo. "What?"

"Your food." Itinuro ni Shuaibo 'yung plato niya gamit ang straw. "It looks ugly."

Napatingin si Han sa pagkain niya—rice, chicken, gulay, at gravy. Wala namang kakaiba.

"Sana sinabi mo na lang na hindi mo gusto, 'di ba."

"I don't."

"Kala mo naman 'di siya kumakain nito."

"Ano ngayon?"

"You liked it."

"I did."

Tinaasan siya ni Han ng kilay. "So anong problema?"

Nagkibit-balikat si Shuaibo. "It looks ugly."

Tinitigan siya ni Han.

Sa kabilang side ng table, ibinaba na ni JL 'yung phone niya. Si Woongki at Jeongwoo napatigil sa pagrereklamo sa plates, habang si Daisuke at Chihen naman nakatutok na sa kanila.

Walang tutulong kay Han.

Of course.

Binalik ni Han ang tingin kay Shuaibo. "You're annoying."

"I know."

"That wasn't a compliment."

"I know that too."

Ngumiti si Shuaibo—maliit lang, pero kilalang-kilala na ni Han kung ano ibig sabihin 'nun.

Nakuha na naman niya 'yung gusto niya: reaction.

Normally, kalmado naman si Han. Pero pagdating kay Shuaibo, ewan ba niya, mabilis talagang maubos ang pasensya niya. At sa kasamaang-palad, matagal nang nadiskubre ni Shuaibo 'yun.

"Seriously," sabi ni Shuaibo, muling tiningnan ang plato niya. "Ang pangit talaga."

"Then stop looking at it."

"I'm not."

"Limang beses mo nang tiningnan."

"I was looking at you."

"Why?"

"Because you're irritating."

"Then stop looking at me."

"I would if you weren't sitting there." Naka-cross arms si Shuaibo.

"You're the one sitting there." Tinitigan siya ni Han.

"This is my seat."

"You've never sat there."

"I have."

"When?"

"Last week."

"That was one time."

"Twice."

"Twice doesn't make it your seat."

"It does if I say it is."

Napabuntong-hininga si Han at sumandal sa upuan. "That's not how chairs work."

Ngumiti si Shuaibo. "That's how I work."

Napairap si Han at napatingin sa iba, sakto namang nakita niyang naglalandian na naman sina Woongki at Jeongwoo na para bang sila lang dalawa ang tao sa canteen. "PDA pa kasi. Inuuna ang landi kesa pag-aaral kaya 'di nakakatapos nang maaga sa quiz."

Mabilis siyang tinarayan ni Woongki. "Tumahimik ka, Park Han! 'Pag inggit, pikit!"

"Bakit naman ako maiinggit?" pabalang na sagot ni Han.

Tumingin si Woongki kay Shuaibo. "Itanong mo d'yan sa katabi mo."

Napatawa si JL sa gilid.

Lumingon si Han sa kanya. "May nakakatawa ba?"

"Wala."

"You're laughing."

"I'm not."

"You are."

Ngayon, hindi na rin maitago ni Jeongwoo ang ngiti niya.

Binalik ni Han ang tingin kay Shuaibo. "You see what you've done?"

Umirap si Shuaibo. "You were already annoying before I got here."

"Good."

"Good."

"Good."

"Good."

Napatingin si Jeongwoo kay Woongki. "Tingin mo, gano katagal bago sila magbatuhan ng pagkain?"

Nag-isip si Woongki habang pinapanood silang dalawa. "Three minutes."

"Two," sabi ni JL.

Umiling si Daisuke. "Five."

Napatingin si Han sa kanila bago muling kinuha ang tinidor. Hindi na lang niya papansinin. Tutal, kaya naman niyang kumain nang tahimik.

Hanggang sa biglang may ibang tinidor na tumusok sa plato niya.

It was Shuaibo, who was blatantly stealing a piece of chicken from him.

Dahan-dahang napatingin si Han sa manok na nasa tinidor, tapos kay Shuaibo. Nginuya na ito ni Shuaibo na parang wala lang.

"Didn't you say my food was ugly?"

Nilunok ni Shuaibo 'yung pagkain bago nagkibit-balikat. "I changed my mind."

Matagal siyang tinitigan ni Han. Then he reached for Shuaibo's drink.

Agad itong hinablot ni Shuaibo palayo. "Don't."

Ngumiti si Han. "You started it."

At doon na tuluyang nawala ang pag-asang magiging tahimik ang lunch nila.

Pagpasok pa lang ng prof sa lecture hall, alam na agad ni Han na magiging mahaba itong hapon na 'to.

Bigla ba naman itong nag-announce ng isang group activity. At para mas lalong masira ang araw niya, ang instruction: "Form a group of four with the people sitting next to you."

Siyempre, dahil magkakatabi silang apat sa dulo—si Jeongwoo, Woongki, Han, at Shuaibo—no choice.

Inilapag ng prof ang manila paper at dalawang permanent marker sa mesa nila. "You have thirty minutes to map out your proposal. Go."

Hindi pa nakakalayo ang prof, kinuha na agad ni Shuaibo ang isang marker.

"Ako na magsusulat," sabi ni Shuaibo habang inaayos ang blond na buhok niya. "Para mabasa man lang ng prof. Ang panget kasi ng sulat-kamay ng iba dyan."

Hindi man lang siya tumitingin kay Han, pero halatang-halata kung sino ang pinapatamaan.

Tinitigan siya ni Han nang masama habang dahan-dahang kinuha ang pangalawang marker. "Sino bang nagsabi sa'yo na ikaw ang magsusulat?"

"Ako," sagot ni Shuaibo, bago tinanggal ang takip ng marker gamit ang ngipin niya. "May angal ka?"

"Akin na 'yan. Mas maayos ako mag-organize ng manila paper."

"Mas maganda penmanship ko."

"Hindi naman penmanship contest 'to!"

"Kahit na. Mas mukhang presentable kapag ako."

Habang nagtitinginan nang masama ang dalawa at tila magsusuntukan gamit ang mga marker, pumasok na sa usapan si Woongki. Inagaw niya agad 'yung isang marker mula sa kamay ni Shuaibo.

"Akin na nga 'yan! Parang mga tanga 'to, nag-aagawan pa kayo sa marker eh 'di pa nga natin alam kung anong isusulat!" singhal ni Woongki, sabay baling kay Jeongwoo. "Jeongwoo, anong gagawin natin? Pag-untugin ko na ba 'tong dalawa?"

"Gawin mo na, ako maghahawak kay Han," natatawang sagot ni Jeongwoo habang inilalayo 'yung manila paper mula sa gitna nina Han at Shuaibo. "Seryoso kasi, maawa kayo sa 'tin! Ayoko bumagsak nang dahil lang sa inyong dalawa."

"Gusto niyo ba talagang bumagsak?" tanong ni Han, sabay hila ulit sa gilid ng manila paper papunta sa pwesto niya. "Akin na 'yan, ako na magsisimula."

Mabilis ding hinila ni Shuaibo ang kabila. "Huwag mong lukutin!"

"Edi bitawan mo!"

"Ikaw ang magbitaw!"

"Akina nga sabi—"

Riiiiip.

Natahimik ang buong mesa.

Sa gitna ng manila paper, may malaking punit na ngayon.

Nanlaki ang mga mata ni Woongki. "GAGO!"

"Sabi ko sa inyo, 'di ba?!" napahawak na lang si Jeongwoo sa mukha niya. "Sinabi ko na nga na ipapatabi sa inyo 'yang papel! Tingnan niyo ginawa niyo!"

Tumingin si Han sa punit, tapos kay Shuaibo. "Tingnan mo ginawa mo."

Umirap si Shuaibo at isinandal ang likod sa upuan, isinumpit ang mga braso. "Kasalanan mo. Hina-harass mo 'yung papel."

"Anong ako? Ikaw 'tong nanghihila!"

"Sana kasi ibinigay mo na lang sa'kin!"

"Bakit ko ibibigay sa'yo? Wala ka namang sinusulat!"

"Magsusulat na nga sana ako kung hindi mo lang hinila!"

"TAMA NA!" sigaw ni Woongki sa kanila sa medyo pabulong na boses kasi nakatitingin na 'yung prof mula sa harap. "Aaway pa kayo dyan, tatadyakan ko kayo pareho! Jeongwoo, pahingi nga ng tape!"

"Wala akong tape," sagot ni Jeongwoo. "Pero meron si Shuaibo sa pencil case niya."

Tumingin si Woongki kay Shuaibo. "Akin na tape mo."

Tumingin si Shuaibo kay Han, may maliit at nakakairitang ngiti sa mga labi. "Dapat 'yang mokong na 'yan magbigay ng tape."

"Shuaibo, putangina, ibigay mo na 'yung tape," pakiusap ni Jeongwoo, sabay hila sa pencil case ni Shuaibo at inabot diretso kay Han. "O, Han, dikitan mo na. Huwag mo nang pansinin 'yan, pampam lang 'yan ngayon."

"Aba—" magre-reklamo pa sana si Shuaibo pero dinuro na siya ni Woongki.

"Manahimik ka Shuaibo, isa pa. Ipapakain ko sa'yo 'yang marker."

Kinuha ni Han 'yung tape sa pencil case habang nakatingin pa rin nang masama kay Shuaibo. "Thanks, Jeongwoo."

Habang idinidikit ni Han ang punit na papel, napatingin si Woongki sa oras sa dingding. "Guys, fifteen minutes na lang. Mag-brainstorm na tayo, please lang. Jeongwoo, anong ilalagay sa title?"

Binitawan ni Han ang tape at kinuha ang marker kay Woongki. "Ako na magsusulat ng title."

"Ang panget nga kasi ng—"

"Shuaibo, seryoso, manahimik ka muna kahit limang minuto lang!" singit ni Jeongwoo, sabay harang ng braso niya sa pagitan nina Han at Shuaibo. "Mag-outline ka na lang dyan sa gilid o kaya ikaw mag-present mamaya!"

Biglang natigil si Shuaibo. Tumingin siya kay Jeongwoo, tapos kay Han na nagsisimula nang mag-sulat.

Medyo sumama ang tingin niya, pero dahil napapaligiran na siya ng dalawang tropa nilang galit na, itinikom niya ang bibig niya at nag-cross arms ulit.

Napangiti nang bahagya si Han habang nagsisimulang mag-outline sa manila paper. Finally. Kampante na siya.

Kaso pagkalipas lang ng dalawang minuto, naramdaman ni Han ang isang siko na tumatama sa tagiliran niya.

"Ano na naman?" bulong ni Han, hindi tumitingin.

"Mali 'yung spelling mo ng 'Feasibility', tanga," bulong pabalik ni Shuaibo sa tenga niya.

Napatigil ang marker ni Han sa gitna ng papel.

Tiningnan niya ang isinulat niya.

Mali nga. Feesibility ang naisulat niya.

Natawa nang mahina si Jeongwoo nang mapansin niya 'yung mali. "Hala ka, Han."

"Sabi sa inyo, akin na dapat 'yung marker eh," hirit ulit ni Shuaibo na may satisfaction na mukha.

Napahawak na lang si Woongki sa noo niya at bumulong sa sarili, "Lord, bakit niyo po ako pinarurusahan nang ganito..."

Dahan-dahang lumingon si Han kay Shuaibo.

"Bwisit ka talaga," bulong ni Han.

"I know," ngumiti si Shuaibo.

Nagsimula ang lahat sa isang random na chat sa gc biyernes ng gabi, eksaktong 9:30 PM habang ang karamihan ay nakatutok pa sa mga laptop nila.

[Basta GC]

JL: punta tayong Tagaytay bukas, overnight, naka-book na yung resthouse ng tito ko, libre lodging

Woongki: luhh? ang random mo naman teh???

Jeongwoo: kala mo naman bakasyon na eh, may major assignment pa yung tao rito oh 😭

Chihen: gago maawa ka naman, sabado pa deadline ng case study natin

Woongki: paawat ka naman sizt, kaka-survive lang natin sa week na 'to tapos biglang roadtrip???

JL: dun niyo na gawin case study niyo, may Wi-Fi dun, sagot ko na rin pamasahe pabalik, ano, aarte pa?

Juwon: G

Daisuke: may snacks po ba?

Steven: sama ako basta walang manggugulo habang nag reresearch ako

Jeongwoo: research ba talaga oh si—

Steven: pinagsasabi mo Woo?🙄

Han: G ako, kailangan ko lumayo sa ingay dito

Shuaibo: kung pupunta si Han, dapat lang pumunta ako, sino magpapaiyak sa kanya dun?

Han: manahimik ka Shuaibo, useless lang pala, sasama yung ingay

Woongki: Ay sige na nga, sama na rin ako! Gusto ko makakita ng away sa Tagaytay HAHAHAHA

Jeongwoo: no choice na naman tayo panigurado... sige na nga, tapusin ko na lang 'tong assignment ngayon para makasama

Sabado, 6:00 AM

Dapat 6:00 AM ang alisan, pero siyempre, kelan pa ba naging on-time ang lahat. Pagdating ng 6:30 AM, sina Steven at Jeongwoo pa lang ang nakatayo sa tabi ng van na inarkila ni JL.

"Nasaan na 'yung pitong itlog?" inis na tanong ni Steven—bilang pinakamatanda sa grupo—habang inaayos 'yung mga bag sa compartment.

"Si Woongki, pabalik-balik pa sa bahay nila kasi nakalimutan daw 'yung skincare set niya," iling ni Jeongwoo habang nakatitig sa phone. "Si Shuaibo at Han..."

"Huwag mo nang ituloy, sumasakit lang ulo ko sa dalawang 'yan," putol ni Steven.

Pagdating ng 7:15 AM, kumpleto na rin sila sa wakas. Pero doon pa lang pumasok ang tunay na problema: ang pwestuhan sa van.

"Sa harap ako sa tabi ng driver!" sigaw agad ni Woongki habang patakbong lumalapit. "Mabubwisit lang ako sa likod, baka masuka pa 'ko!"

"Aba, mauna ang matanda, tabi tayo sa harap!" hirit ni Steven habang hinahawi nang bahagya si Woongki. "Ako na sa tabi ng driver, kayong mga bata sa likod!"

Sa gitnang row, pumasok na sina Jeongwoo, JL, Juwon, at Daisuke. Tahimik na kumakain ng doughnut ang bunsong si Daisuke habang si Jeongwoo naman ay agad na nag-unan ng neck pillow, ready nang matulog.

Sa pinaklikod na row na lang ang bakante. Syempre, tatlo lang ang kasya doon.

Umunang pumasok si Chihen para sa dulo sa may bintana sya nakapwesto. Sumunod si Han, na nakahinga nang maluwag kasi akala niya tahimik na ang magiging biyahe nya katabi si Chihen.

Kaso, sumungaw ang blond na buhok ni Shuaibo sa pinto ng van.

Tumingin si Shuaibo sa natitirang bakanteng upuan—sa tabi mismo ni Han.

"Seryoso ba? Dito ako?" maarteng tanong ni Shuaibo habang itinuturo 'yung pwesto sa tabi ni Han. "Sikip-sikip dyan eh."

"Edi maglakad ka papuntang Tagaytay," sagot ni Han nang hindi man lang tumitingin sa kanya, busy sa pagsuot ng earphones.

"Sige na, Shuaibo, pasok na! Aalis na tayo, nadelay na tayo ng isang oras!" sigaw ni JL mula sa gitna.

Sumimangot si Shuaibo pero pumasok pa rin. Dahil tatlo sila sa likod at medyo malapad ang balikat ni Shuaibo at Chihen, halos magkadikit na ang mga balikat nila ni Han.

"Iusog mo nga 'yang braso mo," bulong ni Shuaibo habang isinasaayos 'yung oversized jacket niya. "Nakatama sa'kin."

"Wala na 'kong maiusog, Shuaibo, naiipit na nga ako rito sa gitna oh," iritang sagot ni Han. "Saka ikaw 'tong matangkad at malapad, kasalanan ko ba?"

"Kasalanan mo kasi nandito ka."

"Punyeta."

Nung umaandar na ang van sa NLEX, naging maliit na comedy bar ang loob. Si Woongki ang humawak ng Bluetooth speaker, kaya nagpatugtog ng mga lumang OPM at Pop songs na buong lakas nilang kinakanta nina Juwon at Chihen.

"JEONGWOO, GISING! KANTA TAYO!" sigaw ni Woongki habang inaalog ang balikat ni Jeongwoo na kakapikit pa lang.

"Ano ba babe, maawa ka, dalawang oras lang tulog ko!" sigaw pabalik ni Jeongwoo habang pilit na itinutulak ang mukha ni Woongki palayo.

Samantala sa likod, ang aircon vent naman ang napiling pagdiskitahan nina Han at Shuaibo.

Iniharap ni Han 'yung aircon sa pwesto niya kasi naiinitan siya. Pagkalipas ng sampung segundo, pinitik 'yon ni Shuaibo palayo.

Iniharap ulit ni Han sa kanya.

Pinitik ulit ni Shuaibo.

"Ano ba, Shuaibo?!" bulyaw ni Han sa kalagitnaan ng kantahan ng tropa.

"Nalalamigan ako, eh!" depensa ni Shuaibo.

"Eh 'di mag-jacket ka! May jacket ka naman ah!"

"Ayoko nga." sabi ni Shuaibo na para bang nang-iinis ang tono.

Napatingin si Steven mula sa harap, bago kinuha ang sarili niyang eye mask at isinuot ito. "Lord, bakit ba ako naging parte ng grupong 'to..."

Nung huminto sila sa isang gas station sa Shell sa NLEX para mag-CR at bumili ng snacks, lalong nagkagulo.

Pumasok silang siyam sa convenience store na parang mga batang nakawala. Nag-uunahan sina Juwon at Chihen sa Slurpee machine, habang ang bunsong si Daisuke naman ay nakatayo sa harap ng chips section, nakatitig sa limang magkakaibang brand ng tsokolate na parang buhay niya ang nakasalalay dito.

"Ano ba talagang kukunin mo, Daisuke?" tanong ni JL habang hawak 'yung basket.

"Lahat..." mahinang sagot ng bunso.

Sa kabilang aisle, nakatayo si Han sa harap ng drink cooler, kumuha ng dalawang bote ng iced tea. Pagtalikod niya, nakatayo na roon si Shuaibo, hawak ang isang maliit na bag ng gummy bears.

Binuksan agad ni Shuaibo 'yung gummy bears, kumuha ng isa, tapos... isinubo sa sarili niyang bibig.

"Gusto mo?" alok ni Shuaibo kay Han.

Tinitigan siya ni Han. "Sige."

Inabot ni Han ang kamay niya para kumuha sa pack—pero mabilis na itinaas ni Shuaibo 'yung bag ng gummy bears sa ere, lagpas sa ulo ni Han.

Dahil mas matangkad si Shuaibo, hindi ito maabot ni Han dahil sa haba ng braso nito.

"Akin na, Shuaibo. Napaka-childish mo," inis na sabi ni Han habang pilit na inaabot.

"Abutin mo muna," ngumiti si Shuaibo nang nakakaloko, enjoy na enjoy na napapatingala si Han sa kanya.

"Isa..."

"Dalawa..." asar pa ni Shuaibo.

Hindi na nakapagtimpi si Han, ginamit niya ang buong timbang niya para itulak ang dibdib ni Shuaibo papunta sa shelf sa likod nito para mabawi 'yung plastic. Napasandal si Shuaibo sa shelf at nahulog ang ilang bar ng tsokolate sa sahig pero mahigpit pa rin ang kapit nya sa plastic ng gummy bears.

"WOY! 'YUNG MGA PANINDA NAHULOG!" sigaw ni Woongki mula sa kabilang aisle na may hawak na dalawang malaking bag ng Chippy. "Magbabayad kayo kapag may nadurog dyan!"

Lumapit si Jeongwoo at inagaw 'yung gummy bears mula sa kamay ni Shuaibo. "Akin na nga 'to! Mas matatanda pa naman kayo kina Juwon at Daisuke pero para kayong mga ewan! Bumalik na kayo sa van!"

Pagbalik sa van, mas lalong sumikip ang pakiramdam kasi puno na ng plastic ng pagkain ang floorboard. At siyempre, hanggang sa makarating sila sa paitaas na daan ng Tagaytay, walang humpay ang siksikan, asaran, at pa-simpleng panggigipit nina Han at Shuaibo sa dulo.

Sa wakas ay nakarating na sila sa resthouse at pinatay ng driver ang makina ng van, sabay-sabay na bumuntong-hininga ang buong tropa.

Lumabas si Steven mula sa van, itinaas ang mga kamay sa langit at sumigaw, "NARAOS DIN ANG BYAHE! WALANG NAMATAY!"

Saka pa lang bumaba sina Han at Shuaibo—parehong nakasimangot, parehong lukot ang damit, at parehong mas lalong bwisit sa mukha ng isa't isa.

Pagkababa nila ng van, agad na bumungad ang malamig at sariwang hangin ng Tagaytay. Ang resthouse ng tito ni JL ay isang modernong dalawang-palapag na bahay na may malaking glass windows, kulay puti at kahoy ang aesthetics, at may pribadong swimming pool sa likod na nakatapat sa malawak na garden at tanawin ng kalikasan. Sa loob, maaliwalas ang living room na may mataas na ceiling, mahabang L-shaped sofa, at kumpletong videoke setup na may malaking Smart TV.

"Ganda pala rito, Yence!" komento ni Steven kay JL habang ibinabagsak ang dalawa niyang duffel bag sa semento ng driveway.

"Sabi sa inyo eh," proud na sagot ni JL sabay sukat ng tingin kay Steven na nasa tabi niya. "Pasok na kayo. Tatlo ang kwarto sa taas, tapos may isa pa sa baba. Kanya-kanyang bitbit ng gamit!"

"Welcome to Tagaytay, my babies!" sigaw ni Woongki bago mabilis na humalik sa pisngi ng boyfriend niyang si Jeongwoo, na katatapos lang magbaba ng luggage.

"Ayan na naman po sila, PDA sa pinto," pailing-iling na hirit ni Han habang inaayos ang kaniyang buhok.

Naging instant gulo agad ang pagpasok nila sa pintuan. Bagsakan ng mga bag sa living room floorboard, amoy ng bagong bukas na mga chichirya, at lagutok ng mga lata ng inumin na agad nilagay ni Juwon sa malaking refrigerator sa kusina.

Siyempre, pagkatapos magbaba ng gamit, pumasok na ang pinakamalaking usapan: ang room pairings.

"Apat ang kwarto," panimula ni Steven habang nakatayo sa may hagdan. "Sino sa baba, sino sa taas?"

"Kami ni Woongki sa Master's Bedroom sa taas!" mabilis na hatol ni Jeongwoo, sabay hila sa luggage ng kasintahan niyang si Woongki.

"Hoy, bakit kayo sa pinakamalaking kwarto?!" reklamo ni Chihen.

"Para malawak at may privacy blehh, may reklamo ka?" irap ni Woongki habang nakakapit sa braso ni Jeongwoo. "Saka kami ang unang nakarating sa hagdan!"

"Kadiri kayo, mag-lock kayo ng pinto!" sigaw ni Shuaibo.

Bago pa makareklamo ang iba, tumikhim si JL at tumingin kay Steven, medyo nag-aalinlangan pa ang boses. "Ah... Steven, doon na lang tayo sa kwarto sa baba? Para kahit papaano tahimik... kung okay lang sa'yo?"

Akmang titingin lang nang diretso si Steven pero biglang naiiwas ang tingin nung nagkasalubong ang mga mata nila. "A-ah. Oo naman. Sige, para 'di na rin tayo mag-aakyat ng mabibigat na bag sa taas. Akin na 'yang bag mo, ako na magpapasok sa kwarto."

Napansin ni Han ang sobrang ka-sweetan at awkwardly halatang galawan ng dalawa, kaya napailing na lang siya. Halata naman kayong dalawa, ayaw niyo pa umamin, isip-isip niya.

"Kami nina Juwon at Daisuke rito sa pangalawang kwarto sa taas," presinta agad ni Chihen habang itinatapon ang backpack niya sa malaking bed. "Kasya tayong tatlo rito."

Ibig sabihin, isa na lang ang natitirang kwarto sa taas: ang kwartong may dalawang magkahiwalay na single bed pero iisa ang banyo.

At dalawa na lang ang walang kwarto.

Napatingin ang buong tropa kina Han at Shuaibo na parehong nakatayo sa gitna ng hallway sa taas, hawak ang kani-kanilang bag.

Nanlaki ang mga mata ni Han. "Teka teka! Huwag niyo sabihing..."

"Wala nang ibang kwarto, Han," pailing-iling na sabi ni Jeongwoo habang nakadungaw mula sa pintuan ng master's bedroom. "Kayo na lang ni Shuaibo ang natitira."

"Ayoko," mabilis na sagot ni Shuaibo, nakataas ang isang kilay habang nakatitig sa pinto ng natitirang kwarto. "Bakit ako makiki-share ng banyo sa kanya? Ang tagal-tagal niyan mag-ayos sa banyo."

"Kapal ng mukha mo, Shuaibo! Ikaw nga 'tong sampung klase ng skin cream ang ipinapahid bago matulog!" ganti ni Han. "Sa sofa na lang ako matutulog sa baba!"

"Aba, huwag sa sofa!" sigaw ni Steven mula sa ibaba, kakalabas lang mula sa kwarto nila ni JL habang medyo namumula pa ang mukha. "Magtiisan kayong dalawa sa kwarto, dalawa naman ang kama dun!"

Pumasok silang dalawa sa kwarto na parehong nakasimangot. Inilapag ni Han ang bag niya sa kanang kama, habang si Shuaibo naman ay ibinagsak ang sa kanya sa kaliwa. Hindi pa man nakakapag-unpack, iniharap na agad ni Shuaibo ang electric fan diretso sa kama niya.

"Lalabas lang ako," inis na sabi ni Han sabay bagsak ng pinto ng kwarto.

Pagdating ng hapon, medyo nakapag-unpack na ang lahat. Nagluluto sina Juwon at Chihen ng barbecue sa ihawan sa tabi ng pool. Si Chihen, habang nakahawak sa sipit ng ihawan, ay pa-simpleng nagpapatulong kay Juwon para lang makadikit dito, samantalang si Daisuke naman ay nakatayo sa gilid habang masayang humihingi ng unang luto na liempo.

Sa loob ng living room, busy sina Woongki at Jeongwoo sa pag-aagawan sa mic para sa videoke—may kasamang palitan ng sweet banat sa gitna ng kanta—habang si JL naman ay nakaupo sa sofa, tawa nang tawa habang nakatitig sa kanila. Sa tabi ni JL, nakaupo si Steven, pasimpleng inaalok si JL ng maiinom habang patagong humahangad na sana mapansin nito ang nararamdaman niya.

Tahimik lang na nakasandal si Han sa railings ng veranda sa taas, hawak ang can ng inumin niya at nagnanamnam ng malamig na hangin.

​Bumukas ang sliding door ng veranda. Lumabas si Shuaibo, naka-oversized sweater at may dalang sariling inumin. Diretso siya sa pwesto ni Han.

​"Sikip naman dito," agad na bungad ni Shuaibo.

​Napatingin si Han sa malawak na veranda. "Ang lawak-lawak ng veranda, Shuaibo."

​"Eh sa tabi mo lang 'yung may masarap na hangin, kasalanan ko?" sagot ni Shuaibo sabay siksik sa gilid ni Han, dahilan para mapausog si Han nang kaunti.

​Tiningnan ni Han ang mas matangkad na si Shuaibo. "Bakit ka ba laging sumisiksik kung nasaan ako?"

​"Gusto ko lang asarin 'yang mukha mo. Masama ba?"

​"Oo. Nakakasira ng araw."

​"Gusto mo naman."

​"Kapal ng mukha mo."

Bago pa man magtuloy-tuloy ang sagutan nila, sumungaw si JL mula sa pinto. "Guys! Kakain na ng dinner, tapos na 'yung ihaw nina Chihen! Pasok na!"

Pagpasok nila sa dining area, nakahanda na ang malaking boodle fight style na pagkain sa mesa. Nagsisiksikan na silang siyam sa haba ng dining table. Siyempre, sa hindi maipaliwanag na kamalasan, nagkatabi na naman si Han at Shuaibo—kasi itinulak ni Woongki si Shuaibo sa tabi ni Han para magkatabi sila ni Jeongwoo nang walang istorbo.

​"Dito ka, Shuaibo, 'wag ka tabi sa'min ni Jeongwoo," utos ni Woongki.

Nagsimula nang kumain ang lahat. Gutom na gutom ang tropa kaya medyo mabilis maubos ang mga barbecue at liempo.

Inabot ni Han ang huling stick ng paborito niyang ihaw na isaw. Kinuha niya ito at inilagay sa sarili niyang plato, ready nang kainin.

Kaso, bago pa man niya maidikit sa bibig niya, mabilis na inabot ni Shuaibo ang kabilang dulo ng stick at kinagat 'yung pinakamalaking hiwa sa taas.

Nanlaki ang mga mata ni Han.

Nginuya 'yon ni Shuaibo nang dahan-dahan, sabay ngiti nang nakakaloko. "Mmm, masarap. Thanks."

Napatigil ang buong mesa. 

"Shuaibo," mahinang banta ni Han, pilit na pinapakalma ang boses niya. "Akin 'yan."

"Kinuha ko na, eh."

"Huling stick na 'yan!"

"Eh 'di hati tayo."

"Hindi ako nakikipaghati sa'yo!"

"Edi akin na lang lahat," sabi ni Shuaibo, sabay hila sa buong stick mula sa kamay ni Han at kinagat pa ang isa pang hiwa.

Bumuntong-hininga si Woongki at ibinaba ang kutsara niya. "Eto na naman po tayo."

"Limang minuto pa lang tayong kumakain," reklamo ni Chihen. "Pwedeng kumain muna bago mag-away?"

"Siya 'tong nagnanakaw ng pagkain!" turo ni Han kay Shuaibo.

"Sinabi ko namang hati tayo, ayaw mo lang," depensa ni Shuaibo habang nginunguya pa rin 'yung isaw. "Dami mong reklamo, para namang 'di ka pwedeng kumuha ng liempo dyan."

Kumuha si Han ng isang malaking hiwa ng liempo at ibinagsak ito diretso sa plato ni Shuaibo, dahilan para matalsikan ng konting sabaw ang damit nito.

"O, kainin mo 'yan," inis na sabi ni Han.

Napatigil si Shuaibo. Tumingin siya sa plato niya, tapos sa damit niyang may konting patak ng sabaw, tapos kay Han.

"Nagtatapon ka na ng pagkain ngayon?" mahinang tanong ni Shuaibo, pero may halong banta sa boses.

"Ginusto mo 'yan, 'di ba?"

Kumuha si Shuaibo ng isang dakot ng kanin at akmang ibabato kay Han—

"SUBUKAN MO, SHUAIBO, TATAPON KITA SA POOL!" sigaw ni Steven mula sa dulo ng mesa, sabay tayo. "Mag-aaway kayo nang dahil sa isaw?!"

"Si Han kasi!"

"Anong ako?!"

Mabilis na pumagitan si Jeongwoo at kinuha 'yung pinggan ng kanin bago pa maging totoong food fight ang gabi. "Tama na! Para kayong mga batang limang taong gulang! Daisuke, ilayo mo 'yang dalawa!"

Si Daisuke, na kanina pa tahimik na kumakain sa gilid, sumubo muna bago nagsalita. "Gusto niyo ba ng marshmallow? May marshmallow sa kusina..."

Napatingin sina Han at Shuaibo sa isa't isa, parehong nakakrus ang mga braso at nakasimangot.

"Ayoko nang kumain," inis na sabi ni Han sabay tayo mula sa mesa at lakad papunta sa sala.

"Mas lalong ayoko," hirit pa ni Shuaibo sabay tayo rin at sumunod sa sala.

Napahawak na lang si JL sa noo niya habang pinapanood 'yung dalawa na magkasunod na umalis. Tumingin si Steven sa kanya at dahan-dahang tinapik ang balikat ni JL para i-comfort ito, na ikinamula naman ng mukha ni JL.

"Bakit ba natin isinama 'yung dalawang 'yun sa overnight?" tanong ni JL nang mahina.

"Akala ko nga magkaka-peace and order tayo ngayong weekend," iling ni Woongki habang nakasandal sa balikat ni Jeongwoo. "Mas lumala pa pala nung walang klase."

Samantala sa sala, nakaupo na si Han sa dulo ng mahabang sofa. Ilang segundo lang, lumapit si Shuaibo at umupo rin... diretso sa katabing-katabi niyang pwesto.

"Sa dinami-rami ng pwesto, dito ka pa talaga umupo?" asar na tanong ni Han.

"Gusto ko dito, eh. Bakit, sa'yo 'tong sofa?"

"Bwisit."

"I know."

Kahit galit at nag-aaway, wala pa ring umaalis sa pwesto nila. Nakatitig lang silang dalawa sa TV habang parehong nakasimangot—katabi ang isa't isa.

Nakatitig lang silang dalawa sa Smart TV sa sala—parehong nakasandig sa magkabilang dulo ng L-shaped sofa dahil kusa nang lumayo si Shuaibo, parehong nakakrus ang mga braso, at parehong matalim ang tingin sa screen kahit cartoon lang naman ang palabas.

"Gusto mo pa ba rito?" biglang pabulong na irap ni Shuaibo, hindi man lang tinitignan si Han.

"Bakit, aalis ka na? Sige lang, para lumuwag 'tong sofa," ganti ni Han gamit ang paborito niyang pambabara.

"Kapal mo. Mauna ka na sa kwarto, mukha kang biyernes santo dyan."

"Ikaw 'tong masama ang tingin sa TV, akala mo sisingilin ka ng kuryente."

Bumuntong-hininga si JL habang nakatayo sa may bar counter sa kusina, katabi si Steven na busy sa pag-aayos ng mga baso. "Tingnan mo 'yang dalawa. Nag-away sa hapunan, hindi pa rin naghihiwalay sa sofa. Ewan ko ba kung galit talaga sila o gustong-gusto lang talagang magkasama."

Medyo napangiti si Steven habang patagong nakatitig sa magandang mukha ni JL. "Hayaan mo na, Yence. Baka 'yan talaga ang bonding nila. Ako naman, basta kasama kita, kontento na'ko."

Biglang napatigil si JL sa pagpupunas ng counter. Nagkasalubong ang mga mata nila ni Steven at mabilis ding naiwas ng dalawa ang tingin nila—parehong namumula ang mga tenga pero walang gustong umamin.

Habang sa kabilang dulo naman ng living room, nakakandong si Woongki kay Jeongwoo sa recline chair habang nagba-browse sa phone. "Daisuke, mag-lock ka ng pinto mamaya ha, baka magpatayan sina Han at Shuaibo sa kwarto nila."

"Opo kuya," sagot ni Daisuke habang sumusubo ng marshmallows, samantalang sina Chihen at Juwon naman ay magkatabi sa carpet floor habang naglalaro ng Mobile Legends—mga binti nilang magkadikit na nagdudulot na naman ng 'butterfly' moments kay Juwon.

Nung mag-11:00 PM na, napilitan na ring umakyat sina Han at Shuaibo dahil patay na ang mga ilaw sa ibaba.

Dahil sa init ng ulo nila sa isa't isa mula pa sa hapunan, pumasok sila sa kanilang kwarto na may kasamang malakas na BLAG! mula sa pinto.

"Wag mo nga ibagsak 'yang pinto!" bulyaw ni Shuaibo habang ibinabagsak ang skincare pouch niya sa vanity table. "Ang ingay-ingay mo!"

"Ikaw ang nagbagsak, Shu! Wag mo sa'kin ibintang 'yang kasungitan mo!" ganti ni Han sabay bagsak sa kama niya.

Pumunta si Shuaibo sa harap ng salamin para mag-skincare, habang nag-a-apply ng kanyang 10-step routine. Dahil sa sobrang inis niya kay Han mula pa nung hapunan—at dahil sobrang ginawin siya sa simoy ng hangin sa Tagaytay—dumeretso siya sa remote ng aircon at pinatay ito nang tuluyan, pati 'yung electric fan ay iniharap niya sa pader.

"Hoy, Shuaibo, bakit mo pinatay 'yung aircon?" iritang tanong ni Han mula sa kama niya, hawak ang kumot. "Mainit-init sa kwarto kapag walang bawas 'yung kulob."

"Malamig kaya! Gusto mo ba 'kong mamatay sa ginaw?!" pabalang na sagot ni Shuaibo habang isinusuot ang oversized sweater niya. "Kung naiinitan ka, hubarin mo 'yang damit mo o lumabas ka sa balkonahe!" sabay talukbong sa sarili niyang kama gamit ang dalawang kumot.

Napa-iling na lang si Han at hindi na nakipag-agawan sa remote para matapos na ang gabi.

Ilang oras ang lumipas. Madaling araw na nung magising si Han. Pagkamulat ng mga mata niya, nakitang nanginginig pa rin pala ang mga balikat ni Shuaibo sa kabilang kama! Dahil sobrang ginawin si Shuaibo at manipis lang ang dalang kumot para sa lamig ng Tagaytay, halos nakasiksik na siya sa sulok ng divider, parang uod na nakabalot pero nangangatog pa rin ang mga binti habang pilit na ibinabalot ang sarili.

Bumuntong-hininga si Han. Iritadong-irritado siya kay Shuaibo dahil sa ginawa nito sa hapunan at sa kasungitan nito kanina, pero hindi rin naman niya matitiis na manginig sa ginaw ang kasama niya.

Dahan-dahang bumangon si Han. Kinuha niya ang sarili niyang ekstrang kapal na kumot mula sa cabinet, at nang hindi nagsasalita ay maingat na inilagay ito sa ibabaw ni Shuaibo—itinakip hanggang sa mga paa nito para tuluyang humarang sa lamig.

Napatigil si Shuaibo sa pangangatog nang maramdaman ang biglang init. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kumot at dumilat ang mga mata niya. Sa kabila ng kadiliman, nakita niyang nakatayo si Han sa tabi ng kama niya.

"...Ano 'yan?" mahinang tanong ni Shuaibo, paos at halatang ginaw na ginaw pa ang boses.

"Kumot," mabilis at stoic na sagot ni Han. "Arte-arte mo, ayaw mo sa aircon tapos nangangatog ka pa rin sa lamig ng Tagaytay. Baka sabihin mo pa pinabayaan kitang maging yelo rito. Kasalanan ko pa kapag nagkasakit ka bukas."

Tinitigan siya ni Shuaibo. Ang tapang at inis niya kanina ay biglang napalitan ng kaunting pagkabigla. Bahagyang napangiti si Shuaibo sa ilalim ng kapal ng kumot—isang napakaliit at hindi halatang ngiti—bago binalik ang kasungitan sa boses. "Tsk. Dami mong say. Salamat."

"Matulog ka na nga lang," irap ni Han sabay balik sa kama niya.

Kinabukasan: 7:00 AM sa kwarto nina Han at Shuaibo

Nang sumilay na ang liwanag ng araw sa bintana, sabay na nagising sina Han at Shuaibo dahil sa tunog ng alarm. Dahil parehong gustong maunang mag-ayos para sa pool day, nag-unahan agad silang dalawa sa pagtayo mula sa kani-kanilang kama.

Mabilis ang reflexes ni Han, ngunit patakbo na rin si Shuaibo patungo sa en suite bathroom ng kwarto nila.

Agad na humarang si Han sa pinto ng banyo. "Teka lang, Shuaibo! Ako muna! Kagabi pa 'ko naiihi!"

"Eh bakit hindi ka nag CR kagabi pa lang? Tanga naman" hirit ni Shuaibo habang hawak ang oversized niyang skincare pouch. Pilit niyang isinisingit ang sarili sa pagitan ni Han at ng pintuan.

"Nang-aagaw ka na naman! Sanay ka talagang mambwisit mula pa kagabi ah!" sigaw ni Han habang pilit na inaabot ang doorknob.

Kaso, dahil mas matangkad si Shuaibo, naiiwas niya ang katawan at mabilis na nakapasok sa loob bago pa man makagalaw nang maayos si Han.

Click. Lock.

"HOY ZHANG SHUAIBO!" bulyaw ni Han sabay kalampag sa pinto ng sarili nilang banyo. "Lumabas ka dyan!"

"Diyan ka muna sa labas! Magse-skincare pa 'ko ng kalahating oras!" sigaw ni Shuaibo mula sa loob, may halong tawa at asar sa boses. "Magtiis ka dyan!"

"Kalahating oras?! Bwisit ka talaga!" inis na sigaw ni Han sabay bagsak sa gilid ng kama para maghintay.

Samantala, narinig nina Woongki at Jeongwoo ang sigawan mula sa kabilang kwarto. Lumabas si Woongki mula sa Master's Bedroom habang naka-pajamas, si Jeongwoo naman ay nakasandal sa pinto.

"Tingnan mo 'yung dalawa sa kabilang kwarto, nag-aagawan pa sa sarili nilang banyo!" tawa ni Woongki habang papunta sa ibaba. "Mabuti pa tayo, walang agawan"

"Oo nga, tsaka mas masarap mag-toothbrush kapag katabi kita," hirit naman ni Jeongwoo sabay kabig sa baywang ni Woongki bago sila tuluyang bumaba.

Sa ibaba, katatapos lang magluto nina Steven at JL ng almusal. Inayos ni Steven ang plato ni JL bago ang sa kanya. "Yence, kape mo oh. Nilagyan ko ng dalawang kutsarang asukal, tulad ng gusto mo."

"Salamat," ngumiti si JL, tila may maliliit na kulisap sa mga mata. "Galing mo talaga mag-alaga."

Napayuko si Steven para itago ang sobrang pamumula ng mukha niya, habang sina Juwon, Chihen, at Daisuke naman na kararating lang sa dining table ay nagkakatinginan na lang.

"Grabe, amoy pancake at amoy pag-ibig sa kusina," bulong ni Juwon kay Chihen.

Bahagyang inilapit ni Chihen ang mukha niya sa tenga ni Juwon. "Gusto mo gawan din kita ng kape?"

Biglang napaayos ng upo si Juwon, namumula ang mga pisngi habang si Daisuke naman sa tabi nila ay walang pake sa paligid at busy sa paglafang ng hotdog.

Pagdating ng alas-diyes ng umaga, mainit na ang panahon kaya pwesto na ang buong tropa sa swimming pool.

Si Daisuke ay naka-salbabida habang nagse-selfie sa gilid, samantalang sina Woongki at Jeongwoo naman ay tuloy-tuloy ang PDA—naka-backhug si Jeongwoo kay Woongki habang nagpapalutang-lutang sila sa tubig.

"Mga pader, maawa kayo sa mga single!" sigaw ni Chihen sabay saboy ng tubig sa kanila.

Si JL at Steven naman ay nakaupo sa gilid ng pool, nakatubog ang mga binti sa tubig habang nagkukuwentuhan na para bang may sariling mundo.

Sa kabilang dulo ng pool, nakasandal si Han sa gilid, nagpapatuyo ng mukha. Katatapos lang nilang mag-volleyball sa tubig. Si Shuaibo naman, na ayaw pa sanang mabasa ang buhok, ay nakatayo sa mababaw na parte ng pool, nakataas ang blond niyang buhok.

Biglang tinulak ni Juwon si Chihen papunta sa pwesto nina Han at Shuaibo, dahilan para magkaroon ng malaking wisik ng tubig!

"AH! 'YUNG BUHOK KO!" sigaw ni Shuaibo habang nakapikit ang mga mata, napahawak sa mukha dahil pumasok ang tubig-pool sa mata niya. "Aray, ang hapdi!"

Napatigil ang lahat sa pagtatawanan. Nag-aalalang napatingin sina JL at Woongki.

Bago pa man makalapit ang iba, sa hindi inaasahang pangyayari, mabilis na lumangoy si Han papunta sa pwesto ni Shuaibo na para bang hindi na ito pinag-isipan. Inabot niya ang malinis at tuyong towel na nakasabit sa gilid ng pool railing.

"Huwag mong kuskusin, lalong hahapdi 'yan," kalmadong sabi ni Han.

Dahan-dahang hinawakan ni Han ang baba ni Shuaibo gamit ang isang kamay para maiangat ang mukha nito, habang ang kabilang kamay niya ay maingat na pinupunasan ang tubig sa paligid ng mga mata ni Shuaibo gamit ang tuyong towel.

Dahil sa sobrang lapit nila, natigil si Shuaibo sa pagrereklamo. Nakaangat ang mukha niya, nakatitig sa mga mata ni Han na sobrang seryoso at maingat sa pagpunas sa kanya. Ang init ng kamay ni Han sa baba niya ay biglang nagpadagundong sa dibdib ni Shuaibo.

"Oyan. Masakit pa?" mahinang tanong ni Han, hindi pa rin binibitawan ang baba ni Shuaibo.

Nakatahimik ang buong tropa. Sina Woongki at JL ay nanlalaki ang mga mata sa gilid ng pool, habang si Jeongwoo ay napatakip ng bibig.

"A-medyo... okay na," utal na sagot ni Shuaibo, biglang naiwas ang tingin dahil naramdaman niyang naging napakainit ng sarili niyang mga pisngi.

Ilang segundo ang katahimikan bago biglang sumabog ang hiyawan ng buong grupo!

"AYIIIIIIEEEEEEEEEEEEE!" sigaw ni Woongki habang nagtatatalon sa tubig! "HOY PA-SIMPLE KA PARK HAN!"

"Iba 'yon! May pa-holding the chin pa!" hirit ni Jeongwoo sabay tawa nang malakas!

"Sabi sa inyo enemies to lovers 'to eh!" kilig na sigaw ni JL habang pumapalakpak, habang si Steven sa tabi niya ay napapangiti rin.

"Daisuke, nakita mo 'yon?! May chemistry!" tawa ni Juwon sabay hampas sa balikat ni Chihen.

Biglang narealize nina Han at Shuaibo kung ano ang nangyari. Mabilis na binitawan ni Han ang baba ni Shuaibo at umatras nang tatlong hakbang sa tubig. Si Shuaibo naman ay mabilis na kinuha ang towel at itinakip sa mukha niya para itago ang sobrang pamumula.

"Manahimik nga kayo!" asar na sigaw ni Han, pilit na ibinabalik ang stoic at seryoso niyang mukha kahit halatang nataranta rin. "Natalsikan lang ng tubig 'yung tao, dami niyo nang sinasabi!"

"Oo nga! Kayo maglinis ng pool mamaya!" pabalang na sigaw ni Shuaibo mula sa ilalim ng towel, pero hindi pa rin niya maiangat ang mukha kasi alam niyang kulay kamatis pa rin ang mga pisngi niya.

"Asus! Deny pa kayo!" asar ni Woongki habang sinasabuyan sila ng tubig.

Bumalik ang dalawa sa kani-kanilang pwesto—parehong nakasimangot, parehong nakatalikod sa isa't-isa sa magkabilang dulo ng pool, pero pareho namang hindi maipaliwanag kung bakit biglang bumilis ang tibok ng mga puso nila para sa natitirang bahagi ng bakasyon.

Natapos na ang panandaliang overnight staycation nila. Pagkababa ng van sa terminal matapos ang biyahe mula Tagaytay, agad na bumagsak sa kanila ang realidad. Nagsimula nang maghiwa-hiwalay ang grupo para umuwi sa kani-kanilang mga apartment at dormitories.

"Aray 'yung likod ko... parang nabaluktot sa biyahe," daing ni Han habang ibinababa ang bag niya mula sa trunk.

"Tss, tumatanda ka na kasi," irap ni Shuaibo mula sa gilid habang inaayos ang sarili niyang duffel bag.

"Mukha mo. Una na 'ko," maikling sagot ni Han sabay talikod at sakay ng jeep pabalik sa dorm niya.

"Sige, wag ka na babalik!" hirit pa ni Shuaibo bago rin pumara ng sasakyan pabalik sa sarili niyang apartment.

Hindi pa man nakakahinga nang maayos ang lahat pagkarating sa kani-kanilang bahay, biglang sumabog ang group chat ng tropa.

[Basta GC]

Woongki: GUYS.

Woongki: GUYS SHIT.

Jeongwoo: Ano 'yon babe?

Woongki: 'YUNG ARCHITECTURAL DRAFTING PLATE SA MAJOR SUBJECT NATIN BUKAS NA PALA ANG DEADLINE AT 8:00 AM?!

JL: goodluck sa inyo nina han at shuaibo! Iba ang subjects namin ngayon ni steven e

Juwon: omsim, may lab class kami nina chihen at daisuke bukas

Woongki: NAKAKAINIS KAYO HINDI NIYO MAN LANG KAMI KINAMUSTA! HALA BUKAS NA PALA ITO!

Chihen: all-nighteritis kayong apat, walang matutulog ngayong gabi

Dahil sa sobrang pagod mula sa biyahe at gala, wala nang nagawa ang apat na magkakaklase—sina Woongki, Jeongwoo, Han, at Shuaibo—kundi magbukas ng kani-kanilang drafting tables sa kani-kanilang kwarto habang humihigop ng kape.

Lunes: 2:00 AM (Puyatan sa GC)

Kanya-kanyang puyatan ang apat para sa klase nila, habang nagmo-monitor naman ang iba sa GC dahil hindi pa dinadapuan ng antok.

[Basta GC]

Shuaibo: Bwisit 'tong ink ring! Natapon sa tracing paper ko! Paano mag-erase ng micro-ink line nang hindi nasisira 'yung paper?!

Woongki: iyak ka na lang shu, haha!

Han: gamitan mo ng drafting blade, i-scrape mo nang napakapino gamit 'yung eraser shield, wag mong diinan, tatagos yang kamay mo sa papel sa sobrang tanga mo

Shuaibo: bakit nang-iinsulto ka pa, pusa?! nananahimik ako rito ah!

Han: nagtatanong ka tapos magagalit ka kapag sinagot, bahala ka dyan, mabutas mo sana 'yang plate mo

Shuaibo: che! bwisit!!

Kahit na asar na asar si Shuaibo sa reply ni Han, kinuha pa rin niya ang drafting blade at sinunod ang sinabi nito—at nakuha naman niyang maayos ang maling linya.

Umaga sa Campus: 7:55 AM (Submission Day)

Lutang at may malalalim na eyebags sa ilalim ng mga mata sina Woongki, Jeongwoo, Han, at Shuaibo habang naglalakad sa hallway papunta sa drafting studio ng klase nila.

Nakasalubong pa nila sa hallway ang iba nilang mga kaibigan na papunta naman sa kani-kanilang room.

"Buhay pa ba kayo?" tanong ni JL habang hawak ang sariling binders sa kabilang klase, kasama si Steven.

"Hindi na," sagot ni Woongki habang nakasandal kay Jeongwoo. Si Daisuke, Juwon, at Chihen naman ay kumaway lang mula sa kabilang dulo ng hallway bago pumasok sa sarili nilang room.

Pagpasok sa classroom nilang apat, isa-isang ibinagsak nina Woongki, Jeongwoo, Han, at Shuaibo ang kani-kanilang plates sa mesa ng professor. Nung matapos ang submission, sabay-sabay silang napahinga nang malalim.

Nakaligtas sa deadline.

Habang naglalakad silang apat palabas ng building papuntang cafeteria para mag-almusal bago ang susunod na subject, naglalakad si Shuaibo habang hawak ang malamig na iced americano. Sa sobrang pagod at puyat, hindi niya napansin ang maliit na humbak sa semento at matatabig sana ang paa niya.

"Ay!"

Bago pa man siya matumba, mabilis siyang nahawakan ni Han sa balikat at hinila pabalik para hindi mabuwal.

"Tumingin ka nga sa dinadaanan mo. Lutang ka na," kunot-noong sabi ni Han bago agad ding binitawan ang balikat ni Shuaibo.

"Muntik lang naman!" ganti ni Shuaibo habang inaayos ang hawak sa kape niya. "Tsaka kasalanan mo rin, hindi ako nakatulog kagabi dahil sa galit sa'yo!"

"Aba, ako pa ang may kasalanan sa hindi mo pagtulog?" maikling tawa ni Han sabay inilagay ang mga kamay sa bulsa ng pants niya at naunang maglakad.

"Hoy, pusa! Antayin mo 'ko! Bilisan mo maglakad, ilibre mo 'ko ng sandwich dahil tinuruan mo 'ko mag-erase kagabi!" sigaw ni Shuaibo habang sumusunod sa likod nito.

"Bakit kita ililibre, ikaw na nga ang tinuruan?" tanong ni Han nang hindi man lang lumingon, habang naiiwan sa likod sina Woongki at Jeongwoo na nakatitig lang sa kanilang dalawa.

Pagkatapos ng matinding puyatan sa drafting plate, akala nina Woongki, Jeongwoo, Han, at Shuaibo ay makakapaghinga na sila. Pero sa kalagitnaan ng lecture sa Architectural Design, pumasok ang Student Council officers kasama ang department head.

"Good morning, Section A," panimula ng SC President. "Next Friday will be our annual Department Exhibit and Cultural Night. Every year level is required to construct an interactive architectural installation and venue props at the quadrangle."

Agad na nagkaroon ng ingay sa buong silid. Sa GC ng tropa, mabilis ang palitan ng chat habang nagbabasa ng announcement board ang iba.

[Basta GC]

JL: guys! nakita niyo na 'yung memo? kami nina Steven sa Technical and Audio-Visual Committee!

Steven: taga-setup kami ng sound system at stage lights

Juwon: kami nina Chihen at Daisuke sa Logistics and Hospitality, kami taga-coordinate ng booths at food stalls!

Woongki: teka, bakit kami nina Jeongwoo sa Program and Hosting?!

Jeongwoo: kasama ba tayo sa magso-solo dance babe?

Woongki: BALIW! pero sige, kailangan maganda ang host ng event!

Shuaibo: Wait... bakit kasama ang pangalan namin ni Han sa Design and Structural Props Committee?

Woongki: mataas ang tingin sa inyo ng prof e! si Han ang Student Lead sa Blueprint and Carpentry, ikaw naman Shu ang Lead sa Aesthetics and Painting!

Shuaibo: WHAT?! marami ba tayo sa committee?

Han: may anim tayong kasamang blockmates, ako lang ang taga-supervise sa structure, ikaw sa kulay at aesthetics, pusa

Shuaibo: wag mo 'ko matawag-tawag na pusa dyan ah! trabahuin mo nang maayos yang measurements mo!

Bumilis ang ikot ng linggo at naging abala ang buong campus.

Sa open grounds, maayos ang bayanihan ng buong committee nina Han at Shuaibo. Ang mga blockmates nila ang humahawak ng malalaking lagari at nagbubuhat ng plywood, habang si Han ang nagrere-check ng anggulo at sukat gamit ang T-square at blueprints. Si Shuaibo naman ay may kasamang dalawang blockmates na abala sa pagmi-mix ng acrylic paint at pag-aayos ng color gradients para sa installation.

Sina JL at Steven naman ay nakatambay sa may stage control booth, maingat na nagta-taping ng mga cable para walang matapilok.

Sina Juwon, Chihen, at Daisuke naman ay totoong busy sa pag-aayos ng booth tables at pag-inventory ng mga supplies para sa event stalls.

Samantala, kina Woongki at Jeongwoo naman ang tuloy-tuloy na mic rehearsal para sa program.

Gabi bago ang mismong event. Umuwi na ang buong Structural Committee pati ang iba nilang tropa dahil natapos na ang pangunahing buhat at construction kaninang hapon.

Naiwan na lang sina Han at Shuaibo sa workshop area ng quadrangle para sa final Quality Check—si Han para siguraduhing matibay ang kabit ng huling frame, at si Shuaibo para siguraduhing tuyo at maayos ang huling layer ng pintura sa signage.

Biglang bumuhos ang malakas na ulan sa labas, kaya mas lalong naging tahimik ang paligid at lumamig ang hangin.

"Tuyo na ba 'yang seal coat sa gilid?" tanong ni Han habang pinupunasan ang pawis sa leeg gamit ang towel. Naka-itim siyang shirt na nakataas ang mga manggas.

"Halos. Inaayos ko na lang 'tong huling masking tape sa gilid ng logo," sagot ni Shuaibo habang nakayuko sa semento.

Sa sobrang pagod mula sa buong linggong pag-aasikaso, medyo naging mabagal ang kilos ni Shuaibo. Nung tumayo siya para kumuha ng panibagong tape mula sa itaas ng storage shelf, bahagyang nagdilim ang paningin niya sa matinding puyat.

Na-out of balance si Shuaibo. Naipatong niya ang kamay sa gilid ng estante at matatabig sana ang isang nakasandal na mabilisang kahoy na frame pabaon sa direksyon niya!

"Shu!"

Bago pa man matumba si Shuaibo, mabilis na nakalapit si Han. Inabot ng kanang kamay ni Han ang gilid ng shelf para salagin ang bumabagsak na frame, habang ang kaliwang kamay naman niya ay mabilis na humawak nang mahigpit sa baywang ni Shuaibo para hilahin ito pabalik sa dibdib niya.

PAK!

Naiwasan ang aksidente. Napasandal ang likod ni Shuaibo sa dibdib at braso ni Han.

Pero sa pagkakataong ito... walang nagsalita.

Walang sigaw ng asaran. Walang pambabara ng "Ang tanga mo kasi." Walang irap ng "Bitawan mo 'ko, pusa."

Sobrang tahimik ng paligid maliban sa patak ng ulan sa labas. Nararamdaman ni Shuaibo ang mabilis na pagtaas at pagbaba ng dibdib ni Han sa likod niya, pati ang matinding init ng kamay ni Han na nakahawak pa rin sa baywang niya.

Dahan-dahang humarap si Shuaibo. Dahil sa sobrang lapit nila, nagtama ang mga mata nila. Naka-glasses si Han, nakatitig sa kanya nang sobrang seryoso—walang halong asar, walang stoic front, kundi pure at raw na pag-aalala.

Pumutok ang matinding kaba sa dibdib ni Shuaibo. Napahawak ang mga daliri niya sa damit ni Han.

Ilang segundo ang lumipas bago dahan-dahang binitiwan ni Han ang baywang ni Shuaibo at inayos ang salamin niya, bahagyang tumalikod at nagpakatikhim.

"I-ikaw na mag-ayos ng natitirang tape. Ako na mag-uwi ng gamit," mahinang sabi ni Han. Medyo utal—bagay na kailanman ay hindi pa naririnig ni Shuaibo sa kanya.

"A... sige. Ako na rito," pabulong na sagot ni Shuaibo, mabilis na iniiwas ang namumula niyang mukha at nagmamadaling kinuha ang tape sa sahig.

Pareho silang hindi na nakatingin sa isa't isa nung patayin nila ang ilaw at maglakad palabas pabalik sa kani-kanilang dorm—dala ang isang hindi maipaliwanag na tensyon.

Biyernes ng Umaga: Ang Mismong Araw ng Event

Malamig pa rin ang simoy ng hangin sa quadrangle kahit nag-iisa-isang bukas na ang mga ilaw sa mga booth. Maagang nakarating si Shuaibo para tingnan ang huling patong ng pintura sa ginawa nilang installation. Naka-soft pastel knit polo siya na nakatuck-in sa cream trousers, inaayos ang straps ng dala niyang shoulder bag habang naglalakad paitaas sa maliit na hagdan ng exhibit frame.

Narinig niya ang mga mabibigat na hakbang mula sa likod.

Paglingon niya, si Han—nakatupi hanggang siko ang manggas ng dark gray tee nito, naka-vintaged denim, at maayos ang bagsak ng buhok na bahagyang gelled at nakahawi paitaas nang kaunti sa harap habang may bitbit na toolbox sa isang kamay.

Panandaliang nagkasalubungan ang tingin nila bago agad na umiwas si Shuaibo at kunwari'y nag-inspect ng gilid ng kahoy. Si Han naman, ibinaba lang ang toolbox sa semento nang walang ingay.

Tahimik ang buong paligid. Wala pang ibang estudyante sa malawak na quadrangle.

Dahan-dahang lumakad si Han patungo sa kabilang dulo ng installation, pumatak mismo sa gilid ni Shuaibo para tingnan kung pantay ang tayo ng frame. Walang nag-usap. Nakatayo lang silang dalawa roon habang dinadampot ni Shuaibo ang masking tape sa sahig.

"Bagay sa'yo," pabulong na sabi ni Han, diretso pa rin ang tingin sa taas ng centerpiece.

Napatigil ang kamay ni Shuaibo. Namilog ang mga mata niya bago mabilis na napalingon. Si Han naman, bahagyang napakagat sa loob ng pisngi niya—halatang nagulat din sa sariling sinabi. Nagmura siya nang patago sa sariling isip habang nananatiling nakatitig sa kisame ng booth.

"A-ano?" nauutal na tanong ni Shuaibo.

Bahagyang namula ang dulo ng mga tenga ni Han, pero pilit niyang pinanatiling patag ang boses. "Sabi ko... bagay sa'yo."

Nataranta ang utak ni Shuaibo. Nanuyo ang lalamunan niya sa biglaang papuri. Dahil sa kaba at hindi malaman kung aling bahagi ng ayos niya ang pinupuri ng isa, bigla na lang lumabas sa bibig niya ang hindi naman itinatanong.

"N-naka-contact lenses kasi ako ngayon..."

Tahimik.

Gusto na lang pumasok ni Shuaibo sa loob ng toolbox sa sobrang tanga ng naisagot niya.

Dahan-dahang ibinaling ni Han ang tingin sa kanya, sandaling tinitigan ang mga mata niya bago napatikhim at mabilis na tumingin uli sa malayo. "Ah. Kaya pala."

Dahil sa matinding hiya, pilit na lang pinalitan ni Shuaibo ang usapan para lang maibalik ang composure niya. "Y-yung buhok mo rin. Maganda."

Natigilan si Han, sabay dahan-dahang tumango habang pilit na ibinubulsa ang dalawang kamay. "Salamat."

At doon na bumagsak ang pinaka-awkward at napakatimtim na katahimikan sa pagitan nila. Walang gumagalaw. Walang nagsasalita. Nakatayo lang silang dalawa na parang dalawang poste sa gitna ng quadrangle.

"HOY! BAKIT PARANG MGA REBULTO KAYO DIYAN?!"

Biglang umalingawngaw ang boses ni Woongki mula sa kabilang dulo ng pathway. Naka-full event outfit na ito habang hawak ang mic at clipboard, kasunod si Jeongwoo na bitbit ang dalawang malaking tumbler ng iced coffee.

Sa likod nila, naglalakad din ang buong tropa—si JL na abala sa pag-aayos ng ID lanyard ni Steven habang naglalakad, at sina Juwon, Chihen, at Daisuke na may bitbit na mga kahon ng pastries at bottled water galing sa parking lot.

"Kanina pa ba kayo diyan?" tanong ni Juwon habang binubuksan ang kahon ng donuts at agad na nag-abot kay Daisuke.

"Akin 'yang bavarian, 'wag mong ubusin," sita sa kanya ni Chihen sabay kuha ng panibagong tissue para punasan ang chocolate sa kamay ni Juwon.

"Steven, hawakan mo muna 'to, kukunin ko lang 'yung soundboard cord," utos ni JL sabay abot ng heavy-duty extension roll kay Steven, na mabilis namang tumango at sumunod.

Habang maingay ang buong grupo sa paligid, lumapit si Woongki sa gitna nina Han at Shuaibo, tinitigan sila isa-isa nang napakalapit.

"Teka nga," piningkitan ni Woongki ang mga mata niya habang palipat-lipat ang tingin sa dalawa na parehong matigas ang tayo. "Ramdam ko ang kaba... kabaduyan. Anong meron? Ang tahimik niyo, hindi ako sanay!"

"Oo nga, baka ano na 'yan ah... yieee!" tukso ni Jeongwoo habang inis-skan ang ayos nilang dalawa mula ulo hanggang paa sabay abot ng iced coffee kay Woongki. "Bakit maaga kayong dalawa? Nag-usap kayo 'no?"

"Kakarating ko lang din," mabilis na sagot ni Shuaibo, mabilis na pinihit ang katawan at lumayo nang kaunti papunta sa kinaroroonan nina Juwon. "Imbento kayo masyado."

"Sinabi mo pa," maikling sang-ayon ni Han habang ibinababa ang backpack niya sa ilalim ng mesa, pero hindi nakaligtas sa paningin ng iba ang mabilis na pagkurap ng mga mata nito at ang pilit na pag-iwas ng tingin.

Nagkatinginan sina Woongki at JL na nasa likod. Walang nagsalita sa kanila, pero dahan-dahang tumaas ang mga kilay ni Woongki sabay ngiti nang nakaloloko.

"Masyado raw imbento, JL oh," bulong ni Woongki habang sinusundan ng tingin si Shuaibo na biglang naging abala sa pagpili ng donuts.

"Hayaan mo sila," natatawang sagot ni JL. "Magkaka-alaman din mamaya pagkatapos ng program."

Napakasaya at napakagulo ng ilang oras bago ang mismong simula ng event! Pagkatapos ng pambubuking nina Woongki at Jeongwoo kina Han at Shuaibo kaninang umaga, unti-unti nang nagdatingan ang iba pang committees at nag-umpisa ang huling hirit ng paghahanda sa buong quadrangle ng League University.

Habang pataas na ang araw sa LU, kanya-kanyang gawa sa kani-kanilang designated areas ang buong tropa.

Sina JL at Steven ang unang umakyat sa elevated soundboard booth. Nagpresenta si Steven na mag-akyat ng mabibigat na amplifier boxes at ipatong ang mga ito sa folding tables.

"Steven, dahan-dahan lang dyan sa power cord, baka maputol 'yung lock," paalala ni JL habang naka-squat sa sahig at inaayos ang serpentine cables.

"Kaya ko 'to. Hawakan mo na lang 'yang paa ng hagdan para hindi mag-wobble," sagot ni Steven. Nung makababa si Steven mula sa scaffold, napansin niyang may pawis na sa noo ni JL, kaya kumuha siya ng tissue mula sa bag niya at inabot 'yon bago tuluyang sumampa uli para sa light fixtures.

Doon naman sa Food and Hospitality Booths, nagsimula nang dumating ang mga delivery trucks ng mga sponsors at caterers. Sina Chihen, Juwon, at Daisuke ang taga-receive.

"Daisuke! Sabi ko tulungan mo 'kong magbuhat ng dalawang crate ng bottled water, hindi maupo sa ibabaw ng kahon habang kumakain ng sandwich!" sigaw ni Chihen.

"Nagre-recharge lang ako! Mabigat kaya 'tong mga bote!" reklamo ni Daisuke habang ngumunguya pa.

Si Juwon naman ay abala sa pagmi-mix ng powder drinks sa malaking cooler container. Sa sobrang pagmamadali, muntik na niyang maipagpalit ang lalagyan ng asukal at asin. Maaga pa lang, napansin na agad ni Chihen na nanginginig na ang mga kamay ni Juwon sa kaba.

"Ako na rito sa pag-halo," mahinang sabi ni Chihen habang inaagaw ang malaking ladle mula kay Juwon. "Pumunta ka muna sa kabilang tent, i-check mo kung kumpleto na 'yung mga apron natin."

"S-Sige, Chih. Salamat!" mabilis na sagot ni Juwon bago tumakbo sa kabilang booth, namumula ang mga pisngi.

Samantala, kina Woongki at Jeongwoo naman ang soundcheck at stage dry-run.

Hawak ni Woongki ang mic habang naglalakad-lakad sa kahabaan ng stage platform para subukan ang wireless signal. "Testing, one two three. Soundcheck! Microphones okay! Jeongwoo, paki-basa nga 'yung opening spiel, tingnan natin kung pasok sa timing ng bgm!"

Nakatayo si Jeongwoo sa baba ng stage, nakatingin sa clipboard habang nagsasalita sa backup mic. "Good afternoon, Legions! Welcome to this year's..."

Biglang pinatigil ni Woongki ang audio. "Bitawan mo 'yang seryosong tono, babe! Lakasan mo pa ang energy, mukha kang nagba-basa ng affidavit sa korte!" natatawang hirit ni Woongki sa mic, kaya nagtawanan din ang mga SC volunteers na nag-aayos ng chairs sa harap.

Nung mag-tanghali, nagsumikap ang lahat na magkatipon-tipon sa ilalim ng malaking shade tent para mag-tanghalian. Kumuha si Juwon ng siyam na packed lunch boxes para sa kanila.

Habang kumakain ang lahat at maingay na nagkukuwentuhan tungkol sa mga maling nangyari sa soundcheck, kapansin-pansin pa rin ang kakaibang katahimikan sa pagitan nina Han at Shuaibo.

Karaniwan, kapag nag-aabot ng ulam o tissue, nag-aaway muna silang dalawa kung kaninong turn ang kukuha. Pero ngayon?

Nung kukunin na sana ni Shuaibo ang huling bote ng cold tea sa gitna ng mesa, kasabay ring dumating ang kamay ni Han para kunin din 'yon.

Touch.

Agad na mabilis na binawi ni Shuaibo ang kamay niya na parang napaso. "A-Akin na lang 'yung tubig sa bag ko!"

Napatigil si Han, hawak pa rin ang bote ng tea. Tinitigan niya si Shuaibo na mabilis na tumayo para maglakad pabalik sa exhibit booth.

Hindi pinalagpas ni Woongki ang eksena. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kutsara niya at tumingin kay Jeongwoo sabay turo ng baba sa direksyon ni Shuaibo.

"Napano 'yang dalawang 'yan?" pabulong na tanong ni Steven mula sa gilid ni JL.

"Huwag niyo nang pakialaman," natatawang bulong ni JL. "Kagabi pa 'yang dalawang 'yan sa workshop, malamang nagka-amnesia lang kung pano mag-asaran."

Mabilis ding itinulak ni Han ang bote ng tea papunta sa pwesto kung saan nakaupo si Shuaibo kanina, bago rin tumayo nang tahimik at naglakad pabalik sa Structural installation para mag-recheck ng mga turnilyo bago sumapit ang alas-dos.

At doon na unti-unting napuno ng libo-libong estudyante ang buong quadrangle ng League University para sa opisyal na pagbubukas ng Cultural Night!

Pagpasok ng alas-dos ng hapon, opisyal nang binuksan ang taunang LU Legions Cultural Night & Architectural Exhibit sa malawak na Grand Quadrangle. Puno ang paligid ng mga banner na may tatak na Go Legions! habang dinaragsa ng mga estudyante mula sa iba't ibang departamento ang mga installation at booth.

Sa main stage, agad na niyanig ng hiyawan ang quadrangle nung humawak na ng mikropono sina Woongki at Jeongwoo.

"GOOD AFTERNOON, LEAGUE UNIVERSITY!" sigaw ni Woongki, naka-full glam interactive suit habang nagkembot pa sa harap ng stage. "ARE YOU READY, FELLOW LEGIONS?!"

Nagsigawan ang buong audience.

"Siyempre, bago natin simulan ang unang performance, gusto ko munang pasalamatan ang aking napakagwapong co-host na halos tatlong beses ko nang natapakan ang sapatos habang nagre-rehearse," dagdag ni Woongki sabay lingon kay Jeongwoo.

Natatawang umiling si Jeongwoo habang iniaayos ang cue cards niya. "Ayan ka na naman. Ayusin mo 'yang intro natin, babe, baka kunin uli ng Student Council 'yang mic mo."

"Edi kunin nila! At least maganda ako!" irap ni Woongki, dahilan para magtawanan at maghiyawan muli ang buong crowd.

Samantala, sa Elevated Technical Booth sa likod ng crowd, abala sina JL at Steven sa pagpapatakbo ng mga ilaw at sounds. Hawak ni JL ang master slider ng audio mixer, seryosong nakatitig sa stage monitor.

"Steven, paki-adjust 'yung follow-spot light sa left. Medyo nasisilaw si Woongki, baka imbes na cue card ang mabasa, pangalan mo ang masabi," natatawang utos ni JL nang hindi tumitingin.

Agad na pinihit ni Steven ang malaking spotlight sa booth. "Ok na. Masyado kasing maingay 'yang partner ni Jeongwoo."

Habang busy si JL sa pag-shift ng tracks, kumuha si Steven ng malamig na iced americano mula sa cooler, binuksan ito, at dahan-dahang inilagay sa tabi ng kamay ni JL, kasama ang isang maliit na portable fan na itinutok sa mukha nito.

"Salamat," mabilis na nakangiting tingin ni JL kay Steven bago muling nag-focus sa soundboard. "Bantayan mo 'yang cables sa ibaba, baka may makatabig na naman na ibang blockmate."

Doon naman sa Food and Hospitality tents, hindi na halos makahinga sina Juwon, Chihen, at Daisuke sa haba ng pila ng mga Legions na kukuha ng snacks at event kits.

"Daisuke! Sabi ko ipamigay mo 'yung stubs, hindi kainin 'yung sample donuts sa tray!" sigaw ni Chihen habang mabilis na nag-aayos ng panibagong karton ng mga bottled drinks.

"Nakakatatlong piraso pa lang naman ako ah!" depensa ni Daisuke habang puno pa ang bibig, pero mabilis ding tumakbo para magbuhat ng panibagong crate ng tubig.

Si Juwon naman ay medyo natataranta na sa dami ng nag-aabot ng ID badges. Sa sobrang pagmamadali, natabig niya ang isang kahon ng paper cups na nagkalat sa semento. "Hala, sorry!"

"Ako na rito," mabilis na pumasok si Chihen sa tabi niya. Hinawakan nito ang balikat ni Juwon para pahintuin ito sa pag-panik, sabay abot ng isang malamig na bimpo. "Magpahinga ka muna nang limang minuto sa likod. Ako na muna sa counter habang wala pa 'yung kasama nating volunteers."

Namula ang mga pisngi ni Juwon habang kinukuha ang bimpo. "Salamat, Chih... ikaw muna rito ah."

Sa gitna naman ng Quadrangle, patuloy na dinaragsa ng mga bisita ang centerpiece installation na ginawa ng Structural Committee. Dahil sina Han at Shuaibo ang Student Leads, kailangan nilang tumayo malapit sa exhibit para mag-assist sa mga nagpapa-picture at magpaliwanag ng design concept.

Kahit napapalibutan sila ng maingay na crowd, halatang-halata ang kakaibang distansya sa pagitan nilang dalawa. Tuwing magkakadikit ang mga braso nila o kapag kailangang mag-abot ng props, mabilis na umiiwas si Shuaibo.

"Shu, paki-hawak muna 'tong acrylic panel habang inililipat ko 'yung clip," sabi ng isang committee member.

Inabot ni Shuaibo ang dulo ng panel. Pero nung hahawakan din ni Han ang kabilang gilid para tulungan siyang ibalanse ito, nagkatama ang mga daliri nila sa sulok ng plastic.

Parang napaso uli si Shuaibo. Mabilis niyang binitiwan ang hawak kaya bahagyang gumalaw ang panel. "A-Akin na! Kaya ko na 'yan!"

Medyo nanigas si Han sa pwesto niya. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay pabalik sa bulsa ng vintage denim niya, seryosong nakatitig sa mukha ni Shuaibo.

"Hindi naman ako nangangagat," pabulong na sabi ni Han, sapat lang para silang dalawa lang ang makarinig sa gitna ng ingay ng sounds.

"Wala akong sinabi," mahinang ganti ni Shuaibo, habang iniiwas ang tingin at pilit na inaayos ang kapit sa signboard.

"Eh bakit parang nakakakita ka ng multo tuwing lalapit ako?" tanong pa ni Han, bahagyang tumingala nang kaunti para pantayan ang tingin ni Shuaibo.

Lalong nanuyo ang lalamunan ni Shuaibo. Ang tapang na karaniwan niyang ginagamit pambara kay Han ay totally nawala dahil sa naaalala niyang nangyari kagabi sa workshop at sa awkward na palitan nila ng papuri kaninang umaga.

"Ewan ko sa'yo. Mag-assist ka na lang dun sa kabilang photo booth," mabilis na talikod ni Shuaibo sabay lakad papunta sa kinaroroonan nina Juwon.

Naiwan si Han na nakatitig sa likod ni Shuaibo, pilit na pinipigilan ang bahagyang pag-angat ng gilid ng labi niya bago napakatikhim at binalik ang seryosong mukha.

Nung matapos ang grand fireworks at opisyal nang nagsipag-uwian ang karamihan sa mga estudyante, unti-unti nang nagdilim ang quadrangle. Pagod na pagod na naglakad ang buong tropa papunta sa mga benches sa tabi ng booth para mag-unpack at maglinis.

"GRABE! Nabasag ang boses ko sa huling raffle sweep!" reklamo ni Woongki sabay bagsak ng katawan sa bench sa tabi ni Jeongwoo, na agad namang nagbukas ng bottled water para ipainom sa kanya.

"Pero solid 'yung turnout, ang ganda ng naging daloy sa soundboard," nakangiting sabi ni JL habang iniupo ang sarili sa tabi ng speaker boxes, habang si Steven naman ay inaayos ang mga gamit sa backpack nito.

Si Daisuke ay halos nakahiga na sa mesa sa sobrang busog at pagod, habang si Chihen naman ay sinusuri pa rin kung ayos lang ang paa ni Juwon pagkatapos ng maghapong pagtayo.

Habang nagpapahinga ang lahat, napatingin si Woongki kina Han at Shuaibo na magkahiwalay na nakatayo sa magkabilang dulo ng exhibit board—si Shuaibo ay umiinom ng tubig habang nakatitig sa malayo, at si Han naman ay nakasandal sa poste habang patagong nakatingin sa kanya.

Napa-iling si Woongki sabay sanggi sa siko ni JL. "JL, tingnan mo 'yung dalawa. Maghapon nang ganyan. Walang sigawan, walang nag-aaway."

"Hayaan mo silang magpapakiramdaman," natatawang bulong pabalik ni JL habang inaayos ang cable roll. "Panoorin nalang natin kung anong mangyayari."

Ilang araw pagkatapos ng Cultural Night, tila bumalik sa dati ang lahat sa campus.

Sa hallway pa lang papuntang Design Studio, agad nang umalingawngaw ang boses nina Han at Shuaibo.

"Sabi ko sa'yo, limang millimeter lang 'yang margin ng drafting board mo! Lumagpas ka na naman sa grid line," sermon ni Han habang ibinababa ang lalagyan ng T-square niya sa semento.

"Anong lumagpas?! Naka-set sa 1:100 scale 'yan, panong lumagpas?!" pabalang na singhal ni Shuaibo sabay irap habang maingay na hinihila ang bag niya sa upuan. "Kung makapagsalita ka, akala mo napakagaling mong mag-draft! 'Yung render mo nga kahapon, mukhang bahay ng kalapati!"

"At least ang bahay ng kalapati, pantay ang pundasyon," patag na ganti ni Han, bahagyang itinataas ang isang kilay habang inaayos ang pagkaka-gel ng buhok niya.

Sa kabilang dulo ng bench, napahawak na lang sa noo si Woongki habang sinusubo ang fries na bitbit ni Jeongwoo.

"Ayan na naman sila," frustrated na bulong ni Woongki sabay iling. "Akala ko pa naman nung biyernes may character development na! Back to square one na naman! Nagtitigan lang nung event, ngayon nag-aaway na naman tungkol sa limang millimeter!"

"Hayaan mo na," natatawang sagot ni JL mula sa likod habang abala sa pag-aayos ng earphone cord nila ni Steven. "Mas nakakapanibago kung bigla silang magiging mabait sa isa't isa."

Habang patuloy ang asaran nina Han at Shuaibo sa pwesto ng T-square, panay ang hirit ni Daisuke habang kumakain ng waffle, at si Chihen naman ay pilit na inilalayo si Juwon sa gitna para hindi matabig ang mga gamit nito.

Normal ang lahat. Hanggang sa sumapit ang kalagitnaan ng hapon.

Habang abala ang lahat sa pag-aayos ng kani-kanilang plates para sa susunod na submission, napansin ng ilan na paulit-ulit na tumutunog ang phone ni Shuaibo sa ibabaw ng mesa.

Sa pangatlong ring, dahan-dahan itong sinagot ni Shuaibo. "Hello, Ma...?"

Ilang segundo lang ang lumipas. Biglang huminto ang daliri ni Shuaibo sa hawak niyang drafting pen. Nanigas ang buong katawan niya habang nakatitig sa blankong papel sa harap niya. Unti-unting nawalan ng kulay ang mukha niya, at ang boses na sumagot sa kabilang linya ay naging maikling bulong na lang.

"O-po... sige po. Lalabas muna ako."

Inilagay ni Shuaibo ang phone sa bag niya. Mabilis at magulo ang mga galaw niya—nangangatog ang mga daliri habang sinusubukang i-zipper ang bag, pero hindi niya maipasok nang maayos ang slide lock.

Si Han, na nakatayo sa kabilang gilid ng drafting table at walang kaalam-alam sa nangyari, ay pumasok na naman para sa karaniwang asaran nila.

"Hoy, Shuaibo. 'Yung ink bottle mo, iiwan mo na naman bang nakabukas para matapon—"

Hindi natapos ni Han ang sasabihin niya.

Dahil nung dahan-dahang nag-angat ng tingin si Shuaibo, hindi galit o asar ang nasa mga mata nito. Namumula ang mga sulok ng mata ni Shuaibo, nanginginig ang ibabang labi, at may isang patak ng luha na tuluyang gumulong sa pisngi niya.

Tinitigan lang niya si Han nang isang segundo—isang tingin na punong-puno ng pagod at sakit—bago mabilis na binitbit ang bag at patakbong lumabas ng studio nang walang sinasabing kahit ano.

Naiwan si Han na nakatayo sa gitna ng silid. Ang kamay niyang nakaturo sa ink bottle ay dahan-dahang bumagsak.

Parang pinalo ang dibdib ni Han sa matinding konsensya. Nanuyo ang lalamunan niya. "Tanga," pabulong niyang mura sa sarili. "Anong nangyari?!"

Napatayo rin sina Woongki at Jeongwoo sa kani-kanilang upuan. "Shu?!" tawag ni Woongki, pero nakalabas na ito ng pinto.

Tahimik at malayo sa tao ang maliit na bench sa ilalim ng puno sa likod ng main library. Doon nakaupo si Shuaibo, nakatukod ang mga siko sa tuhod habang nakatitig sa semento. Tuyot na ang mga luha sa pisngi niya, pero mabigat pa rin ang bawat paghinga niya pagkatapos makatanggap ng masamang balita mula sa bahay nila.

Narinig niya ang mga mababagal na hakbang sa damuhan.

Paglingon niya, nakatayo si Han sa malapit. Hindi ito nakatitig nang diretso, at halatang naiilang o hindi alam kung paano lalapit. Hawak ni Han sa isang kamay ang isang plastic bag mula sa convenience store sa labas ng campus.

Dahan-dahang lumapit si Han at umupo sa kabilang dulo ng bench—may sapat na espasyo sa pagitan nilang dalawa para hindi ito makasikip.

Inilagay ni Han ang plastic bag sa gitna ng bench. Sa loob nito, may isang malamig na bote ng banana milk at isang mainit na steamed bun—ang paboritong meryenda ni Shuaibo kapag puyat ito sa drafting.

"Hindi ko alam kung anong nangyari," mahinang simula ni Han, nakatingin sa malayo at pilit na pinapanatili ang malamig o nonchalant na boses, kahit halatang nanginginig ang dulo ng daliri niya sa bulsa ng pants. "Pero... bumili ako nyan sa labas. Kainin mo."

Hindi gumalaw si Shuaibo. Nakatitig lang siya sa plastic bag.

Napatikhim si Han, bahagyang nag-iwas ng tingin at kinamot ang gilid ng leeg niya. "Tsaka... sorry. Sa kanina. Hindi ko alam na may problema ka."

Pumatak ang ilang segundong katahimikan.

Dahan-dahang inabot ni Shuaibo ang bote ng banana milk. Ramdam niya ang lamig nito sa nanginginig niyang kamay.

"Salamat," mahinang bulong ni Shuaibo, ang boses ay puyat at paos pa rin.

Tumango si Han nang isang beses, nananatiling nakatingin sa malayo para bigyan ng privacy si Shuaibo habang humihinga ito nang malalim. "Sige lang. Dito lang ako. Hindi ako magsisigaw o mang-aasar ngayon... ngayon lang."

Bahagyang napangiti nang napakaliit si Shuaibo sa gitna ng bigat ng nararamdaman niya, habang nakaupo lang silang dalawa sa ilalim ng mga puno.

Lumipas ang ilang linggo at parang naging maayos na rin naman ang pakiramdam ni Shuaibo at nasa tamang huwisyo na. Nabalitaan nya raw kasi noong araw na 'yun na na-ospital raw ang papa nya dahil bigla na lang itong nawalan ng malay pero ngayon ay maayos na rin naman daw ito.

Dahil nabawasan na ang matinding alalahanin ni Shuaibo, unti-unti nang bumalik sa dati ang maingay at gising na kapaligiran ng buong tropa. Pero kasabay ng pagiging maayos ng lahat, ang mas nagiging kapansin-pansin ngayon sa grupo ay ang bagong phase ng relasyon nina Steven at JL—na kahit pilit nilang ginagawang "normal" ang kani-kanilang galaw, halatang-halata pa rin ng lahat ang matinding pagbabago.

Siksikan ang buong grupo sa isang mahabang mesa sa library habang nag-aagaw-agaw sa kakaunting saksakan para sa mga laptop nila.

Abala si Woongki sa pagke-kwento habang binabato ng crumpled paper si Jeongwoo. Sina Daisuke, Chihen, at Juwon naman ay nagso-solve ng mga reviewer sa tabi. Sa kabilang dulo, pabalang na inilalayo ni Shuaibo ang T-square niya tuwing lalapit ang siko ni Han—na ngayon ay panay na uli ang pambobola at pang-aasar sa kanya dahil alam nitong ayos na ang lagay ng papa nito.

Pero ang totoong atraksyon sa mesa ay sina Steven at JL.

Nakatitig si JL sa screen ng laptop niya, seryosong nagta-type ng research paper. Si Steven naman, na nakaupo sa mismong tabi niya, ay natural na nakasandal ang isang braso sa likod ng upuan ni JL. Hawak ng kabilang kamay ni Steven ang isang bote ng iced americano—sakto ang timpla gaya ng laging gusto ni JL—na paminsan-minsan niyang iniaabot sa labi ni JL para hindi na ito kailangang bumitaw sa keyboard.

Dahan-dahang uminom si JL mula sa straw habang nakatitig pa rin sa screen, bago bahagyang dumampi ang kanyang ulo sa balikat ni Steven para magpahinga nang ilang segundo.

Napahinto si Woongki sa pagbato ng papel. Napatitig siya sa dalawa, pinalalaki ang mga mata habang sinusundot ang braso ni Jeongwoo.

"Grabe talaga. Dati rito sa library, kailangan pa nating manghula kung bakit laging magkatabi 'yang dalawa," pabulong na angal ni Woongki. "Ngayon, wala nang preno! JL, baka gusto mo namang mag-type nang hindi nakasandal sa dibdib ni Steven?!"

Bahagyang nag-angat ng tingin si JL mula sa laptop, namumula ang mga pisngi pero pilit na pinapanatiling patag ang boses. "Inggit ka lang. Mag-type ka na dyan."

"Hindi ako inggit, na-o-offend lang ang mata ko sa katamisan niyo!" hiyaw ni Woongki, na agad namang binatukan ni Jeongwoo nang mahina para huwag silang sitahin ng librarian.

Natawa nang mahina si Steven. Sa halip na lumayo, lalo pa niyang inusog ang upuan niya palapit kay JL at dahan-dahang ipinatong ang kanyang kamay sa ibabaw ng kamay ni JL sa mouse pad, habang tinutulungan itong mag-scroll sa PDF.

Pagdating ng tanghalian, doon na tuluyang sumabog ang interogasyon ng tropa tungkol sa opisyal na estado ng dalawa.

Habang nag-aagawan sina Daisuke at Chihen sa huling piraso ng lumpia, ibinaba ni Woongki ang baso niya sa mesa at seryosong tumitig kina Steven at JL.

"Sige na, aminin niyo na kasi nang maayos," panimula ni Woongki. "Kelan pa naging 'kayo'? Nung gabing 'yun lang ba talaga sa sound booth, o matagal niyo na kaming niloloko lahat?"

Napatigil din sina Han at Shuaibo sa sarili nilang asaran para makinig.

Si JL ay bahagyang nabilaukan sa iced tea niya, kaya mabilis siyang tinapik ni Steven sa likod habang iniaabot ang tissue.

"Nung gabing 'yun lang," sagot ni Steven, pabalik ang seryoso at tipid nitong boses. "Pagkatapos mag-lock ng gamit."

"Ganon lang mga kuya?!" di makapaniwalang sigaw ni Daisuke habang puno ang bibig. "Isang confession lang sa sound booth, tapos agad-agad na?!"

"Ano namang 'ganon lang'?" mahinang depensa ni JL, namumula na hanggang tenga habang ini-iwas ang tingin sa buong tropa. "Tagal na naming magkasama. Alam niyo naman 'yon."

"'Yun na nga!" hirit ni Chihen habang tumatawa. "Araw-araw kayong magkasama, ikaw lang ang pwedeng humawak sa camera niya, ikaw lang ang palaging binibilhan ng iced coffee... hindi naman obvious!"

"Mauumay na kayo simula ngayon," matipid na hirit ni Steven habang dahan-dahang kinukuha ang kamay ni JL sa ilalim ng mesa para pisilin ito.

"Hay nako matagal na! Diba Shu?," hanash ni Woongki at ibinalin ang tingin kay Shuaibo na agad namang tumango.

"Aray ko, ang sakit sa mata," biro ni Jeongwoo sabay takip sa mukha.

Sa gitna ng hiyawan at katatawanan ng buong mesa, napatingin si Shuaibo kay Han. Si Han naman ay bahagyang napangisi habang nakatitig sa magkahawak na kamay nina Steven at JL, bago dahan-dahang itinuon uli ang tingin kay Shuaibo—may kasamang patagong tukso sa mga mata na agad namang inirapan ni Shuaibo habang mabilis na kumain ng kanin.

Masaya, maingay, at sa wakas—wala nang tago at alinlangan sa pagitan nina Steven at JL sa gitna ng buong tropa.

Matapos ang dalawang sunod-sunod na lecture sa major subjects, sabay-sabay na lumabas ang siyam na magkakaibigan para kumain sa paborito nilang karenderiya sa tabi ng gate ng League University.

Gaya ng karaniwan, siksikan sila sa dalawang pinagdikit na monoblock table.

"Akin 'yang huling lumpia, Daisuke! Kakakuha mo lang ng dalawa kanina ah!" sita ni Chihen habang sinusubukang harangan ang table napkin ni Daisuke gamit ang sarili niyang kamay.

"Nagbayad ako ng limampung piso sa ambagan, may karapatan ako sa lumpia!" depensa ni Daisuke habang puno pa ang bibig, pero mabilis ding iniabot ang kabilang kalahati kay Juwon na tahimik lang na ngumunguya sa tabi.

"I-hati na lang natin, Chih... huwag na kayong mag-away," pabulong at nahihiyang pakiusap ni Juwon habang inihihiwalay ang lumpia sa plato niya.

Sa kabilang dulo naman ng mesa, si Woongki ay busy sa paghihingi ng libreng sabaw sa tindera habang si Jeongwoo ay maingay na nags-scroll sa phone nito.

"Jeongwoo, paki-hawakan 'tong baso ko, kukunin ko lang 'yung patis," utos ni Woongki.

"Bakit ako? Magsasawsaw ka lang, gagawin mo pa 'kong taga-hawak," reklamo ni Jeongwoo pero inabot pa rin ang baso para hindi matapon.

Samantala, sa tapat nila, katatapos lang magbayad nina Steven at JL. Naka-upo si JL habang iniinom ang iced tea nito. Natural na lumapit si Steven mula sa likod at dahan-dahang ipinatong ang dalawang kamay sa mga balikat ni JL, bahagyang pinipisil ang leeg nito na parang nagma-massage.

"Ilang oras pa 'yung vacant natin?" tanong ni Steven kay JL, ang boses ay mababa at malapit sa tenga nito.

"Dalawang oras pa bago 'yung last period," sagot ni JL, bahagyang isinandal ang ulo pabalik sa dibdib ni Steven nang walang ka-abog-abog.

Napa-iling na lang si Woongki habang nakatitig sa kanila. "Grabe, limang araw pa lang mula nung umamin 'tong dalawang 'to, pero kung umasta, akala mo limang taon nang kasal. Hindi na man lang nahiya sa mga single sa mesa!"

"Masanay ka na," natatawang hirit ni Jeongwoo. "Dati nga ganyan na 'yan, wala lang label."

"Kakapal naman ng mga mukha nyo! Wagas nga kayo maka PDA eh kahit saan, kahit anong oras," agad namang tugon ni JL sa pang-aasar ng dalawa.

Sa kabilang gilid ng mesa, tahimik na nakatitig si Shuaibo sa sarili niyang plato. Bahagya pa ring puyat ang mga mata niya dahil sa mga nakaraang araw, pero maayos na ang pakiramdam niya kumpara noong nakaraang linggo.

Naramdaman niya ang isang mahinang pag-usog ng upuan sa tabi niya.

Si Han—pumasok sa bakanteng pwesto sa tabi ni Shuaibo. Walang sinasabi, ibinaba nito ang isang maliit na plastic cup ng leche flan na kakabili lang sa counter, at dahan-dahang itinulak iyon sa harap ni Shuaibo.

Napatigil si Shuaibo. Napatingin siya sa leche flan, sabay lingon kay Han na ngayon ay pilit na nakatitig sa ceiling fan sa taas.

"Ano 'to?" mahinang tanong ni Shuaibo.

"Dessert," maikling sagot ni Han, na parang napakainosente. "Sabi nung tindera masarap daw. Kinain ko na 'yung kalahati, sa'yo na 'yang natira."

Napatitig si Shuaibo sa plastic cup. Utang na loob, buo pa 'yung leche flan at wala man lang bawas kahit kaunti.

Bahagyang napangiti si Shuaibo sa sarili—isang napakaliit na ngiti na pilit niyang itinago sa pamamagitan ng pagdampot ng kutsara. "Tanga. Hindi mo naman ginawa 'yung bawas."

Napatikhim si Han, mabilis na nag-iwas ng tingin habang namumula ang mga tenga. "Daming reklamo. Kainin mo na lang."

Nagtama ang tingin nina Woongki at JL sa kabilang dulo ng mesa. Mabilis na nagtaasan ang mga kilay ni Woongki sabay siko sa braso ni JL.

"JL, nakikita mo ba 'yung nakikita ko?" pabulong na hirit ni Woongki.

"Huwag kang maingay," natatawang bulong pabalik ni JL habang nakasandal pa rin sa balikat ni Steven. "Masisira 'yung moment."

Matapos ang maingay na tanghalian sa karenderiya—at matapos maubos ni Shuaibo ang buong leche flan habang pilit na nag-iisip ng pambara kay Han—sabay-sabay silang naglakad pabalik sa Design Building.

"Sige na, Han," hirit ni Woongki habang naglalakad sa sidewalk at nakahawak sa braso ni Jeongwoo. "Dalawa na lang 'yung natitirang drafting stool sa dulo. Maawa ka naman, ipagtabi mo na 'yang 'frenemy' mo."

"Bakit ko ipagtatabi?" pabalang na ganti ni Han, nakapamulsa ang dalawang kamay sa denim jacket niya. "May sarili siyang dalawang paa. Marunong manghila ng upuan 'yan."

(Tanga, isip ni Han habang patagong sinusulyapan ang lakad ni Shuaibo. Halatang puyat pa rin at medyo pagod sa biyahe galing ospital nitong mga nakaraang araw, kawawa naman, ge na nga.)

"Ewan ko sa'yo, Han," inirapan siya ni Shuaibo habang nilalagpasan ito sa lakad. "Akala mo naman gustong-gusto kong tumabi sa'yo. Masyado kang maingay mag-draft."

(Gago talaga, bulong ni Shuaibo sa sarili habang mabilis na naglakad. Akala niya siguro hindi ko napansin 'yung leche flan kanina. Bakit kailangang mag-alala nang hindi man lang kayang aminin nang diretso? Nakakairita kasi lalong nakakakaba.)

Pero nung makapasok sila sa studio room, bago pa man makalapit si Shuaibo sa bakanteng mesa sa dulo, napansin niyang nakapatong na roon ang isang kulay itim na T-square at isang malinis na sheet ng tracing paper.

Nakaayos na ang pwesto. Saktong katabi ng pwesto ni Han.

Lumingon si Shuaibo kay Han na ngayon ay maingay na nagtatapon ng basura sa plastic bin sa gilid, patay-malisya at hindi tumitingin sa kanya.

Napailing na lang si Shuaibo, pilit na pinipigilan ang bahagyang pag-angat ng gilid ng labi niya bago umupo.

(Palusot pa sa stool at T-square, napangiti si Shuaibo sa isip niya habang inaayos ang lapis. Sobrang halata mong tao ka, Han.)

Sa mga sumunod na araw, unti-unting napansin ng buong tropa na iba na ang tono ng away nila. Dati, may totoong inis; ngayon, nagiging dahilan na lang ito para magkatapat ang mga mukha nila.

"Shuaibo, paki-abot nga nung 0.5 technical pen," utos ni Han habang nakatitig sa sarili niyang drafting plate.

"Bakit ko iaabot? Nasa harap mo lang 'yan," sagot ni Shuaibo nang hindi tumitingin.

"Nasa gilid mo. Tinatamad akong yumuko."

"Tamad."

Kahit nagrereklamo, dahan-dahan pa ring inabot ni Shuaibo ang pen. Pero imbes na kunin agad ni Han ang ballpen, pinatong niya ang kamay niya sa ibabaw ng mga daliri ni Shuaibo—mas matagal nang tatlong segundo kaysa sa kailangan.

Napatigil si Shuaibo. Nagkatitigan silang dalawa sa gitna ng tahimik na studio room.

(Bakit hindi mo pa binitawan? sigaw ng isip ni Shuaibo, biglang bumilis ang tibok ng dibdib niya habang nararamdaman ang init ng balat ni Han sa mga daliri niya. Tinititigan mo na naman ako nang ganyan. Anong gusto mong sabihin?)

Si Han naman, nanigas ang lalamunan habang nakatitig sa namumulang mukha ni Shuaibo. (Hingang malalim, Han, umakto ka lang ng normal, bilin niya sa sarili. Isang maling galaw mo lang, talaga naman...)

Inagaw ni Shuaibo ang kamay niya, namumula ang leeg. "A-Ayan na. Daming arte."

Sa kabilang dulo ng room, napasandal si Woongki sa balikat ni Jeongwoo habang pinapanood ang dalawa. "Tingnan mo 'yun," pabulong na sabi ni Woongki. "Dati nung nalaglag 'yung ruler, halos magpatayan sila. Ngayon nagkatama lang ang daliri, namumula na."

"Bagal gumalaw ni Han," tipid na hirit ni Jeongwoo habang dahan-dahang pinipisil ang kamay ni Woongki sa ilalim ng desk. "Kailangan ng kaunting tulak."

Nung Huwebes ng gabi, nagkaroon ng biglaang celebration ang tropa sa maliit na milk tea shop sa labas ng campus dahil mataas ang nakuha nilang grades sa plates.

Siksikan sila sa booth seat. Kusa at napakanatural na pinaupo ni Woongki si Shuaibo sa pinakaloob ng couch.

"Oh, Han! Saan ka uupo?" tanong ni Woongki na nakangisi nang malapad. "Puno na 'yung kabilang side nina Steven at JL. Wala nang bakante kundi 'yang tabi ni Shuaibo."

Tinitigan ni Han ang pwesto sa tabi ni Shuaibo. Si Shuaibo naman ay mabilis na nag-iwas ng tingin at uminom ng taro boba niya, halatang naging alerto ang buong katawan.

(Gago ka talaga, Woongki, Mura ni Han sa isip niya, kahit sa totoo lang ay gustong-gusto niyang pasalamatan ang kasama. Masyadong halata ang mga galawan niyo.)

"Dito lang ako sa gitna—" simula ni Han.

"Iusog mo na 'yang pwet mo, Han! Daming pabebe!" hiyaw ni Woongki habang tinutulak si Han paupo sa tabi ni Shuaibo.

Napaupo si Han nang napakalapit kay Shuaibo—dahil makipot ang booth seat, naging magkadikit ang mga balikat at hita nila. Ramdam na ramdam ni Shuaibo ang init ng braso ni Han kahit may damit pa ito.

(Ang init, isip ni Shuaibo, pilit na hindi gumagalaw kahit kaunti dahil pakiramdam niya ay maririnig ni Han ang sobrang bilis ng tibok ng puso niya. Bakit kailangang sa tabi ko pa talaga?)

"Masyadong masikip," bulong ni Shuaibo, bagaman hindi naman siya gumagalaw palayo.

"Ayaw mo nun? Libreng heater," pabulong na ganti ni Han.

Dahan-dahan nitong isinandal ang braso sa likod ng couch—sa mismong likod ng balikat ni Shuaibo, na kung titingnan mula sa malayo ay parang nakaakbay na ito sa kanya.

Nagtama ang tingin nila. Sa pagkakataong ito, hindi iniiwas ni Shuaibo ang tingin niya. Napanatili niya ang titig sa mga mata ni Han—nakikita ang seryoso at malumanay na ekspresiyon na para lang sa kanya nakalaan.

(Ganyan ka na naman tumingin, isip ni Shuaibo, habang unti-unting nawawala ang takot niya. Subukan mong bawiin 'yang tingin na 'yan bukas sa studio, hahampasin na talaga kita ng T-square.)

"Ehem!" malakas na tikhim ni Woongki sabay taas ng baso niya. "Para sa ating mga kaibigang nagkakaroon na ng 'progress', cheers!"

"Manahimik ka, Woongki!" sabay na sigaw nina Han at Shuaibo, na lalong nagpatawa sa buong tropa.

Pero sa ilalim ng mesa, nung dahan-dahang gumalaw ang kamay ni Han para hawakan ang gilid ng jacket ni Shuaibo, hindi iyon itinaboy ni Shuaibo. Tahimik niyang hinayaan ang kamay ni Han doon—isang maliit pero napakalaking hakbang patungo sa kung ano man ang kanilang hahantungan.

Matapos ang klase sa hapon, naiwan si Shuaibo sa gilid ng building habang inaayos ang straps ng bag niya. Lumapit si JL, bitbit ang paborito nitong camera at dalawang malamig na lata ng juice.

"Oh," abot ni JL sa isang lata sabay upo sa tabi niya. "Mukhang malalim ang iniisip natin ah."

Kinuha ni Shuaibo ang inumin pero hindi muna binuksan. Isinandal niya ang ulo sa semento ng pader, nakatitig sa kalawakan. "JL... paano ba 'pag hindi mo na maintindihan 'yung sarili mo?"

"Na alin?" napatawa nang mahina si JL, inilagay ang camera sa kandungan niya. "Tungkol saan? O tungkol kanino?"

"Tungkol sa... nararamdaman ko," dahan-dahang bulong ni Shuaibo, bumabagsak ang tingin sa hawak niyang lata. "Hindi ko alam kung naiirita lang ba ako sa kanya, o nasasanay lang ako na nandyan siya. Nung araw na nataranta ako dahil kay papa... nung nakita ko siyang nakatayo sa bench na may hawak na banana milk at tahimik lang na naghihintay... may iba. May kakaibang pitik sa dibdib ko na hanggang ngayon hindi ko maipaliwanag."

Tumingin si JL sa kanya nang may mahinahong ngiti, tahimik na nakikinig.

(Gulo pa ang isip ko, pag-amin ni Shuaibo sa sarili niyang utak. Ayokong mag-assume. Ayoko ring sabihing 'gusto' ko na siya agad kasi baka nagpapanic lang ako sa mga simpleng galaw niya. Pero nakakainis... bakit tuwing titingin siya, pakiramdam ko kailangan kong mag-iwas ng tingin kasi baka mabasa niya na hindi na ako tulad ng dati?)

"Shu," dahan-dahang tinapik ni JL ang balikat niya. "Hindi mo naman kailangang lagyan agad ng label 'yang nararamdaman mo. Hayaan mo lang na maramdaman mo. Ang mahalaga, hindi mo na pinipilit na galit ka sa kanya."

Sa kabilang dulo ng campus, nakaupo si Han sa pinakataas na hakbang ng bleachers habang nagpapalitan ng pasa ng bola sina Woongki, Jeongwoo, at Steven sa ibaba.

"Hoy, Han!" sigaw ni Woongki habang naka-namatpamat na turo ng daliri mula sa court. "Bumaba ka rito! Magtapat ka na saming tatlo!"

Mabagal na bumaba si Han, pabalang na kinamot ang likod ng leeg niya habang nakapamulsa. "Ano na naman ba 'yan, Woongki? Magsisimula na 'yung next game."

"Huwag mong iniiba ang usapan!" hirit ni Woongki sabay agaw sa bola kay Jeongwoo. "Ano 'yung hawak-hawak ng jacket sa milk tea shop nung Huwebes?! Akala mo ba hindi namin nakita 'yung kamay mo sa ilalim ng mesa?!"

Naupo si Steven sa bench malapit sa kanila, natatawang nakatitig kay Han. "Sige na, Han. Mukhang may iba na sa inyong dalawa. Ano bang balak mo?"

Napabuntong-hininga nang malalim si Han, napahawak sa sarili niyang batok habang namumula ang mga tenga. "Ewan ko... hindi ko rin maintindihan ang sarili ko."

Iniyuko ni Han ang ulo niya, nakatitig sa sarili niyang sapatos habang buong-buo ang gulo sa loob ng isip niya.

(Ewan ko ba, isip ni Han habang naaalala ang mukha ni Shuaibo. Nung una, pikon na pikon lang talaga ako sa kanya at masarap siyang asarin. Pero nung gabing 'yun... nung nakita ko siyang mag-isa at natataranta... parang may kung anong nagbago sa loob ko. Hindi ko masasabing pag-ibig agad 'to. Ang alam ko lang, ayoko na siyang nakikitang mag-isa. Gusto ko, kapag may kailangan siya, ako 'yung unang maiisip niya.)

"Hindi ko pa alam," mahinang sabi ni Han, napakagat-labi. "Basta ang alam ko lang ngayon... ayokong malayo siya."

Saktong padating si JL mula sa studio building, dala ang gatorade niya. Narinig niya ang huling sinabi ni Han.

"Ayaw mo palang malayo eh," hirit ni JL sabay abot ng gatorade kay Steven. "Mag-usap na kasi kayo. Gulo-gulo rin ng isip nung isa dun sa bench kanina habang hawak 'yung juice na binili ko."

Biglang napaangat ng tingin si Han, nanlalaki ang mga mata. "Ano? Anong sinabi sa'yo ni Shuaibo?"

Mabilis na tinakpan ni JL ang sarili niyang bibig, nanlalaki ang mga mata sa pagkakahalata na nadulas siya. "A-Ah... wala! Sabi ko maglinis na kayo ng T-square niyo! Steven, tara na, nagugutom na ako!"

"Hoy, JL! Anong gulo ang isip?! Bumalik ka rito!" sigaw ni Han pero mabilis nang naglakad palayo si JL habang nakakapit sa braso ni Steven na natatawa nang patago.

Nung gabi ring iyon, halos 7:30 PM na nang makalabas sila sa main gate. Naunang maglakad ang grupo paitaas ng overpass habang maingay na nagtatalo sina Woongki at Daisuke kung saan bibili ng street food.

Naiwan sa huli sina Han at Shuaibo. Sabay silang naglalakad sa ilalim ng mga ilaw ng poste—may dalawang hakbang na agwat sa pagitan nila, parehong nakapamulsa sa mga jacket nila, at walang lakas ng loob na mag-usap nang diretso.

Pero sobrang lakas ng pakiramdaman.

(Ano kayang sinabi nitong si JL kay Han? kaba ni Shuaibo sa sarili habang pilit na nakatingin sa mga sapatos niya habang naglalakad. Bakit kung makatingin si Han kanina nung papuntang gate, parang may alam siya? Baka nilaglag ako nung daldalita na 'yun! Nakakahiya, ayoko muna siyang tignan!)

Si Han naman, pasimpleng sinusulyapan ang gilid ng mukha ni Shuaibo tuwing nadadaanan nila ang ilaw ng poste.

(Nag-usap pala kayo ni JL ah, isip ni Han, habang pilit na itinatago ang maliit na ngiti sa gilid ng labi niya. Anong sinabi mo sa kanya tungkol sa'kin? Bakit ayaw mong tumingin sa'kin ngayon? )

"Bakit ka nakangisi dyan?" biglang sita ni Shuaibo nang hindi nakatingin sa kanya, naramdaman siguro ang titig ni Han.

"Sino? Ako?" maang-maangan ni Han, mas lalong itinago ang mga kamay sa bulsa. "Wala. Tinitingnan ko lang 'yung kalsada."

"Tanga. Nasa kanan 'yung kalsada, sa kaliwa ako."

"Edi sa'yo nakatingin, daming reklamo," pabalang na ganti ni Han.

Napatigil si Shuaibo sa paglakad, biglang namula ang dalawang tenga. Lumingon siya kay Han, pilit na pinalalaki ang mga mata para magmukhang matapang pero halatang nanginginig ang boses. "Ewan ko sa'yo! Dyan ka na nga!"

Mabilis na naglakad si Shuaibo paitaas ng overpass para humabol kina Woongki.

Naiwan si Han sa ibaba ng hagdan, napahawak sa sarili niyang batok habang pilit na pinipigilan ang napakalapad na ngiti.

Dahil deadline na ng major floor plan plates kinabukasan, naiwan ang grupo sa studio room kahit lagpas 6:00 PM na ng gabi.

Pagod na ang lahat. Si Woongki ay nakadapa na sa mismong drafting table habang hawak ang mechanical pencil, si Jeongwoo ay nakatitig sa kisame na parang nawawalan na ng kaluluwa, habang sina Steven at JL naman ay tahimik na nagsh-share ng isang pares ng earphones sa dulo.

Sa kabilang gilid, magkatabi pa rin sina Han at Shuaibo.

Abala si Shuaibo sa pag-ink ng mga final lines gamit ang technical pen, habang si Han naman ay nags-straightedge ng mga pader sa sarili niyang plate.

Gaya ng karaniwan, tahimik silang dalawa—pero 'yung uri ng katahimikan na hindi na mabigat.

"Akin na nga 'yang ink eraser," biglang pambabasag ni Shuaibo, nanghihina na ang boses sa pagod. "Nag-bleed 'yung 0.5 sa corner."

"Nasa ibabaw ng bag ko," tugon ni Han nang hindi tumitingin, busy pa rin sa pag-guhit.

Yumuko si Shuaibo para abutin ang eraser sa ibabaw ng bag ni Han na nakalapag sa sahig sa pagitan ng mga upuan nila. Pero sa sobrang puyat at pagod ng mga binti niya mula buong linggo, biglang nanginig ang tuhod niya nang tumayo siya nang bahagya—

Splat!

Naipit ang paa ni Shuaibo sa bakal na paa ng drafting stool, at nawalan siya ng balanse.

"Woah—!"

Bago pa man mauntog ang ulo ni Shuaibo sa gilid ng wooden table, mabilis pa sa alas-kwatro na dumikit ang reflex ni Han. Binitawan ni Han ang T-square niya at mabilis na isiniksik ang sarili niyang katawan para saluhin si Shuaibo.

BAM!

Nabalot ng katahimikan ang sulok nila.

Hindi nahulog si Shuaibo sa sahig. Sa halip, napaupo siya nang tuluyan sa mismong kandungan ni Han—ang isang braso ni Han ay nakapulupot nang mahigpit sa baywang ni Shuaibo, habang ang kabilang kamay naman ni Han ay nakasangga sa likod ng ulo nito para hindi mauntog.

Sobrang lapit ng mga mukha nila.

Dama ni Shuaibo ang mabilis at malakas na paghinga ni Han sa mismong pisngi niya. Ramdam na ramdam din niya ang matigas na braso ni Han na nakahawak nang mahigpit sa baywang niya.

Namilog ang mga mata ni Shuaibo. Ang puso niya? Parang sasabog na sa bilis.

(Teka... ako 'yung mas matangkad sa'ming dalawa, gulat na gulat na isip ni Shuaibo habang naninigas ang buong katawan. Mas mahaba 'yung mga binti ko, mas matangkad ako kapag nakatayo kami... pero bakit ngayong nakakulong ako sa mga braso niya, pakiramdam ko sobrang liit-liit ko? Bakit pakiramdam ko kasya lang ako sa mga kamay niya?)

Si Han naman, nanigas ang buong leeg. Nakatitig siya sa mga mata ni Shuaibo, at sa kauna-unahang pagkakataon, wala ni isang pambara o pambubwisit na pumasok sa isip niya.

"O-Okay ka lang?" tanong ni Han. Ang boses niya ay naging napakababa at garalgal, malayo sa maingay niyang boses kapag nang-aasar.

Nanuyo ang lalamunan ni Shuaibo. Hindi siya makagalaw sa gulat at sa kakaibang init sa dibdib niya. "A-Ata."

Dahan-dahang bumaba ang tingin ni Han sa mga labi ni Shuaibo bago mabilis na bumalik sa mga mata nito.

Mula sa kabilang dulo ng room, biglang narinig ang tunog ng nalaglag na ballpen.

Napalingon silang dalawa. Nakatayo na pala si Woongki, hawak ang cell phone niya, habang sina Steven, JL, at Jeongwoo ay nakatitig sa kanila—lahat nakanganga at napatigil sa ginagawa.

"Ayyy, sorry," hirit ni Woongki habang itinataas ang dalawang kamay sa hangin. "Naka-istorbo ba kami sa live drama rehearsal niyo? Itutuloy niyo ba 'yang pose na 'yan o maghahanap na ba kami ng ninong para sa kasal?"

Para namang natamaan ng kuryente ang dalawa.

"Aray! Tabi!" mabilis na itinulak ni Shuaibo ang dibdib ni Han habang patay-malisyang tumayo nang mabilis, halos matumba uli sa pagmamadali dahil sa haba ng mga binti niya. Namumula ang buong mukha at leeg niya hanggang sa tuktok ng mga tenga.

Napahawak naman si Han sa sarili niyang batok, mabilis na pinulot ang T-square sa sahig kahit baliktad niya itong hawak. "A-Aksidente! Nadulas 'yung tao, gago!"

"Aksidente raw!" natatawang hirit ni Jeongwoo sabay siko kay JL. "JL, nakita mo ba 'yung hawak sa baywang? Kahit mas matangkad si Shu, kasyang-kasya sa kandungan!"

"Manahimik kayo!" sigaw ni Shuaibo sabay hablot sa bag niya. "Mag-CR lang ako!"

Mabilis na tumakbo si Shuaibo palabas ng studio room.

Naiwan si Han na nakatitig sa pintuan kung saan lumabas si Shuaibo. Dahan-dahan niyang itinaas ang sarili niyang kamay—'yung kamay na humawak sa baywang ni Shuaibo—at dahan-dahan itong ikinuyom habang patagong napapangiti sa sarili.

"Hoy, Han," tawag ni Steven mula sa dulo, may kasamang patagong ngisi. "Mabilis ka palang sumalo ah, huling-huli."

"Tigilan niyo 'ko," pabulong na ganti ni Han, pero ngayong gabi... wala nang makakapagpabago sa katotohanang ramdam na ramdam na nila ang isa't isa.

Katatapos lang ng Saturday remedial class ng buong grupo. Malas pa, biglang bumuhos ang napakalakas na ulan at kulog habang nag-aabang sila ng sasakyan sa waiting shed.

"Hala, grabe 'yung buhos!" reklamo ni Woongki habang sinusukat ang ulan. "Puno na 'yung mga jeep, paano tayo uuwi nito?"

"Doon muna tayo sa milk tea shop sa tapat magpalipas," suhestiyon ni Steven habang hawak ang isang malaking payong, kasya silang dalawa ni JL na pilit niyang iniaayos para hindi mabasa ang balikat nito.

"May tatlong payong tayo," bilang ni Jeongwoo. "May payong si Steven para sa kanila ni JL. May payong si Daisuke—kasya kami nina Woongki at Juwon. Eh 'yung isa pang payong?"

Inilabas ni Chihen ang isang maliit, kulay dilaw na foldable umbrella mula sa bag niya. "Eto lang natitira kong payong. Dalawa lang ang kasya rito."

Tumingin ang buong tropa kina Han at Shuaibo—na mula pa kaninang umaga ay hindi nag-uusap at halatang iniiwasan ang tingin ng isa't isa dahil sa nangyari sa studio kahapon.

"Oh," ngisi ni Woongki sabay agaw sa payong ni Chihen at abot kay Han. "Inyo na 'to ni Shuaibo. Mag-share kayo papunta sa tapat. Hawakan mo nang mabuti, Han... baka 'mabuwal' na naman si Shu, saluhin mo uli sa baywang ah."

"Woongki, isa pa," banta ni Shuaibo, bagaman namumula na naman ang mga pisngi nito.

"Daming daldal, tara na," pabalang na sabi ni Han. Binuksan niya ang foldable umbrella.

Nung buksan ni Han ang payong... napatitig silang dalawa. Sobrang liit nung payong. Pang-isahang tao lang talaga ito kung tutuusin, at kapag dalawa ang sisilong, kailangang magkadikit ang mga balikat nila.

"Seryoso ba 'to?" bulong ni Shuaibo, nakatitig sa liit ng payong habang bumubuhos ang malakas na ulan.

"Ayaw mo? Edi magpa-ulan ka," ganti ni Han, pero dahan-dahan siyang lumapit at inilagay ang payong sa ibabaw ng ulo ni Shuaibo.

Wala nang nagawa si Shuaibo kundi ang pumasok sa ilalim ng payong.

Dahil mas matangkad si Shuaibo, kailangang itaas ni Han nang husto ang braso niya para hindi tumama ang bakal ng payong sa ulo nito. At dahil maliit nga ang payong, kailangang halos magkaakbay sila habang naglalakad.

Tak-tak-tak.

Bumubuhos ang ulan sa paligid nila. Unang naglakad ang iba patawid sa kalsada, habang si Han at Shuaibo ay naiiwan sa huli dahil mabagal ang lakad nila sa ilalim ng maliit na payong.

Dikit na dikit ang kanang balikat ni Shuaibo sa kaliwang balikat ni Han. Ramdam ni Shuaibo ang bawat galaw ng braso ni Han habang hawak nito ang hawakan ng payong sa itaas ng ulo nila.

Napatigil si Shuaibo sa paglakad.

Napatingin sa kanya si Han. "Bakit? Anong nangyari?"

Tinitigan ni Shuaibo ang kanang balikat ni Han—basa na ang denim jacket nito dahil halos 80% ng payong ay nakatapat sa mismong ulo at katawan ni Shuaibo. Iniiwasan ni Han na mabasa si Shuaibo kaya ibinuhos niya ang buong silong para rito.

"Tanga ka ba?" mahinang mura ni Shuaibo, pilit na ginagawang matigas ang boses.

Inabot ni Shuaibo ang kamay ni Han—'yung kamay na nakahawak sa hawakan ng payong—at bahagyang pinalapit iyon patungo sa gitna nilang dalawa. Pero sa halip na bitawan ang kamay ni Han, hinawakan din ni Shuaibo ang hawakan ng payong habang nakapatong ang mga daliri niya sa ibabaw ng mga daliri ni Han.

Nanigas si Han sa kinatatayuan niya.

"Basa na 'yung balikat mo," bulong ni Shuaibo, nakatitig sa gilid at ayaw humarap kay Han habang hawak-hawak pa rin nila pareho ang payong. "Igitna mo 'yung payong. Lumapit ka pa rito."

Tinitigan ni Han ang mga daliri ni Shuaibo na nakahawak sa ibabaw ng kamay niya. Nararamdaman niya ang malamig na tubig-ulan sa hangin, pero ang kamay ni Shuaibo sa ibabaw ng kamay niya? Sobrang init.

Dahan-dahang gumalaw si Han. Sa halip na lumayo, mas lalo pa niyang idinikit ang sarili niyang katawan kay Shuaibo—hanggang sa halos magkadikit na ang mga baywang at braso nila sa ilalim ng maliit na payong.

"Ayan. Hindi ka ba mababasa?" bulong ni Han, ang boses ay naging napakalambot sa gitna ng tunog ng patak ng ulan.

"H-hindi naman," mahinang ganti ni Shuaibo, pero hindi niya binitawan ang kamay ni Han sa hawakan.

Magkasama silang tumawid gamit ang maliit na payong hanggang sa makarating sila sa may pinto ng milk tea shop.

Pagdating sa silong, binitawan na rin nila ang payong. Nakaabang na roon si Woongki, nakapamewang habang nakatitig sa basang balikat ni Han at sa namumulang mukha ni Shuaibo.

"Grabe," hirit ni Woongki sabay iling. "Isang payong lang, magkatulong pa kayo sa paghawak. Baka naman sa susunod na ulan, iisang jacket na lang din ang isuot niyo?"

"Woongki, gusto mong ipatama ko sa'yo 'tong payong?" banta ni Han, pero hindi man lang nawala ang maliit na ngiti sa labi niya habang pinapagpag ang basang balikat.

Si Shuaibo naman ay mabilis na humiwalay at umorder ng inumin, pero pasimple niyang sinusulyapan ang sarili niyang kamay—'yung kamay na humawak sa kamay ni Han sa gitna ng ulan.

Lumipas ang ilang araw at lunes na naman. Bandang hapon na ng nasa lobby ng Design Building si Shuaibo at nag-aayos ng mga drawing tube niya, lumapit ang isang transferee student mula sa kabilang section—matangkad, maayos makipag-usap, at malakas ang loob.

"Shuaibo, 'di ba?" ngumiti 'yung estudyante sabay abot ng isang canned coffee. "Napansin ko 'yung structural detail plate mo sa exhibit board. Ang ganda ng linework. Pwede ko bang makuha number o Insta mo? Baka pwedeng magpatulong ako sa sunod na project?"

Napatigil si Shuaibo, medyo naiilang. "A-Ah... ano—"

Hindi pa man nakakasagot si Shuaibo, mabilis na lumitaw si Han mula sa likod. Walang imik na pumasok si Han sa pagitan nila, direktang kinuha ang bag ni Shuaibo mula sa bench, at nakatitig sa transferee na may napakalalamig na mga mata.

"Busy siya sa plate namin," maikling sabi ni Han, walang ka-ngiti-ngiti. "Akin na 'yang bag mo, Shu. Tara na."

Mabilis na hinila ni Han si Shuaibo paalis sa lobby.

Nakarating sila sa pinakataas na landing ng emergency stairwell—tahimik, walang tao, at nagpapasok lang ng malamig na hangin mula sa labas.

"Ano bang problema mo, Han?!" inis na inialis ni Shuaibo ang kamay niya mula sa pagkakahawak ni Han. "Nag-uusap lang kami nung tao! Bakit kailangang mang-agaw ka ng bag?!"

Hinarap siya ni Han. Sa kauna-unahang pagkakataon, wala ang karaniwang pambabara sa mukha nito. Nanginginig ang boses ni Han sa matinding halong galit at takot.

"Gusto mo ba 'yun?" garalgal na tanong ni Han.

"Ano?!"

"Gusto mo ba kapag may ibang lumalapit sa'yo? Kapag may ibang humihingi ng number mo?!" halos pabulong na sigaw ni Han.

Bumagsak ang matinding katahimikan sa pagitan nila. Lumapit si Han ng isang hakbang, pero biglang napatigil.

(Sasabihin ko ba? sigaw ng utak ni Han habang bumibilis ang tibok ng puso niya. Kapag binigkas ko nang malakas na gusto ko siya... wala nang balikan 'to. Paano kung magbago ang lahat? Paano kung matakot siya at lumayo? Pero tangina... kapag hindi ko sinabi ngayon, baka may ibang kumatok sa pinto niya.)

Si Shuaibo naman, napakagat-labi habang nakatitig sa balisang mukha ni Han.

(Sabihin mo na, Han... pakiusap ng isip ni Shuaibo, bagaman nanginginig din ang sarili niyang mga binti sa kaba. Gusto kong marinig mula sa'yo. Pero... natatakot din ako. Kapag umamin siya, anong isasagot ko? Kaya ko bang panindigan 'to? Aaminin ko rin ba na siya lang ang gustong makasama ng utak ko buong linggo?)

Nagtama ang mga mata nila. Sobrang lapit nila sa isa't isa—ramdam ang init ng bawat paghinga, nakikita ang kaunting panginginig ng mga labi, at ang matinding ilang na nakabalot sa buong hangin.

"Shu..." mahinang bulong ni Han, dahan-dahang inangat ang kamay para hawakan ang gilid ng jacket ni Shuaibo. "Gusto kong sabihin... gusto kong umamin sa'yo ngayon din. Pero natatakot ako sa pwedeng mangyari pagkatapos."

Napatingin si Shuaibo sa mga mata ni Han. Naroon ang katotohanan—walang halong biro, puro-purong takot at kagustuhan.

"Tanga..." pabulong na ganti ni Shuaibo, nanginginig ang boses. "Duwag ka pala eh..."

"Hindi ako duwag—"

"Duwag ka," putol ni Shuaibo.

Dahil sa matinding halo ng kaba, pagka-irita sa sariling alinlangan, at sa matagal nang pagnanais na burahin ang distansya sa pagitan nila... si Shuaibo na ang kusang gumawa ng unang hakbang.

Pumikit si Shuaibo at dahan-dahang isinara ang natitirang agwat—isang mabilis, naiilang, pero napakalambot na unang halik sa mga labi ni Han.

Nanigas ang buong katawan ni Han. Parang huminto ang ikot ng mundo sa loob ng emergency stairwell.

Ilang segundo lang 'yun—mga labing nagdikit sa gitna ng takot at kaba. Dahan-dahang humiwalay si Shuaibo, agad na nag-iwas ng tingin habang namumula ang buong mukha, leeg, at mga tenga hanggang sa batok.

"A-Ayan..." pabulong at nanginginig na sabi ni Shuaibo, nakatitig sa semento ng sahig habang hawak-hawak ang sariling dibdib na parang sasabog na. "Huwag mo nang ituloy kung anong sasabihin mo... k-kasi nasagot ko na."

Nakatitig lang si Han sa kanya, nakanganga pa rin sa gulat habang dahan-dahang itinataas ang sariling daliri para hipuin ang sarili niyang mga labi.

Nang mag-sink in sa utak ni Han ang nangyari, dahan-dahang nawala ang takot sa mukha niya. Ang gulat ay pinalitan ng isang matinding determinasyon.

"Sandali," mahinang bulong ni Han.

"A-Anong sandali—"

Bago pa man makahakbang palayo si Shuaibo para tumakbo sa hiya, dahan-dahang inabot ni Han ang magkabilang gilid ng leeg at panga ni Shuaibo. Sa pagkakataong ito, hindi mabilis, hindi nagmamadali, at walang takot—si Han naman ang humila kay Shuaibo pabalik para sa ikalawang halik.

Mas matagal. Mas malalim. Mas seryoso.

Napapikit si Shuaibo, ang dalawang kamay ay kusang kumapit sa denim jacket ni Han para maghanap ng balanse dahil nanginginig ang mga binti niya. Nawawala ang lahat ng ingay sa utak nila—ang takot na baka magbago ang samahan, ang pag-aalinlangan sa pwedeng mangyari bukas, at ang ilang na matagal nilang dinala.

Nang dahan-dahang humiwalay si Han, nanatiling napakalapit ng mukha niya kay Shuaibo, nakadikit pa rin ang mga noo nila habang pareho silang hapo sa paghinga.

"Pangalawa 'yun," pabulong na ngiti ni Han, ang mga mata ay nagniningning habang nakatitig sa namumulang mukha ni Shuaibo. "'Yung sa'yo kasi kanina, bitin. Parang aksidente lang."

"T-Tanga," mahinang mura ni Shuaibo, pero sa halip na itulak si Han, isinandal niya ang ulo niya sa balikat nito habang pilit na itinago ang napakalapad niyang ngiti. "Daming sinasabi..."

Dahan-dahang isiniksik ni Han ang mga daliri niya sa kamay ni Shuaibo at hinawakan ito nang napakahigpit.

Siksikan na naman ang buong tropa sa dalawang pinagtabing mesa. May order na tapsilog, kare-kare, at siyempre, ang paborito nilang leche flan sa gitna.

Pero mula pa nung pagpasok nila sa pintuan, nakatitig na si Woongki kina Han at Shuaibo na may kasamang matinding paghihinala.

"Teka nga," pambabasag ni Woongki, ibinaba ang kutsara at tinidor niya habang pinag-aaralan ang dalawa. "Bakit parang... may iba ngayon?"

"Anong iba?" inosenteng tanong ni Shuaibo habang maayos na nakaupo.

"Bakit hindi kayo nag-aagawan ng upuan?" singit ni Jeongwoo habang tinuturo sila. "Dati halos magbalibag kayo ng monobloc para lang huwag magkatabi. Ngayon kusa kayong umupo sa tabi ng isa't isa?!"

"Saka bakit ka nakadikit nang ganyan, Han?" hirit naman ni Steven mula sa kabilang dulo, may kasamang patagong ngisi habang nakasandal kay JL. "Kulang na lang magkapalitan kayo ng balikat ah."

Uminom si Han ng tubig, patay-malisya at sobrang kalmado ang mukha. "Masyadong masikip, Steven. Alangan namang sa sahig ako umupo? Daming napapansin."

"Oo nga," sang-ayon ni Shuaibo, bagaman sa ilalim ng mesa ay nakasiksik ang mga daliri ni Han sa kamay niya, nakahawak nang napakahigpit at ayaw bitawan. "Parang wala namang bago. Masyado lang kayong puyat sa plates."

Tinitigan sila ni JL nang napakalalim. "Sigurado kayo, ha? Walang naganap nung Biyernes o Sabado? Walang aksidenteng aminan?"

"Wala nga. Ang kulit," ganti ni Han.

Pero dalawang minuto lang ang nakalipas habang kumakain na ang lahat...

Dahan-dahang kinuha ni Han ang kutsara niya, humati ng malaking piraso ng leche flan, at direktang itinaas ito patungo sa mukha ni Shuaibo.

"Oh," mahinang sabi ni Han, walang ka-reak-reaksyon ang mukha habang itinatapat ang kutsara sa labi ni Shuaibo. "Subo mo na. Baka mag-low-blood sugar ka na naman sa puyat."

Walang alinlangan, walang angal, at walang panlalait—kusa at napakanatural na binuksan ni Shuaibo ang bibig niya at kinain ang leche flan mula sa kutsara ni Han.

"Salamat," pabulong na ganti ni Shuaibo, bago kinuha ang cup ng malamig na taro milk tea niya at iniabot kay Han para ipainom din ito rito. "Inom ka muna, medyo maalat 'yang ulam mo."

At si Han? Hinawakan ang straw habang hawak pa rin ni Shuaibo ang baso, at uminom nang hindi man lang nandidiri.

CRASH!

Halos malaglag ang kutsara ni Woongki sa plato niya. Sina Jeongwoo at Daisuke naman ay parehong napatigil sa pagnguya, nanlalaki ang mga mata sa nakikita nilang pagpapakain at pagpapainom.

"T-Teka! Anong 'parang wala namang bago'?!" sigaw ni Woongki habang itinuturo ang dalawa. "Nagsusubuan na kayo ng leche flan! Iisang straw na 'yang ginagamit niyo! Dati kapag nadikit lang ang kamay niyo sa ruler, halos magka-world war three na rito sa karenderiya!"

Nagkatinginan sina Han at Shuaibo.

Sa ilalim ng mesa, mas lalong pinisil ni Han ang kamay ni Shuaibo, habang si Shuaibo naman ay pilit na pinipigilan ang napakalapad na ngiti na gustong sumabog sa mukha niya.

"Praning ka na naman, Woongki," seryosong sagot ni Han sabay kuha uli ng ulam. "Nagsusubuan lang, 'di ba pwedeng nagtutulungan lang sa pagkain? Maiksi kasi 'yung kamay niya, inaabot ko lang."

"Maiksi 'yung kamay?!" sigaw ni Jeongwoo. "Mas matangkad 'yan sa'yo, Han! Mas mahaba ang braso niyan kaysa sa'yo!"

"Ewan ko sa inyo," irap ni Shuaibo sabay kuha ng tissue at dahan-dahang pinunasan ang gilid ng labi ni Han na may kaunting sabaw ng kare-kare. "Dami niyong sinasabi. Kumain na nga kayo dyan."

Napatakip na lang si JL ng mukha habang patagong tumatawa sa tabi ni Steven. "Wala na. Niluto na tayo nung dalawa. Mag-panggap na lang tayong naniniwala na 'frenemies' pa rin sila."

"Oo nga," natatawang sang-ayon ni Steven. "Frenemies na may kasamang unlimited subuan at pahid ng bibig."

"Manahimik kayong lahat!" sabay na sigaw nina Han at Shuaibo—pero sa pagkakataong ito, habang nagsisigawan sila sa harap ng buong tropa, hindi na binitiwan ni Han ang kamay ni Shuaibo sa ilalim ng mesa.

At sa gitna ng maingay, magulo, at punong-puno ng tawanan na karenderiya... wala nang kailangang patunayan pa. Handa na silang dalawa na harapin ang anumang aral, plate, at bukas—nang magkasama at magkahawak-kamay.